Stil February 21, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid , add a comment
Wonderen!! February 19, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, + , 1 comment so far
De indianen die op het punt stonden door Columbus ontdekt te worden hadden zijn vloot niet zien naderen. Omdat ze zulke boten niet kenden, konden ze ze niet herkennen.
Wij zien de wereld zoals we verwachten dat ze is, en de wereld - is dat niet merkwaardig? - past zich daaraan aan. Wat wij niet kennen kunnen we niet herkennen.
Hoe kunnen wij ons nu openen voor het nieuwe? Hoe kunnen wij ons openen voor dat wat wij nog niet kennen?
Ons openen voor dat wat we nog niet kennen, is ons openen voor de mogelijkheid dat er zeer merkwaardige dingen kunnen gebeuren. Wonderen.
Omdat onze trouwe wereld zich zo inspant om in haar eindeloze kleurenpalet dat tevoorschijn te toveren wat wij verwachten, kan ze alleen wonderen verrichten, als wij wonderen verwachten, althans ze niet a priori uitsluiten. Onze manier van kijken opent al of niet de deur naar wonderen. Onze mindset. Onze verwondering, onze overgave.
Pas wanneer we ons openen voor wonderen, kunnen ze ook werkelijk gebeuren. Wij houden de toverstaf zelf in de hand. Pas wanneer we geloven in wonderen kunnen we ons eindelijk bevrijden uit de benauwde gevangenis van ons beperkende denken. Onze ziel hervindt klapwiekend haar vrijheid in de eindeloze ruimte van een magische wereld en alles is weer mogelijk.
Zij in mij January 11, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, + , add a comment
Ze was zo mooi en jong en springlevend. Open van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Je kon dat aan haar lichaam zien, haar borsten sprongen nieuwsgierig voor haar uit alsof haar tepels ogen waren. Onbeschaamd keek ze alles en iedereen aan, niet alleen met haar heldere ogen, maar met haar hele lichaam. Zonder schroom, zonder terughoudendheid, zonder schaamte. Pure onschuldige levenslust. Als schuimkoppen op een golf, als een kudde galopperende paarden, zo was ze. Ze dreef de spot, sprong op, trok aan oren en neuzen, proestte het uit.
En waar was die nieuwsgierigheid dan wel op gericht, waar keken haar oogogen, haar oorogen , haar neus- en haar borstogen, haar hele wezen dan wel naar uit? Waar was ze naar op weg?
U weet het antwoord al:
Het was liefde.
Maar wat was nou liefde? Ze wist het niet, ze had er geen beeld van, het was als het verlangen naar verlangen, als liefde voor liefde, het was een zichzelf zoekend zoeken. Het was een zoeken dat zijn eigen zoeken zocht. Dat op zich was al liefde. De lentedans van liefde. (more…)
Tweede leven December 2, 2006
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, + , add a comment
Weet u, als ik de computer binnenstap, dan laat ik alles achter me wat me aan deze wereld niet bevalt en dan stap ik in een ander leven. Daar ben ik ook werkelijk iemand anders. Andere naam, andere leeftijd, ander geslacht. Daar ben ik mijn droomzelf.
Mijn droomzelf vindt het helemaal niet moeilijk contact te maken met anderen. Die anderen ken ik ook niet echt, tenminste, dat wil zeggen, die ander is óók iemand anders, die doet zich óók voor als degene die hij of zij graag zou willen zijn. Ik ontmoet dus niet de ander maar de droomander.
En dat is, eh, ja, dat is heerlijk. Dat is vrij. Eindelijk vrij van al die dingen die me een heel leven belemmerd hebben om een normaal leven te leiden.
En voor die anderen is dat ook zo. In die andere wereld zijn we vrij, verlost van onze lichamen. We zijn, tja, we zijn spirits, we zijn licht.
Voor de rest is wel alles hetzelfde. Er zijn teleurstellingen en moeilijkheden.
Je start op nul, maar gaandeweg, als je moeilijkheden overwint, krijg je meer en meer karakter. Ga je over bepaalde krachten beschikken, vind je wapens. Je kan een verbonden met iemand sluiten. Er is ook geld. Na verloop van tijd kun je rijk worden.
Vooral in het begin is het heel moeilijk. Dan heb je nog geen kracht en geen wapens. Dan moet je je voorzichtig bewegen en geen ruzie maken.
Die fase duurt best lang. Sommigen vinden die fase saai en die kopen zich dan in. Die kopen een bestaand karakter dat al een hele levensweg heeft afgelegd. Kinderen in China maken lang uren achter de computer om karakters op te leiden, ze door die lange saaie eerste fase heen te geleiden, om ze vervolgens te verkopen aan een Amerikaan.
Tuurlijk weer een Amerikaan. Maar ik vind het gewoon nep. Ik zou dat zelf nooit willen doen. Gewoon een karakter kopen en het niet ontwikkelen door zelf door alle moeilijkheden heen te gaan. Mensen die dat doen kennen niet eens het echte leven. Die leven niet echt, die leven in een illusie!