Eva March 13, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Kaïn en Abel, ++ , trackback
Kaïn, u kunt zich dat misschien wel voorstellen, was een hele zware bevalling. Hij was hoekig en groot. Nors bijna. Je zou kunnen zeggen dat Kaïn met geweld ter wereld kwam.
Met Abel was het heel anders. Hij was natuurlijk de tweede, dat is waar, maar dat was niet de enige reden. Het was of Abel zich meer voegde naar mijn lichaam, niet er tegen in ging maar meebewoog. Alsof we de hele tijd in contact bleven terwijl hij werd geboren. Hij bewoog, ik bewoog. We bewogen samen. De geboorte van Abel, zo voelde ik het tenminste, was een daad van liefde.
En dat bleef ook zo na zijn geboorte. Hij was zo lief, zo dichtbij. Hij voelde als een geschenk, een zegen. En iedereen had dat. Vanaf het moment dat hij werd geboren was iedereen dol op Abel.
Wij vrouwen zijn zo verbonden met het leven, met de aarde. Dat klinkt als een cliché, maar het is de waarheid. Alles wat u op de aarde ziet rondlopen is door onze moederschoot naar buitengekomen. Alles wat buiten ons is, kunnen we ook in ons voelen.
Mannen zijn anders. Ze zijn vreemdelingen, individuen. Ik kan de vertwijfeling op hun gezichten lezen, hun verworpenheid, hun eenzaamheid. Dan breekt mijn hart, dan opent mijn geslacht zich, dan word ik warm en vochtig. Dan wil ik ze tot me nemen, in me op nemen. Dan wil ik ze op de plek bergen waaruit ze ooit werden geboren.
Kaïn is een deel van mij. En Abel ook. Een moeder zou geen voorkeur moeten hebben, maar, ik heb het wel. Mijn hart ging altijd uit naar Abel. Ik werd blij als ik hem zag en het leek wel of alles en iedereen ook steeds blij werd als ze Abel zagen. Hij bracht liefde met zich mee, een gevoel van harmonie en vrede. Ook dieren waren dol op hem.
Hij was een kind van God. Altijd dichtbij God. Ik weet zeker dat hij ook Gods lieveling was, dat God hem voortrok.
Er wordt gezegd dat wij, u en ik uit het Paradijs zijn gezet. Dat is een leugen. Wij zijn hier nog steeds in het paradijs. Kijkt u maar om u heen. Als u één enkel appelzaadje in de grond stopt, dan groeit daar een appelboom uit die op haar beurt weer honderden appels draagt.
Het enige dat veranderd is, is onze manier van kijken en sindsdien zijn we vreemdelingen. Maar Abel? Het is alsof hij het paradijs nooit heeft verlaten, alsof in zijn ogen alles altijd goed is.
Eh… was moet ik zeggen.
Want later is dat veranderd.
Vroeger vertelde hij me dat God tot hem sprak in alles wat hij zag. Dat God hem bezocht in zijn slaap. Dat hij gezegend was. Dat hij ons ook zou kunnen zegenen. Het was waar, dat deed hij, altijd. Enkel door er te zijn zegende hij ons al.
‘Antwoordt God dan altijd als je iets vraagt?’, vroeg ik hem dan.
‘Nee, maar als je goed luistert en het is stil, dan is het de stilte die spreekt. Dan spreekt God door middel van de stilte en de woorden komen niet van ergens buiten, maar van binnenuit. Van God van binnen.’
Zijn ogen straalden als hij dat zei. Het raakte me.
Later werd hij stugger en zwijgzamer. Onbuigzamer ook. Hij wist, of in ieder geval, hij meende te weten. Omdat God tegen hem sprak, zoals hij dat zei, begon hij te spreken namens God. Hij begon ook steeds minder begrip voor anderen te krijgen, voor mensen die niet in zo’n diep contact met God stonden, die Hem niet eerbiedigden. Daar kon hij zich kwaad over maken. Hij zag er zo bleek uit, zo afgetrokken. In niets leek hij meer op de jongen die ik zo had lief gehad. Ik maakte me zorgen
‘Op je knieën’ riep hij dan naar een hoek van de kamer, ‘op je knieën voor God onze Heer.’
Hoe harder hij schreeuwde hoe meer hij in zichzelf geloofde.
‘God, straf hen dan voor hun trouweloosheid, straf hen voor hun zonden.’
En uiteindelijk zette hij de laatste stap.
‘God als u het niet doet, laat mij het dan doen. Ik zal uw arm zijn, uw toorn.’ En later: ‘Dit is de arm van God, het vlees van God, het bloed van God. De wrekende arm van God zal u treffen’.
Ze zijn hem komen halen, die vrienden van hem.
Ik ben bang. Ik ben bang dat er iets verschrikkelijks staat te gebeuren. Ik zou hem graag weer terug willen, zo zacht en dichtbij als hij vroeger was.
Comments»
no comments yet - be the first?