Woordenvoetenbadje January 8, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Schilderijen, ++ , 1 comment so far
Eindelijk weer eens met zijn tweeën, ik en mij. Met onze twee handen op onze buik, met onze voeten lekker poedelen in een badje met woorden. Vertrouwd, veilig, nietszeggend. Schrijven is niets zeggen met woorden en schilderen is niets zeggen zonder woorden. Na zo’n statement slaat het gewoonlijk dood. Zoveel onversneden waarheid daar zijn we niet tegen bestand. Het moet geserveerd worden in kleine porties, een verhaal krijgen, zoals mos groeit op een steen.
Ik ben dus aan het schilderen en ja, er gebeurt van alles. Van alles krijgt vorm dankzij of ondanks mijzelf. Het materiaal wil ook wat, het vindt zijn weg als bloed dat kruipt waar het niet gaan kan. Bloed, melk, urine. Levenswater. Het wonderlijke van het leven dat het steeds bestaan neemt, dat alles leeft, dat alles onder je handen levend wordt, als een slang. Als mijn saxophoon die een slang werd de zeldzame keer dat ik stoned geweest ben. Ik speelde de sterren van de hemel toen en dat doe ik nu nog of weer. Virtuoos, ongenaakbaar, vreemd, levend. Ik tover van alles te voorschijn en het levert niets op, het hoeft nergens naartoe, het ontstaat, het ontspruit. Het ene woord roept onweerstaanbaar het andere tevoorschijn. Razend
De mannnen van Sluyk breken hele gebouwen af met hun grijpgrage machines. In mijn voetenwoordbadje gebeurt precies hetzelfde. Hele gebouwen gaan tegen de vlakte om elders weer op te rijzen. Structuren ontstaan en gaan teloor. Het verleden wordt herschreven. Ja Saskia, niets is veilig voor mij. Ik eet alles op en alles wat ik opgegeten heb komt op de één of ander manier ook weer naar buiten, net als bij het pantoffeldiertje.
Woordenbad met mijn pantoffels aan.
Een van de mannen van Sluyk leest een boek, ik kan van hieraf zien dat het meer een plaatjesboek is, dan een leesboek. Foto’s met veel roze erop, vrouwenvlees vermoed ik, dat kan ik van hieraf niet zien. De moter slaat af, hij is opgehouden met lezen.
En ik ben bijna opgehouden met schrijven of er moet een klein wonder gebeuren een zomare ingeving, iets wat aan deze woordenbrei alsnog een zinvol einde draait.
Ik wacht gewoon even, misschien dient het zich vanzelf aan.
Misschien ook niet.
Als niet, dan moet het zo zijn, dan is dat de boodschap. Het verwaaien van bladeren, het zich tot zinnen ballen als een soort automatisme, als een soort groei- of levensreflex.
De structuren die onder mijn kwast ontstaan zonder dat ik er bewust sturing aangeef. Die vorm van leven, het vegetatieve. De logica daarvan volgen. De maan op je huid laten schijnen zonder precies te weten wat het is. Je te baden in dat raadsel. Geen voetenbadje maar je helemaal onderdompelen van top tot teen, een transformatie ondergaan. Weer in een nieuwe wereld belanden.
Iets of iemand heeft mij tot dit wezen gemaakt, het enige dat ik hoef te doen is te wachten tot iets of iemand me weer in een ander wezen verandert. [vrij – omdat ik het zo snel niet terug kan vinden – naar Zhuang Zi, vertaling Kristofer Schipper]
Met de Stroom mee December 9, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, Schilderijen, + , add a comment
Omdat ik niets kon schrijven ging ik schilderen. Ja, inderdaad, net als mijn buurman. Het is immers veel makkelijker niets te zeggen zonder woorden[!]. Als je te hard aan een deur trekt, klemt hij dicht.
Ik gebruikte een oude tube van Coby, ik gebruikte de verf voor een schilderij dat zij niet schilderde. Alle tubes en doeken en vellen papier zitten vol met ongeschreven gedichten en schilderijen. Moeten wij melancholisch worden over alles wat niet geboren wordt? Welnee. Uit alles dit. Uit alle mogelijkheden dit leven.
Ga met de stroom mee. Ik hoorde het vanavond op een filmpje op internet, ik zal u zo een link geven. Laat die boot keren, geef mee. Geef mee met de stroom die je zelf gecreëerd hebt, of waar je zelf voor gekozen hebt. Laat alles als vanzelf gaan.
Hmm, hoe smaakt dat? Mag dat? Kan je dat toelaten? Het makkelijk laten gaan. Je leven dragen als een goedpassende jas.
Er was een andere video en ik zag hem gisteravond twee keer en vandaag nog een keer. Hoe het ongeziene met ons communiceert. Dat het nooit wijzer kan zijn dan onszelf en dat het nooit meer kan geven dan wij toestaan dat het geeft. Wilt u daar eens over nadenken? Wij bepalen zelf wat wij ontvangen. Wat laten wij toe? Durven wij die deur open te zetten, ons over te geven? Durven wij toe te staan dat er dingen zijn die wij niet weten en staan wij toe dat we ons erdoor laten voeden?
Ik heb steeds naar woorden gezocht en zij zegt het. Het zijn niet haar woorden, maar het is Abraham die door haar spreekt. Hij spreekt niet in woorden, maar in energie. Zij Esther moet er woorden bij vinden, dat is haar taak. (more…)
In Code Geschreven October 13, 2007
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, Schilderijen, +++ , add a comment
Alles ligt op zijn plaats, heeft een vriendelijke glans. Alleen mijn keel is wat dichtgeknepen, alsof er iets uit wil waarvoor het gaatje te klein is.
Wat wil er door mijn keel naar buiten? Vast niet iets aardigs. Iets aardigs wordt over het algemeen geaccepteerd en verwelkomd. Het moet iets zijn waarvan ik denk dat het niet welkom is, iets dus, dat ikzelf niet welkom wens te heten.
Ik was de herberg, de stal, de ruimte voor al wat er is. De man, de vrouw, dat wat uit hen geboren wil worden, de dieren. Even later was ik het glas water. Ik werd door Maria gedronken. Het was een hemelse ervaring. Zinsbegoochelend. En dat is het nog steeds, elk moment dat ik daaraan denk.
Eh, hoe zou het zijn om… gegeten te worden, me te laten eten?
De hongerige tijgermoeder was te zwak om het lijf van de Buddha dat hij haar te eten aanbood, te openen. Dus opende de Buddha zich zelf.
Woorden zijn welwillende maar op zichzelf onnozele dienaren. Hoe we woorden begrijpen is afhankelijk van onze eigen wijsheid. Een leraar kan behulpzaam zijn bij het openmaken van een tekst, een droom, de oude heilige boeken. Het is alsof hij zichzelf opent. Zichzelf te eten aanbiedt. Zichzelf aanbiedt als een wereld waar je je in kunt begeven, een wereld die zich eindelijk laat lezen, begrepen lijkt te kunnen worden.
Alles om ons heen is in code geschreven. De wijsheid die wij in onszelf ontwikkelen is de sleutel waarmee je de code kunt kraken, de sleutel waarmee de wereld zich voor je opent, openbaart.
En ja, het is misschien waar, dat er iets is dat zich dient te offeren. Waarschijnlijk heeft het te maken met manier waarop wij naar de dingen kijken. Maar om precies te weten te komen wat het is dat je zou moeten offeren, heb je helaas juist die wijsheid nodig waar je net naar op zoek bent. (more…)