Het kleine Eren September 11, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , trackback
Vanuit authentieke krachteloosheid, vanuit geen kracht, vanuit krachteloos zijn. Ik wil mijn hoofd niet afwenden, zoals ik me inbeeld dat u dat doet, in afschuw, in laatdukendheid. Ik wil bij deze staan, een kleine plant in een groot bos. Zij sprokkelt juist genoeg zonneschijn bij elkaar om te leven. Overleven fluister ik u in. Leven zeg ik.
Niet goed of niet goed genoeg, hoor ik u denken, of eerder, verbeeld ik mij u te horen denken. Dwz ik denk het zelf, maar omdat ik het onaardig vind, schuif ik het u in uw schoenen. Ik veroordeel me zelf vanuit het standpunt van de ander in mijzelf.
Het is dus zaak hier te zijn. Op deze kleine plek in het bos. Kijk eens goed om je heen, zie de schoonheid van dit al. Kijk eens hoe mooi alles gemaakt is, hoe sierlijk, hoe in de juiste verhoudingen. En… leven trekt leven aan. Alles leeft kleine jongen.
Vul deze wereld met je liefdevolle aandacht en jij bent vervuld. Want jij bent deze wereld. Zie je, alles is er, alles is hier in volheid aanwezig, maar… je zag het niet, je was er niet bij, je was ergens anders.
Er is grote waardigheid in hoe alles hier geregeld is, in het kleine, in het dichtbije. Welkom op de plek waar je bent, waar je woont, waar je wortels blijkbaar in de grond staan. Als niet hier en nu, dan nergens. Als niet voor jezelf dan niet voor degene die je bemint.
Comments»
Steeds duidelijker ruik ik en zie ik de al begonnen herfst, lopend in het bos tegenover mijn huis. En daar, op het pad: de eerste kastanjes! Ik raap er een paar op. Ze zijn nog nieuw, glanzen als mahoniehout. Als ik nog eens goed kijk valt me ineens op, dat ze niet bepaald volmaakt zijn. Een rimpeltje of krasje hier, een uitstulping of een deukje daar. Net als wij mensen, mijmer ik. Zeker wij die in de herfst van het leven zijn aanbeland.
Ondanks hun imperfectie, misschien juist daardoor, zijn de kastanjes prachtig zoals ze daar liggen op mijn hand. Ik krijg de vreemde neiging er eentje te kussen, en doe het - er is toch niemand die het ziet. Ik word er blij van, onstuitbaar vrolijk zelfs. Ben jij ooit door een kastanje terug gekust? Nou, ik wel, geloof ik…
Ik ga verder en geniet van al het moois in het bos. De kastanjes veilig in de zak van mijn fleece. Zij glimmend van buiten, ik van binnen.
Saskia