Heeft u een Droom? June 1, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, + , trackback
Goeie vraag Frans, maar vertel eens… heb je zelf een droom?
- Ik weet het niet. Niet met zoveel woorden. Misschien met veel meer woorden.
Hij zocht in zichzelf. Dwz hij zocht niet werkelijk in zichzelf. Hij wilde graag het goede antwoord geven. Een goed antwoord geven. Iets dat goed klonk, wijs. Misschien zelfs iets dat een zekere indruk zou maken.
Toen hij dat eenmaal door had vermande hij zich.
- Zie je, ik schrijf deze stukjes voornamelijk voor mijzelf. Als ik iets beweer is dat niet omdat ik eea allang heb uitgevogeld en het nu de wereld verkondig. Ik beweer het enkel opdat ik het mezelf hoor zeggen. Ik zeg het voor mij zelf. Hardop. Zodat ik het kan horen, zodat ik kan voelen of het waar is. Of het me ergens brengt, naar het midden, naar vrede. Ik schrijf deze stukjes om mezelf naar vrede te schrijven.
Ik leef eigenlijk zonder droom. Doelloos. Er is geen perspectief. Ik voel het moment van nu, althans ik probeer het te voelen en ja, dat is vaak erg goed.
Degene die ik worden zal, is altijd in dat moment. Dat is het grote verschil met degene die ik nu ben. Die ik worden zal stapt niet meer uit het nu. Die is steeds in de genade van het moment. Ook als hij met andere mensen is. Als hij boodschappen doet, bij vrienden, bij vreemden.
Hij is steeds in het leven aanwezig. Proeft steeds het leven. Is steeds in waarheid. En spreekt waarheid.
Voila.
Dat is mijn droom.
Nu heb ik hem toch nog gevonden.
Wat een leuke verrassing.
Wat een goed begin van de dag.
Het is misschien geen spectaculaire droom, maar het is mijn droom.
Ik vind het een lieve droom!
Comments»
Dag Frans,
Ik lees je droom en probeer mee te zoeken. Achter je droom voel ik een verlangen. Naar heelheid, naar samenvallen, naar ‘zijn’. Loskomen uit al die vormen en normen waarin wij ons zo vaak vastzetten, omdat we indruk willen maken, perfect willen zijn, vinden dat we iets ‘moeten’. Omdat gewoon jezelf zijn vaak niet goed genoeg lijkt. Dit verlangen is als een weg naar de droom die eigenlijk nog belangrijker is dan die droom. Het klinkt zo overtuigend en zo simpel, zijn in het nu. Toch komt bij mij het beeld op dat in waarheid zijn een beweging is en geen toestand. Al die stemmetjes in ons hoofd ‘zijn’ ook. Zij mogen er ook zijn, en gehoord worden. Met liefde en mededogen, niet minder dan dat, maar ook niet meer dan dat. Alleen dan zijn ze bereid plaats te maken en prijs te geven wat achter hun vaak hardnekkige woorden zit. De genade van het moment ontstaat niet ondanks maar dankzij onze onverbeterlijke neiging tot uitstappen, en laat zich steeds opnieuw vinden. Jezelf niet bevechten, maar liefdevol met jezelf op reis gaan naar het verlangen. De droom laat zich niet najagen maar alleen ontvangen.
Ha Saskia,
bedankt voor je woorden. Ik heb al een paar pogingen gewaagd om op je woorden te reageren en elke keer merk ik dat het enorm complex wordt, in mij.
Degene die ik worden zal komt niet dichterbij door van hem te dromen. Dat wat in de weg lijkt te staan naar het nu, is het nu in een verpakking die ik niet wil, of denk te willen. Gewoon mezelf zijn is het meesterwerk van degene die ik al ben, en het einde van mijn droom.
Dit is de chocolade die ik er op dit moment van weet te maken!
Lieve groet,
Frans
Dag Frans,
Het blijft zoeken naar de woorden om aan te raken wat zich niet laat ‘pakken’.
Degene die jij wordt, is er al. Alleen laat hij zich lang niet altijd zien. Hij wil gevonden worden, steeds opnieuw. Hij verbergt zich achter, of misschien juist wel in, de obstakels: wat je niet wilt, wat je afwijst, wat je veroordeelt. Dit beeld komt bij me op: gun hem zijn omwegen. Speel met hem, daag hem uit, wacht op hem.
Wij mensen zijn geen meesterwerk. Wij zijn een schepping in beweging, de droom is het leven zelf. Wij staan er middenin.
Dit schrijf ik minstens zo veel voor mijzelf als voor jou.
Het blijft een proces. Als ik denk: nu heb ik het, nu ben ik er, doemt al snel weer een nieuw obstakel op waar ik uit hardnekkige gewoonte tegen begin te vechten. En steeds weer blijkt dat luisteren naar, vriendschap sluiten met het obstakel het weliswaar niet laat smelten, maar wel ruimte geeft voor iets nieuws. Ik laat mij vinden, precies op het punt waar ik kennelijk aangeraakt moest worden.
Ik kan pas ‘ja’ zeggen tegen mij, als ik eerst ‘ja’ heb gezegd tegen mijn ‘nee’.
Of het zo helderder wordt weet ik niet. Ik ben bezig de chocola te proeven, te proberen. Chocola is zo gek nog niet in dit verband: bitter en zoet tegelijk, en meestal verpakt ook nog…..
Liefs,
Saskia
Ja chocola!
Er is inderdaad een zekere verpakking nodig. Een verhaal. Een beeld. Wil het blijven leven, ademen, voor meerdere uitleg vatbaar zijn, dansen.
Onverwacht open breken, verdwijnen.
Smelten. Vlekken maken. Er teveel van eten.
Het wil zich niet laten vangen, ik wil me niet laten vangen.
Ik ben blij dat het zich niet laat vangen.
Laten we altijd een gaatje knagen
in het grote net.
De muis voor de leeuw zijn.
Ik ben meer die leeuw(in). Als ze weer eens in het net zit, brult en vecht ze. Met woorden. Haar muil is groot, haar hartje klein. Als ze eindelijk stil wordt en goed kijkt, blijken de muisjes hun werk al gedaan te hebben.
Als de leeuwin vrij rondloopt, houdt ze van chocola. En van verhalen. Ze wentelt zich in de zon, ze snoept, zwelgt, luistert en geniet.
Ik ben nu stil, na de woorden.