Vervuld van Gemis April 9, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , trackback
Ik werd wakker in mijn kinderkamer. Nee, zo was het niet. Ik zag, toen ik wakker werd dat mijn huidige slaapkamer via een klein deurtje verbonden was met mijn kinderkamer. Een open verbinding tussen toen en nu. Dat, als ik mijn ogen dichtdeed het niet meer helemaal duidelijk was in welke kamer ik sliep, of dat wanneer ik mijn ogen dichtdeed, ik onvermijdelijk in mijn oude kinderkamer terechtkwam, ik onvermijdelijk door de wet van de zwaartekracht naar mijn eigen kinderbed gleed, afdaalde in die dromen. Was ik wel toegestaan te dromen? Was er een plaats waar ik vrij en ongeschonden dromen kon hebben, ideeën, gedachten over het leven? Er lag een zeker gewicht over alles heen, de bedorven adem van verwachtingen, de onnozele, kinderlijke gedachten die de volwassenen over het leven hadden uitgesmeerd. Je leest diezelfde dingen nog steeds in de krant, hele leugens en halve waarheden. Vooruitgesneld idee bezoedelt de realiteit. Woorden vermoorden de woordloze Goden.
Ik zag een plaatje van een jongen met een verbrand gelaat. Ik weet zeker dat hij daaronder ongeschonden is, heel, maar het is de vraag of hij daar ooit achterkomt, of ik daar ooit achterkom. En dan de zus van Co die niet meer slikken kan en in de laatste maanden 16 kilo is afgevallen. Ze zegt dat in haar hele leven nooit iemand van haar gehouden heeft, en het is niet waar. Wij vertellen onszelf leugens omdat de waarheid onverdragelijk is. Degene die ik ben, ben jij. Wat ik in jou herken is dat ik nooit helemaal in staat ben geweest helemaal van mijzelf te houden met mijn verbrande armen mezelf te omhelzen. Doorheen de verdraaiïngen de waarheid te zien. Steeds terugglijdend in de oude nachtmerrie van tekort, van gebrek aan vrijheid, aan liefde.
Ik lag met de beer in mijn armen die ik nooit gehad had, omdat dat te kinderachtig was. Als ik hem nu niet tegen me aan kan drukken verander ik alles in de beer die ik nooit gehad heb. Alles om me heen moet aan de behoefte voldoen die nooit vervuld werd. Dat is de essentie van mijn bestaan, zo jaag ik me voort en vind geen rust en sterf alleen.
Ik zie de verwegge blik in je ogen en ik heb een onstelpbare behoefte je in mijn armen te sluiten, je te versmelten in mijn eindeloos grote hart, je wat minder eenzaam te maken.Ik verklamp me aan jou om mijn eigen eenzaamheid te vergeten. Als je zegt: niemand heeft ooit echt van me gehouden dan heb je gelijk, maar in de woorden van waarheid klinkt het zo: ik was nooit in staat helemaal vanmijzelf te houden, helemaal van het leven te houden.
Ik kan je putteloze put niet vullen, je bodemloze bodem niet bereiken. Met heel dat grote lijf van mijzelf vul ik amper een klein hoekje van mijn eigen kinderbed. Ik wens je goeie dromen. Ik wens je toe dat je mag dromen, dat je de vrijheid mag nemen om opnieuw te dromen, dat je de vrijheid mag nemen om de werkelijheid van dit leven te zien, deze selffulfilling prophecy. Ik wens dat je je eigen beer mag zijn, je eigen poes, waarmee je gedachteloos kan snoozen in de morgenstond, waarmee je de ruimte tussen je armen op kan vullen. Ik wens mij toe om hier en nu vervuld te zijn van dat wat is. En, als dat wat is gemis is, dat gemis zelf de vervulling mag zijn. Dat dat verlangen haar eigen gaten vult, haar eigen kinderledikant.
Luister niet naar wat ze zeggen over wat het leven is, of zou moeten zijn. Luister naar deze dichtbij die waarheid spreekt in je oor. Die zachte leiding geeft. Laat je leiden door wat heel zachtjes aan je arm trekt, bijna onhoorbaar is. Die fluistert: ik-heb-je-lief.
Comments»
no comments yet - be the first?