Aan de Rand van het Nieuwe February 5, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , trackback
Zo zelf creëerend als we zijn, zo zelfonderzoekend, zelfzoekend. Zoals onze neus ongekende velden doorploegt, zo in dat doorploegen in dat onderzoeken krijgen we gestalte. Deze houding van willen weten wat leven is, dat is wat we in essentie zijn en het antwoord, het universum, ontplooit zich, ontvouwt zich naar gelang ons zoeken. Wij zijn zelf het bewijs van wat we ontdekken.
Hmm, waarom is dit niet altijd glorieus? Niet zo glorieus als dit onderzoeken en ontvouwen zou doen vermoeden. Waarom neus in duistere zaken gestoken, in muf ruikende dingen van verledentijd, van gevangenschap? Gevangenschap in het gedane doen, het zoeken van zekerheid, het zoeken van bevestiging voor diegene die we gisteren al waren?
Laten we zeggen dat we in het nu terug komen naar die duisternis om met de ondertussen verkregen kracht de ijzers van de toenmalige gevangenis open te breken, als een bevrijdende engel rond te waren in ons eigen verleden.
Ik moet het nog maar eens zeggen, dit is absoluut niet mijn eigen wijsheid. Het komt aanwaaien. Gisteren werd me iets toegestuurd dat me inspireert [dankjewel Anja!] en vandaag schrijf ik alsof ik iets weet. En toch, in zekere zin weet ik al wat me van buitenaf aangereikt wordt. Het komt misschien wel van buiten, maar het ontsteekt mijn innerlijk weten. Zo is dat bij u ook. Dat wat u herkent in alles wat u leest of tegemoetkomt, is dat wat u in uw wezen al met u meedraagt, het is een innerlijk herkennen. Van vlam tot vlam, zo ontvouwen we niet alleen onszelf, maar elkaar. Wij ontvouwen ons universum. Zo zijn wij mensen, wij bewustzijnsvormen, altijd geweest, neus van eigen zalm, het universum openploegend naar ongekende mogelijkheden.
Gisternacht heb ik weer wat gelezen in een boek over mijn held de Belgische schilder Magritte. Hij was geen schilder in de trant van maker van mooie plaatjes. Nee, hij was een onderzoeker van het leven, dit universum, dit zijn, dit zelf, en daarvoor gebruikte hij het schilderen.
Hmm. Dat klinkt zo goed. Dat klinkt als de zuivere plaats van ontmoeting. Jij en ik, hij, zij, wij die onszelf, het leven onderzoeken, ons afvragen wat het is, bereid zijn aan de rand van hetzelfde raadsel te staan. En dat zovelen voor ons daar gestaan hebben, en dat het in de vorm weliswaar anders kan zijn maar in wezen hetzelfde is. Wij aan de rand van het nieuwe…
Comments»
Hoi Frans,
Ik zou wel een Magritte met woorden willen zijn…
Bij deze voeg ik onderstaand gedicht toe aan de stroom.
Ik aarzelde of ik hem hier zou posten of bij jouw tekst ‘Heeft u een droom?’ van 1 juni 2007, want ik maak als bevrijdende engel even een uitstapje terug naar het bloggen van toen. Daarom koos ik toch voor deze plek. Ook vanwege het beeld van de vlam.
En omdat het vandaag nu is.
Lieve groet,
Saskia
Vlam
Ooit vroeg ik je: zeg, wie ben jij
En waarheen voert jouw droom?
Je antwoord was: dat weet ik niet
Het gaat me om op weg zijn
Je beschreef hoe wij onszelf
Voortdurend in de weg staan
In-en-uit bewegend van het nu
Naar toen, straks en weer terug
Omdat ik veel daarvan herkende
Begon ik ijverig te verklaren
Wat ik allemaal had ontdekt
En hoe ik dacht, dat het zat
Maar jij zat niet te wachten
Op extra hulp of duiding
Laat staan een soort van antwoord
Of troost in barre tijden
Toch bleef ik, en liet me drijven
Op je waterstroom van woorden
En vond daarin niet jou, maar mij
Als een vlam in de spiegel weerkaatst
Je inspireerde me tot dit bewegen
Op de deining van trage vragen
Te vinden, waar ik niet naar zocht
Mijzelf te durven verrassen