Over Luiheid en de Plaats van Waaruit January 23, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , 1 comment so far
Zij vertelt erover, het is adembenemend. Het is mooi, ontoerend, rakend. Het is mischien wel het mooiste wat er is.
Wie laten we binnen onszelf aan het woord? Dat is de hamvraag. Wie willen we zijn, wat in ons verlenen we voorrang? Vanuit welke plek in onszelf spreken we? Daar zouden we ons rekenschap van kunnen geven. We kunnen spreken vanuit degene die angstig is, zich tekort gedaan voelt, of degene die denkt dat-ie niet goed genoeg is. We kunnen spreken vanuit degeen die zelfvoldaan is of stoer of zich zo wil voordoen. En we kunnen ook spreken vanuit het goddelijke in ons. Onszelf die zetel, die plek aanbieden en van daaruit spreken. Dat is helend voor onszelf en degenen die ons horen. Het is helend voor mijzelf om vanuit die plek te mogen spreken, vanuit de plek van eenheid, vanuit de plek waar we dezelfde zijn, waar we elkaar aanvoelen en respecteren. Het is helend voor mij om de goede woorden uit mijn eigen mond te horen. Om mezelf de ruimte geven alle facetten van mezelf aan te voelen, dat hele innerlijke koor van stemmen te horen en vanuit eenheid te spreken
Ik heb de neiging om vaak even een dutje te doen, me even terug te trekken uit het bestaan, te onthechten. Vandaag en gisteren ontdek ik dat er een keuze is. Ik kan toegeven aan dat gevoel van moeheid, – het verlangen er [even] niet te zijn – maar ik kan het ook laten. Ik kan in die moeheid in de wereld zijn.
Er daagt iets in de verte. Het is als een handschoen. Het is opeens alsof het leven als een handschoen over mij heen past, over mij heen zou kunnen passen, als ik het toelaat. Als ik het leven toesta om mijn heen te passen, zodat er geen afstand meer is tussen mij en mijn leven.
U weet hoe sommige mensen, in Turkije bijvoorbeeld, hun winkel runnen. Er is eigenlijk geen sluitingstijd. Hun winkel en hun leven zijn hetzelfde ding. Hun werk is niet anders dan hun leven. Zo zou mijn leven, dat wat ik doe, zeg denk, mijn leven kunnen zijn en niet iets dat als doel heeft mij opweg te helpen naar iets dat uiteindelijk mijn leven zou kunnen worden. Begrijpt u wat ik zeggen wil?
Dus deze twee dingen: spreken vanuit het goddelijke in ons, en de handschoen van eenheid. Het niet terug naar bed gaan, het niet rusten, het deze zijn, deze vorm van fitheid, niet-fitheid. Deze geluiden. Hier in zijn als een bes in de pudding, als water in water, als een hand in een hand, als een man in een vrouw.
Zo spreken en ook zo luisteren. Naar de ander luisteren alsof hij spreekt vanuit de plek van goddelijkheid, betekent de ander in de gelegenheid te stellen om zijn goddelijkheid te uiten, om in zichzelf op de goddelijke plaats te gaan staan.
Ik ben uw dienaar, ik sta bij u in het krijt. Ik ben uw gelijke. Ik sta naast u. Wij gaan door de dag. Ik zal aan u denken. Aan dit. Aan deze woorden, die niet de mijne zijn, maar die in mij spraken.
Met de Stroom mee December 9, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, Schilderijen, + , add a comment
Omdat ik niets kon schrijven ging ik schilderen. Ja, inderdaad, net als mijn buurman. Het is immers veel makkelijker niets te zeggen zonder woorden[!]. Als je te hard aan een deur trekt, klemt hij dicht.
Ik gebruikte een oude tube van Coby, ik gebruikte de verf voor een schilderij dat zij niet schilderde. Alle tubes en doeken en vellen papier zitten vol met ongeschreven gedichten en schilderijen. Moeten wij melancholisch worden over alles wat niet geboren wordt? Welnee. Uit alles dit. Uit alle mogelijkheden dit leven.
Ga met de stroom mee. Ik hoorde het vanavond op een filmpje op internet, ik zal u zo een link geven. Laat die boot keren, geef mee. Geef mee met de stroom die je zelf gecreëerd hebt, of waar je zelf voor gekozen hebt. Laat alles als vanzelf gaan.
Hmm, hoe smaakt dat? Mag dat? Kan je dat toelaten? Het makkelijk laten gaan. Je leven dragen als een goedpassende jas.
Er was een andere video en ik zag hem gisteravond twee keer en vandaag nog een keer. Hoe het ongeziene met ons communiceert. Dat het nooit wijzer kan zijn dan onszelf en dat het nooit meer kan geven dan wij toestaan dat het geeft. Wilt u daar eens over nadenken? Wij bepalen zelf wat wij ontvangen. Wat laten wij toe? Durven wij die deur open te zetten, ons over te geven? Durven wij toe te staan dat er dingen zijn die wij niet weten en staan wij toe dat we ons erdoor laten voeden?
Ik heb steeds naar woorden gezocht en zij zegt het. Het zijn niet haar woorden, maar het is Abraham die door haar spreekt. Hij spreekt niet in woorden, maar in energie. Zij Esther moet er woorden bij vinden, dat is haar taak. (more…)
Gelogenheid December 5, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , 1 comment so far
De logica en de rede als lokmiddel en verleiding voor goedwillende mensen, als zoethout, als zoethoudertjes, als iets waar ze hun ontleedgrage kaken op kunnen oefenen, hun informatieslurpende hersenen mee kunnen schijnvoeden. Uiteindelijk valt alles in zijn eigen speer, vernietigt alles zichzelf met zijn eigen wapenen, komt alles als een boemerang terug naar zichzelf.
Hoog ter troon zit de geest, hij waant zich superieur. Mensen die zich levenlang geoefend hebben in het ontwikkelen van hun verstand noemen zich slijpsteen voor de geest. Het zou lachwekkend zijn als het niet zo diep treurig was.
Namens ons analyseren zij de gebeurtenissen, onderwerpen zij alles wat nieuws genoemd wordt aan een diepgaand onderzoek, maar terwijl ze dat doen met al hun toewijding en ijver vergeten ze dat dat arme verstand bij het beschouwen van de wereld één enkele grote handicap heeft. Ze is namelijk als een gekleurde bril, ze kan enkel en alleen waarnemen wat redelijk en logisch is, en voor alles daarbuiten heeft zij een blinde vlek. (more…)
Dat wat er niet is December 3, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, + , add a comment
Het niet-zijn van bepaalde zaken
is een verrijkend
onderdeel van ons bestaan
in deze wereld
word je vooral gevormd
door de cursussen
waar je niet aan mee doet
door de boeken
die je niet hebt gelezen
door de dingen
die je niet bezit
de televisieprogramma’s die je gemist hebt
bijvoorbeeld
zijn even zovele bijdragen
aan je algemene ontwikkeling
je zegt:
deze ben ik
en deze ben ik niet
maar dat is niet
helemaal juist
het moet zijn:
deze ben ik
en deze die ik niet ben
ben ik ook
dat wat er niet is
ontbreekt niet
The Moon over the Heather November 24, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, + , add a comment
I saw the moon over the heather
I missed seeing the deer
the world is full of things that are there
and things that are not there
Waar ik Sta. November 17, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Een nieuw Begin, + , 6comments
Er wordt ons zoveel geleerd en we geloven natuurlijk in eerste instantie alles wat ons geleerd wordt. Ook over onszelf, over de wereld. Over hoe we zouden moeten zijn als man, als vrouw, als mens. Maar dat is eigenlijk nooit waar, het is een leugen. Het is in zoverre een leugen dat het altijd anders is, want we zijn een bloem waar niemand de kleur van kent, ook wijzelf niet. Pas als wij bloeien zijn we in staat onze eigen kleur waar te nemen en te zeggen: ik ben deze kleur, hier sta ik.
Ik heb me lange tijd afgevraagd waar ik zelf nu eigenlijk sta, waar ik grond houd. Er zijn zoveel verwachtingen van buitenaf die ik mijzelf eigen gemaakt heb en ik voldoe aan geen van allen. Als dat zo is, dan verlies je grond, omdat je niet geworteld bent in de grond waarop je staat, moet je haar opgeven. Zo begon ik aan een lange tocht naar de buitenkant. Anderen vonden een plek in het centrum van de cirkel en ik zag mezelf steeds verder naar de buitenkant bewegen, totdat ik uiteindelijk vaste grond onder mijn voeten voelde. Het was een plek die in eerste oogopslag niet verbonden met het leven der anderen leek te zijn. Maar dat bleek paradoxaal genoeg niet waar te zijn. Juist door die afgelegen plek in te nemen, mijn eigen plek, bleek ik toch weer, op een raadselachtige manier, deel te zijn van de cirkel der dingen, de cirkel der mensen.
Om onze eigen plek te vinden moeten we vaak eerst heel wat ideeën loslaten, heel wat oordelen laten varen, maar als het ons lukt dan kunnen we wortel schieten en bloeien. Dan kunnen we onszelf waarderen voor wie we zijn en dan hoeven we ons niet bedreigd te voelen – maar kunnen ons er daarentegen in verheugen – als anderen hun plek innemen.
De Rede van Redeloosheid November 13, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , add a comment
Lieve vriend, beschermer, steun en toeverlaat, vertrouweling. Ik vraag u of ik dit goed op mag schrijven, dat dit, wat al zo lang heeft gewacht, eindelijk uit mag vloeien, in deze wereld mag komen, zich door deze woorden een gestalte mag verwerven, net genoeg vorm dat de contouren van dat wat gezegd moet worden zichtbaar worden, en tegelijkertijd zo weinig vorm dat dat wat gezegd moet worden er niet in verloren raakt.
Ik ben u excuses verschuldigd voor de manier waarop ik schrijf. Ik doe dat niet om het u moeilijk te maken om mij te volgen. Ik zal enkel af en toe als een danser hier en daar de aarde van de rede aanraken, een stapsteen aanbieden op vertrouwde grond, maar tussen die stenen door vertrouw ik u toe aan uw eigen vlucht, uw eigen wijsheid. Daartussendoor legt u uw eigen verbindingen, niet volgens de wetten van de rede, maar volgens de wetten van het veel grotere dan de rede, de associatie, de intuïtie, want het redelijke wordt gehouden in het onredelijke. De rede wandelt over de aarde, ze klopt hier op een steen, ze weegt iets op de hand, proeft iets met de mond en ze trekt haar conclusies. De enige conclusie die wij, die de rede zien dwalen en proeven kunnen trekken is, dat de rede op haar tocht enkel het redelijke tegen kan komen. Het redelijke ligt zelf als een donzen deken tussen haar en wat zij tracht te onderzoeken. Het is pathetisch dat zij dat zelf niet kan zien, weigert te onderkennen. Wat zij van de wereld kent is slechts het redelijke. Wat zij niet kent is het redeloze. (more…)
Zo Jong als ik Ben October 27, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ze was zo mooi en jong en springlevend. Open van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Je kon dat aan haar lichaam zien, haar borsten sprongen nieuwsgierig voor haar uit alsof haar tepels ogen waren. Onbeschaamd keek ze alles en iedereen aan, niet alleen met haar heldere ogen, maar met haar hele lichaam. Zonder schroom, zonder terughoudendheid, zonder schaamte. Pure onschuldige levenslust. Als schuimkoppen op een golf, als een kudde galopperende paarden, zo was ze. Ze dreef de spot, sprong op, huppelde, trok aan oren en neuzen, proestte het uit.
En waar was die nieuwsgierigheid dan wel op gericht? Waar keken haar oogogen, haar oorogen , haar neus- en haar borstogen, waar keek haar hele wezen dan wel naar uit? Waar was ze naar op weg?
U weet het antwoord al:
Het was liefde.
Maar wat is nou liefde? Ze wist het niet, ze had er geen beeld van. Het was als het verlangen naar verlangen, als liefde voor liefde, het was een zichzelf zoekend zoeken. Het was een zoeken dat zijn eigen zoeken zocht. Dat op zich was al liefde. De lentedans van liefde.
Ik zie haar staan in een witte jurk. Ze hangt over de reling. Haar haar wappert in de wind. Ze staart en kijkt. Haar borsten komen net boven de reling uit en kijken mee. Ze is op reis.
Wat zouden we haar wensen. Dat ze zal vinden wat ze zoekt? Terwijl zij zelf datgene is waarnaar ze op zoek is. Wie zal het haar vertellen? En als het haar al verteld wordt, zal ze het geloven en als ze het gelooft, zal ze het toelaten, zal ze het durven zijn? Zal ze de vervulling durven zijn van haar eigen belofte?
Ik heb zo’n heimwee, zo’n verlangen. Ik wil dat zij haar weg vindt, dat zij het vindt, zij wel. Weet u nog, uw eerste verliefdheid, uw eerste liefde. De belofte, de opwinding.
Onder mijn oude borsten klopt nog steeds dat jonge hart. Er is altijd een vleug van lente in de lucht voor diegene die nieuwsgierig is. Ze zeggen dat het probleem van ouder worden is, dat je geen perspectief meer zou hebben. Maar ik geloof dat niet, want alles wat ik vind is steeds zo nieuw.
Ik zie haar staan aan de reling. Ze flirt met een matroos. Het leven ligt eindeloos voor haar. Ze lacht.
Ik ben die jonge vrouw.
Ik kijk terug, ik kijk weliswaar naar binnen, maar ik vaar vooruit.
Vandaag is een Bloem met Beentjes October 12, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, + , add a comment
Gewoon, een herberg zijn voor dat wat is. Een herberg voor deze vrouw en man. Een plaats bieden aan dat wat daaruit geboren wil worden. Een plaats voor de os en de ezel, een plek waar de herders kunnen samen komen om te zingen.
Vers September 29, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, + , add a comment
o vers.
zo moe, zo vers
zo wat dan ook en tegelijkertijd
zo vers
zo oud
zo afgedaan
en juist daarin
zo vers
verse groente
verse vreugde
het is allemaal
sensationeel vers
waarom snijdt u
uzelf niet eens door
en legt uw moede hoofd
naast uw frisse voeten
waarom maakt u
niet eens een
verse salade van uzelf
waarom husselt u alles niet eens lekker
opnieuw door elkaar?
nee, u bent helemaal niet
verplicht
steeds dezelfde ingrediënten
te gebruiken
dat staat nergens geschreven
u kunt van alles weglaten
u zou zelfs
uzelf weg kunnen laten
waarom maakt u niet eens
een frisse salade
van uzelf
zonder uzelf?