Waar ik Sta. November 17, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Een nieuw Begin, + , trackback
Er wordt ons zoveel geleerd en we geloven natuurlijk in eerste instantie alles wat ons geleerd wordt. Ook over onszelf, over de wereld. Over hoe we zouden moeten zijn als man, als vrouw, als mens. Maar dat is eigenlijk nooit waar, het is een leugen. Het is in zoverre een leugen dat het altijd anders is, want we zijn een bloem waar niemand de kleur van kent, ook wijzelf niet. Pas als wij bloeien zijn we in staat onze eigen kleur waar te nemen en te zeggen: ik ben deze kleur, hier sta ik.
Ik heb me lange tijd afgevraagd waar ik zelf nu eigenlijk sta, waar ik grond houd. Er zijn zoveel verwachtingen van buitenaf die ik mijzelf eigen gemaakt heb en ik voldoe aan geen van allen. Als dat zo is, dan verlies je grond, omdat je niet geworteld bent in de grond waarop je staat, moet je haar opgeven. Zo begon ik aan een lange tocht naar de buitenkant. Anderen vonden een plek in het centrum van de cirkel en ik zag mezelf steeds verder naar de buitenkant bewegen, totdat ik uiteindelijk vaste grond onder mijn voeten voelde. Het was een plek die in eerste oogopslag niet verbonden met het leven der anderen leek te zijn. Maar dat bleek paradoxaal genoeg niet waar te zijn. Juist door die afgelegen plek in te nemen, mijn eigen plek, bleek ik toch weer, op een raadselachtige manier, deel te zijn van de cirkel der dingen, de cirkel der mensen.
Om onze eigen plek te vinden moeten we vaak eerst heel wat ideeën loslaten, heel wat oordelen laten varen, maar als het ons lukt dan kunnen we wortel schieten en bloeien. Dan kunnen we onszelf waarderen voor wie we zijn en dan hoeven we ons niet bedreigd te voelen – maar kunnen ons er daarentegen in verheugen – als anderen hun plek innemen.
Comments»
Ha Frans,
Hopelijk OK dat ik alweer voorbij kom. Je woorden en ook wat je eerder schreef over Aan de Buitenkant, hebben me aan het denken gezet.
Mooi en ook ontroerend om te lezen, hoe jij je positie vindt aan de rand. Een krachtig beeld, van die cirkel. Het roept ook de vraag op: hoe zit dat dan met mij?
Ik ken de plek aan de buitenkant. Nadat het lang een plaats was van niet mee mogen of kunnen doen, is het nu een ruimte aan het worden die ik koester. Maar ik heb nog een plek: een stuk meer naar het midden toe, tussen de anderen, in de cirkel. Ooit een moeizaam avontuur, daarna een tijd veel te prominent, vol illusies hoe geweldig ik het deed. Nu vervoeg ik mij daar op mijn eigen wijze, heb er opnieuw wortel geschoten.
Wat zegt dat nu, twee posities? Kan of wil ik niet kiezen? ‘Moet’ ik kiezen?
Dit beeld komt op: ik ben een brug. Gegrondvest op twee pijlers met daartussen een overspanning. En ik dans. Op mijn brug, er over heen. Aan de ene kant, aan de andere kant, heen en weer.
Ja, dat zou mijn plek kunnen zijn: de brug in mijzelf.
Heb een fijne dag,
Saskia
dag Frans,
een brug bouwen
een brug slaan
2 werelden verbinden.
mijn brug loopt ook via de dans.
maar ik houd ook erg van overbruggende stiltes.
TOT KIJK,
GROETEN VAN CLAAR
Hallo Saskia en Claar,
erg mooi wat jullie allebei schrijven en op een wonderbaarlijke wijze aansluitend bij wat ik er hier nog aan toe kan voegen.
De ochtend nadat ik dit geschreven had ging ik naar een inzichts meditatie- en studie retreat, in stilte. En – is het toeval of hangt het in de lucht? – laat dit nou precioes het eerste, en voor dagen het belangrijkste, thema zijn wat hij, Stephen Batchelor, die samen met zijn vrouw Martine de retreat begeleidde, aansnijdt.
De Buddha maakt een onderscheid tussen plaats en grond. Hij beweert dat de mens gehecht is aan zijn of haar plaats en daarom niet geworteld durft te zijn in wat zijn of haar grond is.
De plaats is daarbij de plek die je in de wereld inneemt, tussen familie en vrienden, in werk. Zowel letterlijk je plek [huis] als je status. De grond is dat waar we werkelijk in gegrondvest zijn, of zouden moeten zijn, en dat is, in de Buddhistische theorie, de vergankelijkheid. Wat we zijn, en alles om ons heen is afhankelijk ontstaand, niet permanent. Deze laatse realiteit ontkennen we vaak ten gunste van de eerste.
Het klinkt erg logisch en begrijpelijk, Saskia, dat jij het voelt alsof je je tussen die twee heen en weer beweegt, en natuurlijk mooi en vrij dat die beweging voelt als dansen.
En dat jij Claar overbruggende stiltes zo kan waarderen, vind ik van een grote schoonheid, en ook weer erg toepasselijk. Niet voor niets was ik op een stilte retreat om over deze twee plaatsen na te denken.
En ja voor mezelf voelt het alsof ik veel plaats heb opgegeven ten gunste van een zoektocht naar mijn grond. Wie weet dat ergens in de toekomst die twee elkaar weer zuillen raken en ondersteunen, want, dat heb ik uit de retreat wel meegenomen, je hoeft het één niet volledig op te geven om het ander te vinden en te onderzoeken. Wat je wèl moet opgeven – hetzij vrijwillig, hetgeen zal resulteren in een vrij, ontwaakt of verlicht leven, hetzij onvrijwillig, namelijk door de dood gedwongen – is de gehechtheid aan de plaats die je inneemt.
Enorm bedankt voor jullie reacties!
hartelijke groet,
Frans
Hmmm, mooi Frans, wat ik hier lees.
Ik denk na, of ik inderdaad bij nader inzien de brug tussen grond en plaats bedoelde. Ja, ik geloof van wel. Vind het een prachtige versterking van het beeld, ben blij dat je het opschreef.
Ik was de afgelopen dagen ook erg in mijn stilte (niet op een retreat maar meer tussen alles wat op mijn plaats gebeuren ‘moest’ door, een beetje dansend dus). Weer even bezig te aarden in mijn grond, een paar gehechtheden losschudden…. Vind het van enorm belang een zekere harmonie, een samenvallen na te streven tussen wie ik ben en wat ik doe op mijn plek, en hoe ik mezelf ontmoet op mijn eigen grond. Dat dat nooit helemaal zal lukken is niet erg, het blijft een beweging. De zuigkracht van de plaats ten koste van de grond is enorm. Voor mij is mijn grond daarom heilige grond.
Lieve groet,
Saskia
Frans,
Als een soort nabrander op bovenstaande gedachten, werd van de week dit gedicht geboren.
Saskia
Ik droomde dat ik een brug was
Tussen mij hier, en wat ik daar doe
Rond de pijlers prachtige bloemen
In bloei, want ik klop met mijzelf
Die harmonie een moment slechts
Meestal huppel ik wat heen en weer
Zo vaak mezelf toch verloren
Op zo’n plek waar van alles gebeurt
Terug gekeerd naar eigen grond
Bemerk ik alsnog waar ik sta
Mijn tranen gedroogd, kracht uit stilte
Weer klaar voor een nieuw avontuur
Maar als ik nu eens zou proberen
Mezelf niet zo snel weg te geven
Als een kostbaar geschenk me te hullen
In een mantel van liefde voor mij
Wat zou ik dan vrij kunnen dansen
Van mijn grond naar mijn plaats en terug
Een vrouw uit een stuk zou ik worden
Geworteld in Haar, die ik ben
Bravo! Inspirerend! Leuk!