Stop Nu met Klagen October 26, 2007
Posted by ideeflux in : Tot Jou gesproken, ++ , 6comments
Je hebt zoveel en toch, je huilt nog met je mond vol. Je hebt alles al en toch kijk je nog met scheve ogen naar wat je niet hebt gekregen, dat waarvan je denkt dat je ouders je het niet hebben gegeven.
Je hebt alle kadoos die je hebt gekregen nog niet eens uitgepakt. Je hebt blijkbaar nog steeds niet begrepen dat dat wat je niet hebt gekregen een even groot geschenk is als dat wat je wel hebt gekregen. De afwezigheid van iets. De afwezige vader zoals hij genoemd wordt. Begrijp je dan niet dat hij dankzij zijn afwezigheid hier, in staat was te stralen op een bestaansvlak verweg, een plek tot waar jij misschien nog niet eens bent doorgedrongen.
En… je hebt de mantel die onzichtbaar maakt. Je kan in de tijd reizen. Het verleden ligt voor je open. Als iets je werkelijk niet bevalt, waarom beweeg je er dan niet simpelweg naar toe? Als een mol onder de grond, als een raaf door de lucht, als een salamander, een slang, een kabeljauw. Maar wees je je er bewust van, voor dat je je handen uitstrekt om iets te veranderen, dat alles zijn plek heeft en zijn functie. Dat dat wat er in eerste instantie uitzag als iets dat het kwaad met je voor had, dat dat je uiteindelijk wel eens tot heil en zegen zou kunnen strekken.
Misschien kom je tot de conclusie dat je niets hoeft te veranderen, dat je alleen een ander licht wil laten schijnen door ergens een nieuw peertje in te draaien, niet meer dan dat. (more…)
De Pantoffel van Vriendschap June 17, 2007
Posted by ideeflux in : Tot Jou gesproken, +++ , 4comments
Vandaag ben jij aan de beurt, mijn vriend.
Ik bedoel natuurlijk niet enkel jou, maar jou in mij.
Hoe jij in mij leeft, hoe ik jou in mij herken.
Het gaat over genieten en de grijze golf, waar wij, jij nog meer dan ik, de eerste grijze omkrullende kuifjes van zijn.
Het zal steeds vaker gebeuren dat we, waar we ook gaan, onszelf tegenkomen terwijl we op een mooi plekje van de aarde staan te genieten. Met kekke rugzakjes op ademen we de frisse lucht in. Elkaar wijzend op de mooie kleurschakeringen, fotograferen we een bloem. Niet te lang natuurlijk, want daarna moeten we weer op weg naar een volgend moment.
We hebben zoveel workshops gevolgd, jij en ik, samen wel voor meer dan een mensenleven aan workshops. We moesten veel leren, met name over gevoelens, hoe ze te benoemen voor onszelf en ze voelbaar te maken, ze te uiten.
Altijd via de omweg van het hoofd. Wij zijn afgetrainde gevoelsbenoemers. Zelfs vrouwen, of misschien juist met name vrouwen, kunnen daar vaak nog een punt aan zuigen.
Ik kan daarin dus wel met liefde naar mij, naar jou, kijken, maar ik word ook verdrietig. Wanneer is het genoeg, vriend, wanneer mag je thuiskomen, ik bedoel hier, nu, in dit moment, met niets omhanden? Met voelen wat je voelt zonder er een project van te maken, iets dat je nog zou willen uitzoeken, iets dat je nog helder zou willen krijgen. Waarom morgen? Waarom helderheid? Waarom nog iets extra’s om van te genieten? (more…)