Transparant Wit March 11, 2009
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, + , add a comment
Misschien, Deo Volente, als God het wil, Inshallah, als mijn verlangen in het verlengde ligt van Gods verlangen, als ik handel in het verlengde van mijn eigen verlangen, in het verlengde van mijn eigen bestaansgrond.
’S nachts ziet hij alle onderdelen van het huis dat hij aan het bouwen is tot in de kleinste details voor zich en overdag is hij er getuige van dat het gestalte krijgt, precies volgens droomplan. Tijdens het snijden van de gember en de knoflook [hij kookt al jaren hetzelfde] maakt hij steeds weer dezelfde wandeling naar de man die bomen plantte. Die man blijkt nooit werkelijk bestaan te hebben, maar tijdens zijn tocht ziet hij steeds overtuigende bewijzen van het tegendeel.
Als hij aan het eind van de dag zijn ogen weer sluit bouwt hij zijn huis verder af. En zo voort. Totdat de hele droom af is, als een glazen paleis straalt in het breekbare ochtendlicht. Vervolgens spat alles als een zeepbel uit elkaar, maar wonderlijk genoeg gaat daarbij niets verloren. Alles is, net als muziek, gemaakt van het wegsterven van klanken. De samenhang in dat wegsterven, het al of niet aanwezig zijn van harmonie, dat is waar we van genieten.
Ik stel mijzelf weer samen uit de verschillende onderdelen zoals die in allerlei hoeken en gaten van mijn droomwereld verspreid liggen.
Vandaag schilder ik het plafond van mijn gedachten.
Mijn Eendje September 13, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ik kwam bij het Westen, de poort van de emoties, en er was niets. Leegte, weidsheid. Alsof over en voorbij. Alsof niet meer nodig.
Buiten kreunt en raast de moloch van geld en tijd. In het station staren mensen onbewogen naar de verrichtingen van het leger. Ons leger in een ander land.
Wij hebben onbetrouwbare bondgenoten en toch lopen we mee. Misschien valt er onderweg een vette hap van de wagen, je weet maar nooit. Soms draagt lafheid het gezicht van moed. En soms is het andersom.
Ondertussen draag ik dit leven naar de zee, draag ik dit leven voorwaarts, op deze benen. Wat is het dat ik draag? Waar draag ik het naartoe?
Welke woorden geef ik aan dat wat is, aan de ik die is? Ik kan er andere woorden aan geven. Ik kan mijzelf verplaatsen, een andere plek in mijzelf opzoeken. Een andere plek op de wereld opzoeken.
Een eend kan vrij overal naartoe vliegen en toch vind je sommige eenden in een meer in de natuur, anderen in een vijver in een park en weer anderen in een vervuilde gracht of sloot. Hebben zij geen vleugels? Heb ik geen vleugels? Kan ik mijzelf toestaan naar dat meer te vliegen, dat meer van minder. Meer tijd, minder drukte.
Wat bindt de eend? Wat bindt mij? Wie bindt zich in mij? Wat houdt zich soms, in mijzelf, aan zichzelf vast? Kan ik mijzelf toestaan te vliegen? Kan ik vliegen in mijzelf? Kan ik in mijn eendje zijn?
Wat er komen wil May 26, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, Schilderijen, + , add a comment
In het woordloze bos gaan zitten, met enkel water, een slaapzak en een zeiltje. Wachten op de woorden die komen gaan. Als je stil zit kan het gebeuren dat zelfs heel schuwe of wilde woorden naar je toekomen. Het zachtglanzen van de ogen van een hert. De vierkante verschijning van een everzwijn. Het knagen. Het zwiepen. Onverwachte geluiden. Het ruischen van het veel grotere door de woordbomen.
Het droombewustzijn. De lichaamsweidsheid. Het grenzeloos zijn. Het opgeven van grenzen, het doorheen beweegbaar zijn. De aarde die door jou heen beweegt, doorheen jou spreekt. De melodie van de aarde door jouw mond gezongen. Jij gestorven aan je eigen angsten. Het morgenontwaken. Het verlangen naar dichtbijheid plotseling vervuld weten van degene die je al die tijd al was. Het loslaten van welke overtuiging dan ook.
Ik nam je hier mee naar toe om je beter te leren kennen. Je valt me niet tegen. Ik vind je… opzienbarend. Groots. Verbazingwekkend, ongehoord. Ik kan je niet verklaren. Ik ben sprakeloos van je schoonheid. Ik verblijf in jou als een man in zijn geliefde. Ik koester me in je omhelzing.
Ik ga het bos weer uit. Ik vertel mijn verhaal. Het is een mooi verhaal. Maar het verhaal is het bos niet. De woorden zijn de takken niet, het zonlicht, het met een schok ontwaken in de donkerte niet.
Ik was verdwaald in het woordbos. Ik kwam er met scheuren en winkelhaken vandaan. Het bos scheurde me de woorden van het lijf. Zo kwam ik naakt en woordloos weer te voorschijn.
Turngoat May 18, 2008
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, + , add a comment
Mijzelf rusteloos langs klippen en dalen sturen, zelfs ’s nachts ben ik bezig om in droomland dat in kaart te brengen wat overdag over het hoofd gezien werd.
Het is logisch, dat als het éne het goed wil doen, het in de hand wil houden, het wil organiseren, controleren, het ándere gaat tegenwerken, temporiseren, saboteren. Dat wat zo graag goed wil zijn en dat wat slecht is wil elkaar maar niet ontmoeten, een hand geven.
De aanbidding van het ene roept het andere tevoorschijn. Tenzij… ja tenzij wij, ik, in mijzelf een bedding creëer, mezelf uitstrek zodat ik een ruimte vorm waarbinnen de beide uitersten elkaar kunnen ontmoeten. Als ik zo groot ben vindt alles in mij een plek.
De Herberg van Nu May 15, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , add a comment
Van herberg naar herberg reizen. Van plek in mezelf naar volgene plek. Mezelf steeds vestigend in het volgend moment, in de volgende omstandigheid, waar telkens iets anders van me verlangd wordt. Ik ga met de stroom mee. Als water zoek ik het laagste punt. Ik ben steeds een ander.
Ik zwerf van pol naar pol, van pollen naar pollen. Ik ben niet anders dan het dansen van de warme lucht, de verschillende geurstromen.
Wat denk ik over mezelf, waar baseer ik dat op? Waar baseer ik mezelf op, op praatjes van anderen? Hoe goed bedoeld ook zijn zij zelden meer dan welwillend gezwets, een paspoort voor de gevangenis.
Ik moet mijzelf opnieuw uitvinden, in eigen woorden gieten, opnieuw geboren worden uit deze altijd jonge cellen. Het is een noddzakelijkeid, niet omwille van mijzelf – ikzelf ben immers degene die bij die wedergeboorte het leven zal laten – maar omwille van het leven, van dat wat leeft, van dat wat in mij, door mij, ondanks mij, zonder mij gestalte wil krijgen.
Kraken April 13, 2008
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , add a comment
Op de voorpagina van NRC-Handelsblad stond deze zaterdag een foto van een gebouw van het Rijksmuseum dat gekraakt was en van waaruit een spandoek hing met de volgende tekst:
Modern capitalism absorbs everything, attacks every movement and individual that does not fit into their consumerism or prepackaged culture. Through squatting we realize our idea of an autonomous lifestyle and provide spaces free of consumer terror. We want spaces free from oppression, hierarchy and authority. We take back the freedom of choice over our own lives. Fuck the law. Squat the world.
De NRC plaatste er een kop boven die de krakers kenschetst als gezellige consumenten, een prachtige manier om de boodschap van de krakers te verdonkeremanen.
Waarschijnlijk worden er op de G7 [zie kop ernaast] veel meer koekjes en andere zaken gegeten en gedronken, maar daar rept natuurlijk niemand over.
Kredietcrisis met een hapje en een drankje. De G7 laat het zich goed smaken.
Krakers maken zich grote zorgen over het verlies aan persoonlijke autonomie als gevolg van ongebreideld consumentisme.
Gal March 30, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, Politiek!, + , add a comment
Wij luisteren niet naar iemand die geweld gebruikt, iemand die zichzelf opblaast noemen we een lafaard. Ik kan dat niet laf vinden. Ik zou het zelf niet graag doen.
Hoe komt iemand tot zo’n daad? Die vraag word nooit of veel te weinig gesteld. Waarom zouden we de terroristen niet eens een keertje serieus nemen? Wat drijft hen? Waarom niet eens luisteren naar mensen, die eerst hebben gesproken, toen geschreeuwd, daarna in opstand zijn gekomen en uiteindelijk als allerlaatste daad van verzet, als allerlaatste poging om iets van hun wanhoop te communiceren, zichzelf opblazen.
Dat toe te schrijven aan een dolgedraaide godsdienst is zelfs hun laatste wanhoopsdaad niet serieus nemen. Het opblazen van henzelf is een laatste krampachtige poging om zichzelf te doen verstaan, hun laatste schreeuw, uitreiken naar.
Als je bereid bent naar ze te luisteren, dan is het helemaal niet zo onbegrijpelijk wat ze zeggen.
Laat ons alleen. Laat ons leven in ons eigen land met onze eigen normen en waarden, met onze eigen God, die we op onze eigen wijze willen dienen. Laat ons de vruchten plukken van onze eigen arbeid op ons eigen land.
Dat zijn hun wensen ten aanzien van henzelf. Is dat zo onredelijk?
En ja, ze hebben ook nog iets over ons te zeggen. Ze hebben kritiek op onze samenleving. Is dat mogelijk? Is er kritiek mogelijk op de manier waarop wij samenleven? Samenleven met elkaar, maar ook met de wereld en alles wat zich daarop bevindt, met de dieren, de planten de gesteenten, met de dampkring, en met de andere mensen op deze wereld, met andere woorden, met dat wat sommigen de schepping van God noemen. U weet het antwoord al. Er is wel degelijk kritiek mogelijk op onze wijze van samenleven.
Je herkent een boom aan zijn vruchten en met een samenleving is dat precies zo, en dat is veel minder glorieus dan sommigen die zich opwerpen als ‘hoeders van onze beschaving’ u willen doen geloven.
Hoe gaan wij met dieren om? Zegt u het maar. Voor dieren die uiteindelijk geslacht zullen worden is het leven een hel op aarde! Dieren die in de vrije natuur leven wordt het leven onmogelijk gemaakt. Elke dag sterevn er soorten uit.
Hoe gaat dat met planten? De insecticiden waarmee we ze bespuiten vervuilen onze rivieren en onze dampkring.
De gesteenten? Wij ploegen da aarde om opzoek naar stoffen die brandbaar zijn zodat we in onze energie behoefte kunnen voorzien en daarmee warmen we de aarde op.
Hoe gaan we met elkaar om? Wat komt er feitelijk terecht van onze veelgeroemde democratie terecht? Onze leiders liegen, weigeren opening van zaken te geven, laten mensen martelen of gedogen dat. En het ergste is: ze komen er mee weg.
En hoe gaan wij om met degenen die we niet tot onze samenleving rekenen? We luisteren niet naar hen, we respecteren hen niet. We schuiven hen opzij om bij de kostbaarheden te kunnen komen die zich bij hen in de aarde bevinden en als ze zich daartegen verzetten noemen we hen achterlijk en terrorist.
Het is wel duidelijk, er is heel wat om kritiek op te hebben. Sterker nog: er moeten in de kortst mogelijke tijd enorme veranderingen plaastvinden in onze manier van denken en handelen, om het überhaupt mogelijk te maken op deze planeet verder te leven.
De grote vraag is of we bereid zijn naar kritiek te luisteren. Velen van ons zien terorristen als een kankergezwel en de bestrijding met een soort van chemokuur als de enige methode om met hen om te gaan. Dat is precies de Westerse manier om met ziektes om te gaan in een notedop. We bestrijden de symptomen, zonder te willen kijken naar wat de onderliggende oorzaak zou kunnen zijn. Wij vernietigen de brenger van de slechte boodschap zonder de boodschap te willen horen.
De Wereld Roept Je March 14, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , add a comment
Geen geweld gebruiken. De deur zachtjes openduwen, open laten vallen tussen nu en wie we zijn. Twee-talig zijn, meertalig. De taal van binnen en die van buiten. In alle talen hetzelfde zeggen. Door deze ene te zijn alle anderen te zijn, door deze ene die we zelf zijn te waarderen voor wat hij/zij is, alle anderen te waarderen voor wat ze zijn, elk afzonderlijk drager van een specifieke kwaliteit die onmisbaar is voor het grote geheel. Wij zo groot als dat geheel juist door zo klein te zijn als onszelf, wij beschikkend over alle kwaliteiten juist door deze ene en eigen kwaliteit ten volle te benutten.
Pas als jij in het volle respect en liefde bent voor degene die je zelf bent, begin je te schijnen, begin je een gezicht naar de wereld te krijgen. De wereld ziet je en roept je. Jij bent toch zo goed in dit of dat, zou je dit of dat niet voor me kunnen doen? Er is geen beloning, de handeling zelf is de beloning. Dat je je plek binnen het geheel inneemt is je beloning. Ik kan alleen maar in respect en liefde zijn voor wie je bent.
Dat wat nog niet leeft March 5, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, + , add a comment
Dat waar ik maar niet bijkom in mezelf. Ik kan de kleuren en de contouren zien, maar ik kan er niet bij. Nochthans beheerst het mijn leven, of tenminste, dat lijkt zo te zijn, want het leidt mij als een grote onbegrepen onderstroom, laat mij steeds weer het gedane doen. Totdat ik vastloop natuurlijk, zoals gisteravond.
Het gedane wil niet meer gedaan worden, herhaald worden, het heeft zijn magische kracht verloren. Wat overblijft is een raadelsachtig gevoel van zwakte en verlamming. Vroeger zou ik het te vuur en te zwaard ontkend hebben, bevochten, veroordeeld. Nu is de zwakte daar als een broeder die niet door te spreken maar door te zwijgen, niet door daden maar door het zich onthouden daarvan tot mij probeert door te dringen. Er is de onbegrepen stroom waardoor ik geleid wordt, maar er is daarnaast een nog veel machtiger stroom. Die van het bewustzijn. De vriend die misschien niet bepaalt wat er nou precies op mijn bord komt te liggen, maar wel hoe ik omga met dat wat er geserveerd wordt, die bepaalt of ik in staat ben om dat wat er is met smaak en aandacht op te eten.
Ik Zie je Graag February 29, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ik heb je gezien in je originele staat. Plotseling zag ik je in je ruwe ongeschaafde wezen, breedgeschouderd door de smalle straten gaan. Duizenden jaren van wat men beschaving noemt, bekering, de wil onderling goed gevonden te worden heb je bereidwillig meegedragen, maar ze hebben eigenlijk niets bereikt, je essentie niet aangeraakt, noch veranderd. En dat is geen noodlotstijding, het is eigenlijk een heel hoopvol bericht. Het is een mooi gezicht, hoe je dat raadsel, waar je zelf niet eens naar weet te reiken, door het leven draagt. In je nieuwentijdse verpakking ben je zelf de gesloten envelop die de brief met het raadsel bevat; je geeft jezelf weliswaar ongelezen, maar ook ongeschonden door.
Wannneer scheur je dat omhulsel eindelijk open? Hoe zal het verdergaan als je de vernislaag van vriendelijkheid achterwege laat. Hoe kan je blijven groeien, als niet door de verhalen van buitenaf? Er zijn innerlijke stappen die maken dat je het zout in je eigen pap wil zijn. Je tracht deze en deze en deze weg. Eerst ben je trots en zit je hoog te paard, dan vraag je om hulp. Uiteindelijk kom je tot de ontdekking dat je wat je tegenkomt vormgeeft door de manier waarop je handelt. Dat jij het zelf bent die jezelf polijst door je eigen handelingen. Dat is de plek waar beschaving begint. Al het andere bestaat uit redmiddelen, methoden om te zorgen dat een en ander niet uit de hand loopt, het vermijden van hongersnood. Dat doel wordt weliswaar tot op zekere hoogte bereikt, maar tegelijkertijd schept het een leugen, een leugenachtige atmosfeer, die werkelijke vooruitgang onmogelijk maakt.
Ik zag het voor het eerst aan je ogen. De ogen van de dansende slakkemeisjes. Er was een soort leegheid in. Vol toewijding dat doen, waarvan je verwacht dat het je complimenten op zal leveren, applaus. Daar gaan staan en dat dan te leven. Ik zag de leegte in je ogen en het was voor het eerst dat ik er niet bang van werd. Dit is een schil. Dit zijn onze maskers die we door de lange nacht dragen. Dit is een toverspel van woorden en licht dat weerkaatst op onze gepolijste buitenkant. Het dier dat in ons schuilgaat laat zich enkel zien door die leegte, die afwezigheid van gevuldheid. Dat is hoopvol, jazeker, want het wijst ons de weg die we zouden kunnen gaan, het opent de mogelijkheid dat alles [nog] veel beter zou kunnen worden, zou kunnen beginnen.