De Grote Appel April 18, 2009
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, + , add a comment
Wat zal het zijn? Ik scan de horizon, binnen en buiten, het lijf, de wereld, het zijnswezen. Dit is het wat er is. Het is geruststellend veel en weinig. De ademhaling in deze. De ademhaling waarenzonder niets is. Niets in deze Wereld is ooit aanschouwd zonder deze ademhaling. Deze fluistering, deze influistering. Door deze ademhaling, deze trage golfslag, dit bewegen van lucht wordt de wereld beademd, aangezogen, gezongen. Het grote hemellichaam dat allen beademt, de kleine containers van lucht die wij bij ons dragen en door haar worden volgepompt, leeggepompt en weer vol. De grote moeder die ons steeds van lucht voorziet.
Ik sta er bij, ik ben er bij. Ik aanschouw. Ik doe. Ik doe mijzelf, ik doe de wereld. De wereld doet mij. Wij doen elkaar. Graag en minder graag. Altijd in zekere mate graag.
Wij beademen elkaar. In, uit.
En nu wat? Gewoon maar eens kijken hoe ik door de dag beweeg. Hoe de dag zich om mij heen beweegt, zich om mij heen plooit. Zich om mij heen wentelt en draait. Wat voor bekende of onbekende tunnel ik in het totaal van zijn uit zal graven. Ik ben een worm in een reusachtige appel. Ik kan alle kanten uit, maar ja, ik heb mijn gewoontes, mijn voornemens en de grote appel heeft zijn nukken.
Wat is nu eens aardig om te doen? Wie zal ik voor de aardigheid vandaag eens zijn?
Turngoat May 18, 2008
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, + , add a comment
Mijzelf rusteloos langs klippen en dalen sturen, zelfs ’s nachts ben ik bezig om in droomland dat in kaart te brengen wat overdag over het hoofd gezien werd.
Het is logisch, dat als het éne het goed wil doen, het in de hand wil houden, het wil organiseren, controleren, het ándere gaat tegenwerken, temporiseren, saboteren. Dat wat zo graag goed wil zijn en dat wat slecht is wil elkaar maar niet ontmoeten, een hand geven.
De aanbidding van het ene roept het andere tevoorschijn. Tenzij… ja tenzij wij, ik, in mijzelf een bedding creëer, mezelf uitstrek zodat ik een ruimte vorm waarbinnen de beide uitersten elkaar kunnen ontmoeten. Als ik zo groot ben vindt alles in mij een plek.
Namgyel Lundup March 19, 2007
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, +++ , add a comment
Er is dit vroege leven in de yurt, de ronde tent met het houtgestookte kacheltje in het midden. En het bed waar we met zijn allen in sliepen. Alsof ik vanuit mijn moeders schoot in een andere baarmoeder geworpen werd. Elke keer als ik uit de yurt kruip is het alsof ik uit een baarmoeder kruip en dan kom ik vandaaruit weer in een andere baarmoeder terecht. Mijn leraar zegt het zelf: ‘we zijn uit een baarmoeder in deze wereld geboren. En deze wereld is ook één grote baarmoeder. Niemand weet waar we terecht komen als we daaruit kruipen’.
Voorlopig houden we ons schuil achter moeders rokken, achter moeders pappot, achter moeders koffie, wijn, achter de geneugten van het leven en wagen we het niet eens om een blik te werpen naar, tja… naar wat zich buiten deze grote baarmoeder bevindt.
Als dat wat komen gaat er nu al is, dan moet hij zich nu al in mij bevinden, de gezonde ruiter, dat brok energie. Ik voel hem, nu. Wakker, helder. Rechtop te paard.
Zo was het dus, de baarmoeder, de yurt, de nestgeur, brandend hout, het vee, het slachten, de paarden, de yaks. Het eten, de etensgeur. Alsof wij allemaal één grote maag vormden, alsof we de ingewanden waren van de grote buik die ons gezamelijk omvatte. Ja, inderdaad, die gezamelijkheid, dat was zowel een zegen, als een raadsel, als een vloek. Dat laatste is te zwaar uitgedrukt, ik weet het, maar die eenheid heeft sommigen zich vaak zo moedeloos doen voelen, doelloos, richtingloos. Anderen werden boos en opstandig. Hoe kan een man zichzelf tegenkomen in de wereld, als die maag, die buik, hem steeds weer terugzuigt? Je moet haast wel agressief worden, om je los te vechten, om je vrij te breken. Uiteindelijk zijn we natuurlijk alleen maar boos op onszelf, omdat we maar niet in staat blijken te zijn ons los te maken van de grote tiet van de wereld.
Bij mij was het anders. Op een merkwaardige manier ben ik van eenheid tot eenheid gevallen, van kleine baarmoeder tot grote baarmoeder, zonder me onvrij te voelen. Nog steeds, als ik met mijn paard over de vlakte rijd, ervaar ik de koepel van de hemel als een grote yurt, een grote tent, een dak dat ons allemaal bijeenhoudt.
Alsof ik ben geboren zonder dat de vliezen ooit scheurden.
De Prins en het Gebrek aan Tekort March 15, 2007
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, ++ , 1 comment so far
Wie is deze Prins?
Wie heeft er een idee?
Die prins, dat is ons eigen zelf, strevend naar het volledig verwezenlijken van wat hij/zij in potentie al is. Nog een keer. Deze Prins dat zijn wijzelf, het is dat deel van ons dat streeft te worden wat het in wezen al is. Hij staat symbool voor het streven van ons allemaal om onze hoogste potentie te verwezenlijken.
Is het fijn dat te weten?
Nee.
Daar is hij! Zit hij te paard? Jazeker, hoog te paard, een zwarte vurige ongeduldige hengst is het, trappelend, schichtig, klaar om op reis te gaan.
En wij zijn hier, wij zijn bij het einddoel, wij zijn het einddoel. Wij lokken hem, wij coachen hem, wij zijn zijn supporters.
Wat is hier? Het is de troonzaal van eenheid. Wij zijn de bewoners van Terra over zo’n 4000 jaar. Wij volgen met spanning zijn verrichtingen, wij schreeuwen uit alle macht als hij in de val dreigt te lopen, in een hinderlaag. Maar het is alsof we tegen een televisie scherm roepen of tegen poppen uit een poppenkast. De held hoort ons niet, het lijkt wel of hij ons niet wil horen. Niet daar naar toe, naar links, naar links, kijk uit achter die boom. (more…)
Prins van Mogelijkheden revisited March 15, 2007
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, ++ , add a comment
Hij heeft een hart als een bloem, een hoofd als de wind en voeten als van een gazelle. Lichtvoetiger gaande en was er niet. Hij werd, hij is, hij wordt steeds opnieuw in elke stap geboren.
Kijk hij gaat weliswaar op weg, hij heeft een verlangen. Uit te vinden, te begrijpen, te ondergaan, te proeven, maar hij weet niet wat hij zoekt.
Andere helden weten wat zij zoeken, maar de Prins van Mogelijkheden weet dat niet. Als de Prins al een probleem zou hebben dan zou dat het zijn. Waarom onderweg te gaan als alle mogelijkheden zich openen als evenzovele bloemen, vrouwen, hongerige monden? Hij gaat, niet gedreven, niet met een doel, maar louter en alleen omdat gaan één van de mogelijkheden is. Waarom niet?
Hij, de Prins, met zijn buikje, grijs aan de slapen, een bos haar alsof hij jong is, een conditie alsof hij oud is en een wijsheid alsof hij tijdloos is, is niet op zoek. Nee, daar onthult zich de wijsheid en de schat van wie de Prins van Mogelijkheden is: hij vindt. Hij is vinder van nature. Alles is interessant, alles is aantrekkelijk. Het begin van de tocht is al gelijk het eindpunt en, natuurlijk ook weer, het nieuwe begin. De Prins van Mogelijkheden. Zijn oog is glinsterend van sterren, zijn gestalte is lang, slank en behendig, zijn haar, waait met de wind, ravenzwart, lang. De Prins, ach de prins, hij is zo aantrekkelijk, met name voor hemzelf. De Prins van Mogelijkheden is de realisatie van de droom die hij eerst was. Hij is het vleesgeworden resultaat van zijn eigen verlangen.
Verliezen en Vinden February 10, 2007
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, +++ , add a comment
Hoe gebeurt het? Jezelf kwijtraken en jezelf weer vinden. Je Zelf kwijtraken en je Zelf weer vinden. Het is als de parabel van de Verloren Zoon. Hoe weet je dat je op de juiste weg bent? Omdat je hem af en toe kwijtraakt. Wie heet ons welkom aan de deur van onze ouderlijke woning? Dat is Hij! Waar is thuis? Hier. En Nu! Wanneeer kom je thuis? Elke keer als je stopt en wacht. Wie komt thuis? Hij komt thuis, God komt thuis in jou. Jij komt thuis bij jezelf, of in God. God is een zwerver. God is dakloos. God klopt overal aan de deur. Je moet de glimlach op Zijn gezicht zien wanneer Hij wordt binnengelaten. God is misschien zelf bepaald niet een makkelijk karakter. Niet volledig aangepast. Hij ligt misschien wel met zijn voeten op de bank zonder zijn schoenen uit te trekken. (more…)
Op zoek naar Zelf December 2, 2006
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, +++ , add a comment
Dat is vreemd. Dat ik begin bedoel ik. Dat ik weer begin. Dat ik weer begin te schrijven. Merkwaardig. Merkwaardig dat ik gestopt was, en nu weer begin.
ik heb een warm gevoel in mijn buik. Een gevuld gevoel.
vanochtend vroeg bijna alle fixaties gelezen.
er is oorlog en rechtvaardigheid en argumenten en een leven daaraan voorbij.
er is kracht en macht en machtsverhoudingen en kracht en er verschuift iets daarin en dat verdraait het beeld
daaronder verandert niets
mensen die macht uitoefenen zijn gevoelig voor macht
als iemand macht weerstaat heeft hij argument van kracht en dat geeft macht
dat lijkt de taal van de wereld te zijn
wat waar is of rechtvaardig past zich daaraan aan.
Bericht van het dak van de wereld.
In Tibet is een meer, het is een heilig meer. Generaties op generaties hebben het vereerd, zuiver gehouden.
Het is niet vervuild.
Ergens op de aarde is een meer dat volledig zuiver is.
Wie is mijn hoofdpersoon?
dat is diegene die al verlicht is
en zijn weg naar mij toe zoekt.
Ik ben dus hier, schrijvend en hij of is het een zij, zoekt zijn weg nu naar mij toe. Over rotsblokken, lopend langs dat meer. Een vrij wezen. Dat is, van de buitenkant een wezen, van de binnenkant open, aware, aanwezig, zijnd.
Zijn maag valt samen met het meer, zijn hoofd is in de wolken, zijn voeten zijn stenen. Hij gaat nergens naartoe, en toch, hij is onderweg naar mij, zoals ik mijzelf steeds onderweg zie als ik mijn ogen sluit. Op de fiets, ergens naartoe, in een al dan niet ver verleden, alsof ik in mijzelf nog steeds naar mijzelf toe aan het fietsen ben.
Hij hoeft eigenlijk niets te doen, hij hoeft alleen maar stil te houden en, door het voortgaan van de tijd, valt hij naar me toe, onontkoombaar.
In mij wordt gefietst en vandaaruit wordt gevallen. Als ik nu al diegene ben die verlicht is, dan is hij nu al daar, de ontmoeting heeft al plaats gevonden. Ik ben aangekomen, hij is neergevallen. Wij zijn een.
Waarom zou ik nog op weg gaan?
De lucht is zo wijd. Een verhaal is een reis. Dit is de steen, dit is het meer. Dit is de lucht.
Wil ik dat woorden een verhaal worden?
Mag ik doelloos zijn.
Laat deze woorden als die reis zijn, laten deze woorden zinloos zichzelf volgen en daardoor vinden..
My heart, my friend.
Alleen dit.
Wayne.
Namgyel Lundup
Ik heb vannacht gedroomd.
Ik was niet hier, op de berg.
Ik was, ik was in een kamer verweg. Er lag iemand te slapen, ik heb hem niet wakker gemaakt. Ik zat al die tijd naast zijn bed. Toen hij wakker werd verdween ik.
Ik heb die persoon niet gezien. Ik had een diepe affectie voor hem.
Ik voelde mededogen.
Ik sprak mijn zegen over hem uit.
Hij bewoog niet.