Bron March 8, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , trackback
De essentie van ons, heeft geen kleren aan, eet niet en sterft niet. Dat wat essentieel aan ons is, draagt niet onze naam, lijkt niet op ons zoals wij onszelf menen te kennen.
De Verhalenman schrijft: wat mag het zijn vandaag, mevrouw, meneer. Wat kan ik voor u betekenen, wat is het verhaal dat u verder helpt? Wat kan ik u inschenken?
Ik vraag dat nu aan u, lezer, maar eigenlijk vraag ik het inwendig in mij aan mijzelf. Verhalen worden aangezogen door de ruimte waarbinnen ze kunnen ontstaan, door een vraag, iets wat luistert. Het is niet de mond die verhalen maakt, maar het oor. Ik ben een geneeskrachtig kruid dat opbloeit naast het huis van de zieke én ik ben de zieke. Ik stroom als water van hoog naar laag. Daar waar het water naartoe kan stromen, dat bereidwillige open gebied, die ontvankelijkheid, zuigt het water naart zich toe. Zo ontstaat het verhaal. Er is een oor. Het verhaal stroomt naar het oor toe. Mijn verhaal ontstaat uit de open ruimte, uit dat wat luistert en dat wat daar naartoe stroomt.
Dus, Frans, wat is je vraag? Wat mis je om compleet te zijn?
Ik? Ik ben vol. Dank je. Ik heb alweer genoeg. Ik heb aan een paar woorden genoeg. Je wordt bedankt. Het wordt bedankt. De open ruimte wordt bedankt. De vraag wordt bedankt.
Moet de kraan dan dicht?
Dat is een lieve vraag, dwz het roept iets liefs in mij op. Natuurlijk draaien wijzelf steeds aan kranen. Natuurlijk roep ik steeds, ik heb genoeg, ik verzuip, ik verlies mezelf of ik ben bang dat dat gebeurt!
Het lekken van water zien wij als verspilling. Maar deze kraan staat altijd open.
Wij gaan niet over de kraan. Wij gaan over de plek waar het water naartoe stroomt. Zijn wij vol of zijn wij ruimte, de plek waar het water naartoe kan stromen, ontvankelijkheid? Zijn wij het oor? Durven wij oor te zijn?
Zijn wij oor, dan laven we ons aan de bron, de bron van alle verhalen.
Comments»
no comments yet - be the first?