p ;] February 20, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, + , add a comment![p ;]](http://www.ideeflux.nu/wp-content/uploads/2008/02/koevoet.jpg)
Dit kwam eruit toen ik over mijn toetsenbord streek om het van stof te ontdoen.
asd [;/”
2e streek
aq’[ |
3e streek
rWTzaey`xcvbn[p
4e streek
|}{“?8p;7.6ol,5ik46ujm35yhn24tgb13 rfv2ec1x
5e streek [met gespreide vingers van rechts naar links]
Het is als een ongecontroleerde improvisatie op de piano. Maar er is nu opeens wel een leesbaar woord verschenen, een toevallige harmonische samenklank temidden van de chaos, temidden van het schijnbaar ongeordende universum, misschien wel net als ten tijde van de schepping. Het woord ‘ik’. Is dat toeval? Het is toevallig wel een erg belangrijk woord. Misschien wel een kern woord, het kern woord. Als we goed begrijpen wat dat woord betekent, waar dat woord voor staat, dan begrijpen we al het overige.
Het tij is aan het keren. De hoeveelheid spam en reclame die ik in mijn mailbox krijg is het langzaam maar zeker aan het verliezen van de hoeveelheden spirituele boodschappen. Uitnodigingen voor trainingen, bijeenkomsten, youtube filmpjes, inspiratieve ideeën.
Gisteren heb ik een aantal van die filmpjes achter elkaar gezien en al die verschillende meesters en channels zeggen allemaal hetzelfde in iets andere bewoording. Dat we ons hier en nu kunnen verbinden met wie we verlangen te zijn. Dat de deur hier en nu open staat. Dat wij al verlicht zijn of juist dat we verlichting moeten vergeten en onszelf ook en dat dat wat er over blijft, dat dat het is. Dat wat er overblijft als we alles weggooien is dat wat steeds aanwezig is.
Ik tastzoek naar dit ongrijpbare, net als u, wij allemaal. Dat wat overblijft zullen we misschien nog steeds op een of ander manier ‘ik’ noemen, alleen heeft dat ik dan een heel andere dimensie en kleur en smaak, een ander DNA, dan degene die op zoek is gegaan. Dit bewustzijn is op een lange reis om zichzelf te ontdekken, te onthullen, te ontplooien. Wij zijn het zich ontvouwend bewustzijn dat zich ik noemt. In een poging zichzelf te kennen ontvouwt het zich. Pas in het zich ontvouwen krijgt het gestalte.
Dit is een leuk [en kort!] filmpje van Gangaji:
http://www.youtube.com/watch?v=1E50Cn77TgU&feature=related
Of ga naar de blogroll: Gangaji
Het Gewone February 17, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, + , add a comment
Het niet-spectaculaire is stiekemenderwijs adembenemend. Het gewone is ongehoord en verbazingwekkend. Het lijkt tegelijkertijd haast niet genoeg en aan de andere kant juist te veel. Dat wat er is. Dat wat zich voordoet. Dit hier, gehouden in aandacht. Teveel, omdat wat zo in aandacht gehouden wordt zo waanzinnig kleurrijk tot leven komt. Te weinig omdat al het andere verdwijnt en er geen uitwijkmogelijkheid meer is.
Wij denken. Wij tasten, tasten naar woorden en tasten naar het leven dat nog geleefd gaat worden. In de manier waarop wij tasten geven we dat wat nog geleefd gaat worden vorm.
Het leven brengt me op de meest geweldige plaatsen. Nu bijvoorbeeld zit ik op een wijnrode bank, terwijl buiten de dode planten van verleden jaar door de sneeuw breken, alsof ze dood, stijf en droog nog een tweede lente beleven, een ontwaken in een koude wereld, een wereld in negatief, aan gene zijde de spiegel doorstekend. Dat gebeurt ook. Het houdt niet op, het verscheiden, het veranderen, het herformuleren. Dat zijn de seizoens-gebonden veranderingen die plaats vinden, allemaal met hun eigen schoonheid.
De grote verandering is: hoe zijn wij daarbij. Kunnen wij onszelf laten baden in het grotere en wijdere moment of zijn wij klein en wederdienende, op scheve schaats in onszelf klemgereden, geloochenstraft, verkleind tot wat we denken te zijn, door de verkeerde kant van de verrekijker naar onszelf kijkend. Al die eigenschappen die we ons toedichten, terwijl wij vogels zijn die onszelf meerdere malen doorvliegen, nu eens zus, dan weer zo, dan weer ondersteboven, met één vleugel op de rug, zonder vleugels. Wij stuntvliegen schaterlachend door de ruimte en tegelijkertijd zijn wij doodernstig over dat wat zo sterfelijk aanwezig achterblijft om als bewijsmateriaal te dienen voor de zogenaamde onmogelijkheid de vrijheid van het moment te leven.
Nina stapt binnen met rode wangen. Wij spelen wat met woorden, stoeien wat. Dan kruipt ze onder het dekbed op de rode bank met de kracht van het nu in haar handen.
Vanuit je Diepste grond February 14, 2008
Posted by ideeflux in : Tot Jou gesproken, + , add a comment
Ga naar de bodem van je moraal, naar de ziel van je wezen, de bodem, de basis van je zijn, en spreek alleen nog maar van daaruit. Als de wereld in verwarring is, is het zaak dat jij een heldere koers vaart. We hoeven niet mee te doen aan dingen die niet bij ons passen, wij hoeven ons niet te vervelen. Wij hoeven hun producten niet te eten, hun ideeen niet te kopen. In plaats daarvan gaan wij onze eigen weg. Niet naar buiten maar naar binnen, niet naar opwinding maar naar rust, niet naar boven maar naar beneden, met de zwaartekracht mee naar de buik, naar de bodem van ons zijn, naar onze waarheid. Vandaaruit spreken, van daaruit handelen. We hoeven geen energie te steken in het bediscussiëren van, in het oppositie bieden tegen. Wij leven vanuit onze eigen waarheid. Wij gaan niet tegen hen in, maar laten hen op eigen grond de cirkels draaien die ze noodzakelijk vinden.
Ik was in de nachttrein. Op mijn rug boven op de hoedenplank door de landen van Europa, alle culturen en talen stromen de wagon binnen. Ik ben in een halfslaap. Het geluid van het koppelen en rangeren van treinen, oranje lichten. Alles wordt gedaan om ons in verbinding te stellen. Ik laat mij vervoeren door deze nachtelijke stroom, de onderbewuste bloedstroom van Eurtopa, dierbaar Eurtopa, groot slapend wezen met zoveel stemmen, zoveel koppen, zoveel zinnen. Evenzovele redenen tot vreugde. Iedereen die ik tegenkom getuigt van zijn of haar beschaving. Wij nemen de hoed voor elkaar af, wij schikken in. Wij willen elkaar vertrouwen waar ons vertrouwen zo vaak beschaamd is. Ik wil open naar je zijn, me niet afschermen. Ik ben nieuwsgierig naar wie je bent. Daarom neem ik de nachttrein, zodat ik in je halfslaap met je kan praten, zodat wij samen deel uitmaken van hetzelfde grote lichaam.
Schil February 11, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, + , add a comment
Mee-ademen met zelf, geademd worden. Actie ondernemen en overgeven. Door de dag gaan met deze, aan de rand of meer in het midden. Het ontmoeten van andere wezens. Het ontmoeten van hun schil, hun buitenkant, hoe het zonlicht daarop reflecteert. Hun vaste overtuiging dat ze deze of gene echt zijn. Mijn groeiende bewustzijn dat we iets anders zijn. Dat iemand anders me vanuit de diepte van die schil tegemoetkijkt. Vanuit die donkerte van oogkas.
De spel van het lichaam. Mooie jonge vrouw zijn. Het vraagt een aparte manier van lopen, van de dingen aanraken, inrichten, bij de naam noemen. De glimlach van herkenning die het geeft als je iets proeft dat je al eerder op een plaatje gezien hebt. De verwarring als later blijkt dat jij en het plaatje niet helemaal overeenkomen. De schoudertas, de heupbroek, het vriendje met het mooi gebit, het volle haar. Wie zijn al die wezens? We leven in een wereld van enkel kleuren.
Ik ben zo ongelofelijk jong. Mijn hele leven ligt nog voor me. Alles wat mij tegemoetkomt heb ik nooit eerder aangeraakt, ik ben net uit mijzelf geboren. ik ben nog vochtig van frisheid. Ik herken mezelf wel als zodanig, maar zelden is er iemand die mij herkent, die mij toeknikt van: ‘Wij.’ Ik ben degene die knikt. Ik mompel de hele tijd ‘Wij’ en zij denken: ‘wat zegt ie toch, praat hij in zichzelf, heeft hij een mobiele telefoon?’ Ik spreek inderdaad enkel tot mijzelf, tot mijn leven. Vanuit mijn schil naar buiten mijn schil. Ik noem de dingen. Straatlantaren, stoeptegel, banket. En wij, ik, mij, jij. Ik wijs zonder vinger. Wij, schil. Onbegrijpelijk, onbegrepen en toch levend, kleuren verschuiven. Ik loop. Het is ochtend, het is middag, het is avond, het slaapt, het neemt geen einde.
Ritueel February 7, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , add a comment
Ochtendlicht. De stem vindt onwennig haar woorden. De iets koelere lucht inademen. Wij zijn machinerieën die onszelf elke ochtend weer in beweging zetten. Soms door middel van rituelen, alsof we onszelf daarmee geruststellen.
Het gedane doen. Natuurlijk!
Geluid maken om wat van me te laten horen. Wat woorden door elkaar husselen, er een lekkere frisse salade of een soepje van maken, bij wijze van ontbijt, bij wijze van bestaansbewijs, bestaansgerecht. Ik hussel dus om te zien wie ik nu weer ben. Ik gooi mijn kleine soepje in de grote oersoep en vis het er weer uit. Natuurlijk schep ik er een heel ander pannetje uit dan dat ik er ingegooid heb, maar daar doe ik het juist voor.
Van de afgekloven gedachten en ideeën over mezelf en de wereld is haast niets meer over. Kijk maar: alles helder en transparant en weids, golvend en open. Alles zinderend van levenslust.
Het Gedane Doen February 6, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, + , add a comment
’S ochtends opstaan en achter de computer gaan zitten en hetzelfde stukje proberen te schrijven als gisteren. Misschien niet direct hetzelfde stukje, maar dan toch zeker hetzelfde resultaat zoeken: de slaap der rechtvaardigen, peer zijn op eigen sap.
Het ongedane doen, het gedane ontdoen.
Gisteravond kwamen we bij elkaar om in alle ernst te draaien. Michel maakte muziek en wij draaiden om onze eigen as. Langzaam, snel. Iets dat helemaal geen vruchten afwerpt in de zichtbare wereld met volledige toewijding verrichten. Een bevrijdende daad van zinloosheid, onzinnigheid, misschien is dat verbazingwekkend zinvol.
Ik had vandaag mijn mening willen geven over hoe het er in de wereld voorstaat, omdat ik dacht dat het daar de tijd voor was, dat het mijn morele plicht was. Maar iets of iemand heeft mij daarvan afgehouden. Er is iets dat draait en spint en zich niet door rede laat vangen. Het is het zingen van de sterren, het draaien van de aarde, de planeten. Er is een toon die groter en wijder is. enkel hoorbaar voor onze niet-oren, onze binnenoren, onze buikoren, lijforen. Er is een kat die spint, er is een wijf dat spon. Alles draait, wij draaien, wij draaien onszelf elke keer een ander rad voor ogen. Wees waanzinnig. Wees innig met jezelf, wees in contact met jezelf voorbij alle gedachten over jezelf.
Aan de Rand van het Nieuwe February 5, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , 1 comment so far
Zo zelf creëerend als we zijn, zo zelfonderzoekend, zelfzoekend. Zoals onze neus ongekende velden doorploegt, zo in dat doorploegen in dat onderzoeken krijgen we gestalte. Deze houding van willen weten wat leven is, dat is wat we in essentie zijn en het antwoord, het universum, ontplooit zich, ontvouwt zich naar gelang ons zoeken. Wij zijn zelf het bewijs van wat we ontdekken.
Hmm, waarom is dit niet altijd glorieus? Niet zo glorieus als dit onderzoeken en ontvouwen zou doen vermoeden. Waarom neus in duistere zaken gestoken, in muf ruikende dingen van verledentijd, van gevangenschap? Gevangenschap in het gedane doen, het zoeken van zekerheid, het zoeken van bevestiging voor diegene die we gisteren al waren?
Laten we zeggen dat we in het nu terug komen naar die duisternis om met de ondertussen verkregen kracht de ijzers van de toenmalige gevangenis open te breken, als een bevrijdende engel rond te waren in ons eigen verleden.
Ik moet het nog maar eens zeggen, dit is absoluut niet mijn eigen wijsheid. Het komt aanwaaien. Gisteren werd me iets toegestuurd dat me inspireert [dankjewel Anja!] en vandaag schrijf ik alsof ik iets weet. En toch, in zekere zin weet ik al wat me van buitenaf aangereikt wordt. Het komt misschien wel van buiten, maar het ontsteekt mijn innerlijk weten. Zo is dat bij u ook. Dat wat u herkent in alles wat u leest of tegemoetkomt, is dat wat u in uw wezen al met u meedraagt, het is een innerlijk herkennen. Van vlam tot vlam, zo ontvouwen we niet alleen onszelf, maar elkaar. Wij ontvouwen ons universum. Zo zijn wij mensen, wij bewustzijnsvormen, altijd geweest, neus van eigen zalm, het universum openploegend naar ongekende mogelijkheden.
Gisternacht heb ik weer wat gelezen in een boek over mijn held de Belgische schilder Magritte. Hij was geen schilder in de trant van maker van mooie plaatjes. Nee, hij was een onderzoeker van het leven, dit universum, dit zijn, dit zelf, en daarvoor gebruikte hij het schilderen.
Hmm. Dat klinkt zo goed. Dat klinkt als de zuivere plaats van ontmoeting. Jij en ik, hij, zij, wij die onszelf, het leven onderzoeken, ons afvragen wat het is, bereid zijn aan de rand van hetzelfde raadsel te staan. En dat zovelen voor ons daar gestaan hebben, en dat het in de vorm weliswaar anders kan zijn maar in wezen hetzelfde is. Wij aan de rand van het nieuwe…
Revolutie February 4, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Alles van waarde is weerloos [Lucebert]. Alles wat werkelijk van waarde voor je is gaat teloor als je het weerbaar wil maken, veilig, zeker, als je het wil beschermen. Vulnerability is the best protection. Wij gaan de straten niet meer op om te protesteren. Wij hoeven geen tegenbeweging meer op te richten, geen strijd meer te voeren. Wij doen het gewoon anders. Wij zijn zelf de verandering die we teweeg willen brengen. Het is niet tegen te houden, het is een kwestie van getal en noodzakelijkheid. Het beweegt, wij bewegen. Door zelf te bewegen, bewegen de anderen en door de beweging van anderen komen we zelf in beweging. Daardoor gaat alle beweging makkelijker. En omdat alle andere wegen afgesloten zijn, zichzelf als onvruchtbaar hebben bewezen, bewegen we naar de plek waar we wezen moeten. Ieder voor zich. Het is onze eigen strikt persoonlijke beweging. Onze eigen verantwoordelijkheid, onze eigen transformatie. Al die persoonlijke bewegingen – rotsvast geworteld in eigenheid – bij elkaar opgeteld, doen het evenwicht verschuiven, doen de balans doorslaan naar de andere kant.
Je vraagt je misschien af hoe dat er dan precies uitziet, dat waar we naartoe gaan. Vraag het niet aan mij, vraag het aan jezelf. Of vraag het in jezelf aan degene die het weten kan. Er zijn er velen tegenwoordig die kunnen channellen, die informatie kunnen downloaden, omdat ze in contact staan met dat wat ze hun gids noemen, omdat ze in staat zijn zich af te stemmen zodat ze een kanaal vormen. Dat lijkt heel speciaal en in zekere zin is het dat ook, maar aan de andere kant: wij doen het de hele tijd. Waar halen wij onze inspiratie vandaan? Ben je nooit verbaasd over de wijsheid die soms uit je eigen mond komt? Afstemmen betekent eigenlijk niet meer dan dezelfde worden. Als wij ons afstemmen op dat wat ons inspireert worden wij dezelfde en kunnen vanuit dat waarop wij afgestemd zijn spreken. Natuurlijk kan het goed zijn om je door media te laten inspireren, maar tegelijkertijd is het raadzaam eens te kijken hoe je het zelf kan doen, hoe je je zelf kunt openen voor dat wat je inspireert, hoe je de grotere bron van wijsheid in jezelf aan kan boren. Ik wil niet zeggen dat we geen leraren meer nodig hebben, maar wel dat leraren in deze tijd enkel nog in die mate vruchtbaar aan ons zijn, waarin ze ons helpen onze eigen leraar te worden, ons eigen kanaal, ons eigen contact met het veel grotere. Alles in ons zal veranderen en dientengevolge alles buiten ons.
Dit is een detail van een Boomerang Freecard. Ik vind het een schitterend plaatje, gemaakt door Banksy [www.banksy.co.uk]. De kaart is al vrij oud, maar ik kopieer wat er achter op die kaart staat: Boomerang supports United Civilians for Peace. Maak een graffiti om Palestijnse kinderen te steunen, die in de schaduw van de muur leven, en win een reis naar Palestina, met Ali B, waarbij je je piece op de echte muur mag sprayen.
Check www.unitedcivilians.nl/spray4justice
De Sigaar February 1, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Schilderijen, + , add a comment
Het is zaak dat ik afdaal, langs m’n slokdarm omlaag, langs het balkon van mijn hart nog verder naar beneden, naar m’n buik, de warme smeltplaats van het zijn. Er is weer eens niets te melden en ik zou zo graag een verhaal, een vergezicht, meegesleept worden door een woordenstroom, hier in de rivier springen om er in een ver en onbekend land pas weer uit te komen.
En hoe is dat bij jou, wat bracht jou hier, welk verlangen, welke verwachtingen? Waar zou jij het liefst hier vandaan mee naar toegenomen worden?
Het moet iets zijn dat… dichtbij is. Ik raad dat zomaar, iets intiems, iets dat raakt. Wij mensen zijn toch allemaal op zoek naar intimiteit? We zoeken het weliswaar vaak buiten ons, maar eigenlijk hopen we iets te vinden dat maakt dat we intiem kunnen zijn met onszelf, een goede vriend zijn voor deze die we nu eenmaal zijn. We zijn op zoek naar iets dierbaars, iets tastbaars, waardoor we voor onszelf aanraakbaar worden, waardoor wij onszelf kunnen voelen en voeden. Waardoor we samenvallen met onszelf, ons verzoenen met ons leven, ons leven worden. Want het leven en wij zijn één en dezelfde. Hoe wij onszelf door de dag dragen, dat is hoe ons leven is, hoe het aanvoelt, hoe het gestalte krijgt. En daarom is het heerlijk om de dag in tederheid te beginnen, in tederheid met onszelf, in dichtbijheid.
Je kijkt een beetje sceptisch, als je al niet allang bent afgehaakt dan denk je er sterk over dat nu alsnog te doen. Je was misschien op zoek naar iets groters, iets met meer actie, spanning, net als ik trouwens. Je voelt je voor de gek gehouden alsof iemand je met veel poeha een sigaar uit eigen doos presenteert.
En ja, dat klopt. Dat heb je heel scherp gezien, zo zou je het heel in het kort kunnen samenvatten. Het leven is een sigaar uit eigen doos. Wij zijn de sigaar! Al levende leven wij onszelf teneinde.
En juist daarom is het van het grootste belang hoe je hem presenteert, hoe je aan jezelf je sigaar uit eigen doos presenteert. Hoe je hem opsteekt, hoe je rookt. Geniet van je sigaar! Heb een lieve en dichtbijjezelve dag!
Blauwdruk January 31, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , add a comment
Er fonkelt een diamant in het duister. Het straalt in het donker. Innerlijke kracht, innerlijke rijkdom. Volledig met zelf vervuld zijn. Innerlijke schoonheid, waardigheid. Adeldom. Eigen souvereiniteit. Gaafheid. Volledigheid.
Ik wist van het bestaan niet af tot ik er vanochtend naar vroeg. Zij was er in mij nog niet, omdat ik de mogelijkheid van haar bestaan nooit had overwogen. Zo kunnen wij dus blijkbaar blind zijn voor allerhande kwaliteiten enkel en alleen omdat we ze in onszelf nog niet zichtbaar hebben gemaakt. Maar het is mogelijk met iets nieuws, iets dat tot nu toe ongekend was, kennis te maken, als je om te beginnen de mogelijkheid openlaat dat het onbekende bestaat en wanneer je vervolgens nieuwsgierig en nederig genoeg bent om het te leren kennen, het in je als mogelijkheid te doen ontvouwen. En er moet een vraag zijn, want een vraag is de blauwdruk van het antwoord, de bouwtekening.