Number One in Modesty! July 6, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , trackback
Het heeft een hele tijd geduurd voor ik er achter kwam, want ik was me er gewoon niet van bewust, het was gewoon een tweede natuur voor mij.
Als ik met een groep was, en we gingen ergens naartoe, dan was ik altijd de laatste die de naar binnenging en mijn jas ophing, de anderen gingen allemaal voor. Ik stelde me tevreden met het plaatsje aan tafel dat over was gebleven, of schoof voor mezelf een stoel bij. Het gebakje waar uiteindelijk niemand voor gekozen had, dat was voor mij. En, ik moet zeggen, het smaakte goed, lekker, verrukkelijk. Zeker zo goed als een van die andere taartjes.
In relaties was het net zo. Als de ander het maar naar zijn zin had, dan was het voor mij al goed.
Het zou me niet eens opgevallen zijn, als iemand me op een gegeven moment niet gevraagd had: en, vertel eens, waar ben jij nou goed in? Ik had geen idee. Ergens goed in zijn? Het was gewoon nooit bij me opgekomen.
Toch bleef die vraag in me rondzingen en na verloop van tijd begon het een beetje bij me te knagen. Toen realiseerde ik me, dat ik mijn hele leven eigenlijk enorm bescheiden geweest was. Dat ik er nooit op uit was geweest de aandacht op mezelf te vestigen, dat ik anderen altijd voorang gegeven had boven mezelf. Opeens werd het me duidelijk. Het was alsof de bliksem insloeg. Bescheidenheid? Maar… dat was het!! Dàt was het waar ik mijn hele leven ontzettend goed in geweest was! Eindelijk was ik in staat mijn eigen kwaliteit te onderkennen. Ik was zo opgelucht.
Ik was goed in bescheidenheid. Wat zeg ik? Om niet weer in de valkuil van een al te grote bescheidenheid te vallen moest ik mezelf haast dwingen om me duidelijker uit te drukken: ik was een Meester in Bescheidenheid! Ik voelde hoe het bloed door mijn aderen begon te stromen, te kloppen, te kolken, en hoe de cellen van mijn lichaam openbarstten in het glorieuze licht van de erkenning waar ik mijn hele leven op gewacht had.
Ik was niet de voetveeg, de achterblijver, de nakomer waarvoor ik mezelf al die tijd gehouden had. Nee, ik was ergens erg goed in, en nog wel op een gebied waarop vele anderen blijk gaven niet ook over maar het geringste beetje talent te beschikken. Ik was… kampioen in bescheidenheid, Weltmeister in Bescheidenheit, champion de modesté, number One in Modesty.
Ik kan u wel vertellen dat vanaf die dag alles anders is geworden. Ik liet mij bijvoorbeeld niet meer de kaas van het brood eten. En waarom zou ik ergens als laatste naar binnen gaan, nu ik zo overduidelijk op een bepaald gebied mijn sporen verdiend bleek te hebben? Waarom zou ik niet degene zijn die als eerste een taartje uit zou mogen zoeken, precies dat taartje waar ik op dat moment trek in had? Waarom zou ik anderen steeds voor moeten laten gaan?
Tja, dat ging natuurlijk niet onopgemerkt aan mijn omgeving voorbij. Mensen zagen mij opeens staan, gingen voor mij opzij, boden mij een zitplaats aan, hielden de deur voor mij open. Ook in mijn relatie werden de rollen omgekeerd. Als ík het maar naar mijn zin had, dan was het voor de ander al goed, dat werd zo’n beetje het motto. En het vreemde is: mensen hadden er totaal geen moeite mee, het leek wel alsof iedereen het als de hoogste prioriteit in haar of zijn leven zag om het mij naar de zin te maken.
Uiteindelijk begon het ook in wijdere kring aandacht te trekken. Ik geloof dat een klein geschreven portret in het blaadje op mijn werk het eerste teken was. Met een fotootje erbij, een kleintje, toen nog. Daarna is de plaatselijke pers op mijn spoor gekomen, vervolgens de grote kranten, de damesbladen, radio, tv. Het hele mediacircus is hier over de vloer geweest en allemaal hadden ze dezelfde vraag: hoe is het zo gekomen? Wat heeft u ervoor gedaan?
En het gekke is, ik wist het niet. Ik had weer geen idee. Wilt u het eerlijke antwoord of het wenselijke antwoord? Dat was dan mijn wedervraag. Ze wilden natuurlijk allemaal het eerlijke antwoord. En dan zei ik altijd, naar waarheid, dat ik niets gedaan had. Dat ik mijn hele leven werkelijk niets anders gedaan had dan als laatste ergens de deur door te gaan, de opengevallen plaats in te nemen, de overgebleven taartjes op te eten.
Je zou de reacties op hun gezichten moeten zien. Hun monden hingen open van verbazing. Zoveel succes en nog altijd zo bescheiden gebleven!
Na het vraaggesprek komt het allerleukste. Het is een soort ritueel.
Ik laat ze eerst lang aandringen, maar uiteindelijk laat ik me altijd – zogenaamd tegenstribbelend – overhalen om te poseren voor de camera’s. Ik trek het T-shirt aan dat ik speciaal voor de gelegenheid heb laten vervaardigen, vouw mijn handen in elkaar en strek mijn armen als een echte kampioen boven mijn hoofd. Dan span ik mijn bescheiden spierbundels en met alle kracht die in me is, brul ik het uit: Number 1 in Modesty, that’s me!
Comments»
morgen hebben wij een straatfeest in de jan van avennesstraat als je als Laatste (of eerste) wilt aanschuiven je bent welkom er wordt een heuse straatbewoner tot burgemeester van de straat uitverkozen
Hij woont er zeer lang en hij is heel erg aardig. We noemen hem opa Sjekkie (vindt hij zelf ook leuk). Het is een straatbarbecue ervoor is de straat afgezet voor enige kinderactiviteiten.
18.00 is het volassen gedeelte
liefs Minou