Desondanks

Denken

Hoe stevig een toren ook gegrondvest is, dat wat zich in de toren bevindt zal er alles aan doen om de toren teniet te doen, neer te halen, af te doen breken. Wij denken dat ziektes slecht zijn, vermijd dienen te worden, maar, is dat waar? Wij zijn als torens tegen elkaar geplaatst, het zuur uit de ene toren tast de grondvesten uit de andere aan. Als de vijand een stad of een kasteel verovert kan hij twee dingen doen. Of hij maakt het zich eigen, versterkt de schansen en wordt weekdier in andermans schelp of hij breekt de toren tot de bodem af.
Guy de Maupassant schrijft steeds weer over hoe edele jonge lieden zich vergrijpen aan de weerloze dochters van diegenen die hun dienen. Hoe dat wat zogenaamd edel is zich buiten zijn eigen muren tegoed doet aan dat wat groen en fris is, hoe het zaad als salpeterzuur de omgeving vergiftigt, en uiteindelijk door schuldgevoel of misplaatste heldhaftigheid, vaak geholpen door alcohol, het brein verwekelijkt. Of hoe er sprake is van een vreemd soort gerechtigheid wanneer het stuifmeel van de ene boom de andere bereikt, ondanks weer- en afstand. De weeromstuit is altijd in actie. Torens staan vaak in poelen van mistroostig groen water. Waar komt dat water vandaan? Wie heeft er zoveel gehuild? De jonkvrouwe die erin opgesloten was? Het vrouwelijke dat zich hoe dan ook zal bevrijden, is het niet ondanks dan toch zeker dankzij de muren die haar gevangen houden. De muren als transportmiddel, de muur als deur. Torens vol schaamte, vol schuldgevoel, dansen ongemakkelijk op hun grondvesten, geen steen blijft op de ander. Hoe hoger de muur, hoe dieper de val, maar vaker is het een krachteloos verglijden, iets van ontbinding, inlossen. Het heeft met verlangen te maken. Verlangen naar vergetelheid, naar gehouden worden, gezien worden, naar zelfkennis. Niet het slijpen van de geest, maar haar vermolming schijnt verlossing te brengen. Wijsheid desondanks. Zwakheid als meesterlijke eindzet in een lange schakeling van opeenstapeling van stenen. Oude muren die schuldbekennen. Continue reading “Desondanks”

Houding

Ontvankelijkheid

Hoe staan wij in de wereld?
Onze houding bepaalt hoe wij de wereld ervaren.
Het is niet zo dat de houding iets oproept.
De houding die je aanneemt, is dat wat je ervaart.

De houding van dankbaarheid is vervulling,
de houding van deemoed is vrede,
de houding van niet-weten is wijsheid,
de houding van willen is boosheid,
de houding van overgave is liefde.

De houding van ontvankelijkheid
schreef deze woorden,
de houding van ontvankelijkheid
heeft ze gelezen.

Met de Stroom mee

Stroom

Omdat ik niets kon schrijven ging ik schilderen. Ja, inderdaad, net als mijn buurman. Het is immers veel makkelijker niets te zeggen zonder woorden[!]. Als je te hard aan een deur trekt, klemt hij dicht.
Ik gebruikte een oude tube van Coby, ik gebruikte de verf voor een schilderij dat zij niet schilderde. Alle tubes en doeken en vellen papier zitten vol met ongeschreven gedichten en schilderijen. Moeten wij melancholisch worden over alles wat niet geboren wordt? Welnee. Uit alles dit. Uit alle mogelijkheden dit leven.
Ga met de stroom mee. Ik hoorde het vanavond op een filmpje op internet, ik zal u zo een link geven. Laat die boot keren, geef mee. Geef mee met de stroom die je zelf gecreëerd hebt, of waar je zelf voor gekozen hebt. Laat alles als vanzelf gaan.
Hmm, hoe smaakt dat? Mag dat? Kan je dat toelaten? Het makkelijk laten gaan. Je leven dragen als een goedpassende jas.
Er was een andere video en ik zag hem gisteravond twee keer en vandaag nog een keer. Hoe het ongeziene met ons communiceert. Dat het nooit wijzer kan zijn dan onszelf en dat het nooit meer kan geven dan wij toestaan dat het geeft. Wilt u daar eens over nadenken? Wij bepalen zelf wat wij ontvangen. Wat laten wij toe? Durven wij die deur open te zetten, ons over te geven? Durven wij toe te staan dat er dingen zijn die wij niet weten en staan wij toe dat we ons erdoor laten voeden?
Ik heb steeds naar woorden gezocht en zij zegt het. Het zijn niet haar woorden, maar het is Abraham die door haar spreekt. Hij spreekt niet in woorden, maar in energie. Zij Esther moet er woorden bij vinden, dat is haar taak. Continue reading “Met de Stroom mee”