Aankomen September 12, 2008
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, +++ , trackback
Uit de drukte omlaag zakken in niemandsland. Achteroverleunen in de stoel van het zelf.
De handen vouwen, bidden. Lieve moeder… is Maria hier? Natuurlijk, stomme ezel, hoe kan je dat nu vragen. De tranen in de ogen, tranen van herkenning. Het opgeven van uiterlijk vertoon. Een plaats nemen op de achterbank, in slaap dutten. Hartstochtelijk verliefd worden op dat waarvan je zeker weet dat het je zal ontwijken. Die zekerheid inbouwen. Blind worden en juist daardoor vinden. Aankomen in de geheime tuin, de tuin waar iedereen over spreekt maar die niemand lijkt te kunnen vinden.
Comments»
Goedemorgen Frans,
Wat krijgt deze zaterdagochtend ineens een mooie kleur!
Uit je woorden lees ik dat, wat ik voor mezelf noem ‘de tere snaar’. Een gevoel van intense ontroering en dankbaarheid dat zich plotseling opent. Geraakt worden in liefde, voor… ja, voor het wonder dat ik leef. De ‘tere snaar’ laat zich niet opwekken, sturen, vasthouden, maar glijdt in en uit als een ademtocht, een droom. Een moment van zacht innerlijk vibreren, en dan sluit het halfdoorzichtig gordijntje zich weer, als op je foto…
Dank je wel.
Saskia