Zij in mij

You are Love

Ze was zo mooi en jong en springlevend. Open van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Je kon dat aan haar lichaam zien, haar borsten sprongen nieuwsgierig voor haar uit alsof haar tepels ogen waren. Onbeschaamd keek ze alles en iedereen aan, niet alleen met haar heldere ogen, maar met haar hele lichaam. Zonder schroom, zonder terughoudendheid, zonder schaamte. Pure onschuldige levenslust. Als schuimkoppen op een golf, als een kudde galopperende paarden, zo was ze. Ze dreef de spot, sprong op, trok aan oren en neuzen, proestte het uit.
En waar was die nieuwsgierigheid dan wel op gericht, waar keken haar oogogen, haar oorogen , haar neus- en haar borstogen, haar hele wezen dan wel naar uit? Waar was ze naar op weg?

U weet het antwoord al:
Het was liefde.
Maar wat was nou liefde? Ze wist het niet, ze had er geen beeld van, het was als het verlangen naar verlangen, als liefde voor liefde, het was een zichzelf zoekend zoeken. Het was een zoeken dat zijn eigen zoeken zocht. Dat op zich was al liefde. De lentedans van liefde. Continue reading “Zij in mij”

Wie ben ik zonder woorden?

FotoFrans

Wie zijn we zonder de woorden die ons beschrijven? Vanochtend zou ik van mezelf gezegd hebben: ik heb een gebrek aan energie. Waarmee ik mezelf verstaan zou hebben als: ik ben een gebrek aan energie.
Maar als ik geen woorden heb, blijf ik tasten in mezelf. Alles in mij blijft dan nieuw en levend. Ik kan dan enkel zeggen: ik ben, ik ben deze die is. Ik ben dit woordloze altijd andere. Zonder enige moeite, zonder iets te veranderen maar vooral zonder iets te benoemen, ben ik diegene die ik ben. Ik ben en de wereld, dat wat gebeurt, dat wat kleur heeft, krijgt vorm door mij heen als zand dat door een zandloper stroomt. Het beklijft niet. Ik ben niet datgene dat door mij stroomt. Ik ben degene die blijft, die niet verandert.
Er is grote vrede op deze plek. Ik hoef niemand anders te zijn dan deze. En van daaruit doe ik datgene wat gedaan moet worden.