Zoals wij bij elkaar naar binnen schijnen January 12, 2008
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, +++ , trackback
De hele nacht heb ik aan u gedacht, aan jou. Aan hoe wij levende wezens bij elkaar naar binnen schijnen. Hoe het is om op die ene bijzondere manier gezien te worden, alsof het die ene manier van zien is die in ons juist die kwaliteiten tevoorschijn tovert.
Ik dacht eraan hoe ons bewustzijn en onze levenswijze in haast onleesbare tekens inslijten in de palm van onze hand. Hoe die tekens gaandeweg veranderen, terwijl de hiëroglyfen in Egypte onwrikbaar vast gebeiteld lijken te zijn in steen en toch… dat ook zij veranderlijk en zacht zijn als wijzelf, als onze huid, omdat elke keer als wij met onze zaklantaren over die zo dichtbije onleesbaarheid schijnen, zich steeds weer nieuwe interpretaties opdringen. Dat heel de wereld dus zacht en veranderlijk is als de binnenkant van onze hand.
Wij zijn zelf die kamer waar dat licht naar binnen schijnt, als van een passerende auto, een vuurtoren, waardoor onze onverwachte kwaliteiten onthuld worden. Wij zijn zelf dat tastende licht. Jij bent zo ontvankelijk, open zoekend, schuchter doortastend, het is heel apart, de enkele keer dat je mijn kant opkijkt onthult zich iets teers en breekbaars in mij. Ik mag je graag zien en liever nog word ik door jou gezien. Zoals wij mensen, wij levende wezens, wij die eigenlijk geen naam hebben bij elkaar naar binnen kijken, ons aan onszelf laten zien, hoe de meubels staan, het behang is, de vloerbedekking. Het is allemaal van een ongelofelijke schoonheid, dichtbijheid, en oprechtheid.
Wat ik je wilde zeggen is dat ik je wilde bedanken voor dat. Voor er te zijn, voor het af en toe deze kant op kijken van jou. Ik hoop dat je je door mij gezien voelt. Wij zijn zo van hetzelfde. De manier waarop je naar me kijkt onthult in mij precies de kwaliteit waarmee je naar me kijkt. Jij maakt mij, jij maakt mij stralend, en omgekeerd kan het niet anders zijn. Wat ik met mijn tastzoekende blik, mijn vuurtorenstralen tot mijn grote verbazing in jou meen te ontwaren is iets ongelofelijks schoons en teders in mijzelf.
De tijd beitelt hiëroglyfen in onze handen, onze grafkamers zijn leeg, wij openen ze steeds opnieuw, de stralen van onze zaklantarens onthullen steeds meer van onszelf. Ik ben je ongelofelijk dankbaar. Zo gezien te mogen worden. Ik ben je dankbaar voor de aandacht en de tederheid en de nauwkeurigheid waarmee je dit hebt opgeschreven. Ik voel de aanraking ervan, de tot leven wekking. Jij wekt mij tot leven, ik kan niet anders dan jouw schoonheid zijn.
Comments»
Dag Frans,
Wat heb je dit mooi op geschreven. Nog meer levend en stralend worden, omdat je gezien wordt door de ander. Het geschenk en de schoonheid daarvan.
In dit gedicht zit ook iets van dit gevoel, en ik poedelde nog even door in het Woordenvoetenbadje.
Saskia
Vandaag
De momenten die ik meemaak
Krijgen vaak pas later kleur
Betekenis komt na vertellen
Al is het eerst maar aan mezelf
Door wat gebeurt in taal te vatten
Wordt wat vormloos is, verhaal
Dat wat was reikt naar de toekomst
In de woorden van vandaag
Vollediger nog wordt mijn waarheid
Als ik haar met iemand deel
Resonerend in jouw horen
Krijgt wat ik bedoel zijn klank
Wanneer jij op jouw beurt meeneemt
Waar mijn verhaal jou heeft geraakt
Werk ik door in jouw gedachten
Zoals wat jij zegt, landt in mij
Verhalen maken ons tot scheppers
Van onszelf en van elkaar
Met levens stromend als rivieren
Elk moment weer anders waar
Door dit hier nu op te schrijven
Word jij als je wilt mijn lezer
Vat een deel van wat in mij leeft
Op zijn beurt weer post in jou
En als jij dan straks je pen pakt
Klinkt in jouw woorden nog de echo
Van wat je tekst in mij teweeg bracht
Waarom ik dit schrijf aan jou
Frans,
Omdat ik hem zo prachtig vind, las ik je tekst nogmaals. Ineens klonk er in mijn oren nog een andere dimensie in door. Niet alleen hoe wij gezien worden door de ander, door elkaar, maar ook vanbinnen door onszelf. Waarnemen van en beschenen worden door je eigen innerlijk licht, en je daardoor voelen stralen in je eigen schoonheid.
Dit parafraseer ik nu kort door de bocht. Jouw woorden blijven schitteren als een meervoudige zon…
Heb een stralende dag!
Saskia
Driemaal is scheepsrecht… daar ben ik nog een keer.
Het blijft zo wondermooi, liefdevolle aandacht waarin geven en ontvangen een worden.
Saskia
Licht
Hoewel mijn woorden blijven komen
Ben ik diep vanbinnen stil
Je gaf me net een groot geschenk
Of eigenlijk al het tweede
Hardop hoorde ik je zeggen
Dat je weet dat ik jou zie
Jouw bijzonderheid laat stralen
En je zo tot leven wek
Eerder deed jij dit voor mij
Toen je me had aangeraakt
Voor ik wist wat er gebeurde
Toverde ik om tot licht
Nu jij ook mij wilt ontvangen
Ik je tastend strelen mag
Schittert op haar beurt jouw schoonheid
In het schijnsel van mijn hart