Desondanks December 28, 2007
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, +++ , add a comment
Hoe stevig een toren ook gegrondvest is, dat wat zich in de toren bevindt zal er alles aan doen om de toren teniet te doen, neer te halen, af te doen breken. Wij denken dat ziektes slecht zijn, vermijd dienen te worden, maar, is dat waar? Wij zijn als torens tegen elkaar geplaatst, het zuur uit de ene toren tast de grondvesten uit de andere aan. Als de vijand een stad of een kasteel verovert kan hij twee dingen doen. Of hij maakt het zich eigen, versterkt de schansen en wordt weekdier in andermans schelp of hij breekt de toren tot de bodem af.
Guy de Maupassant schrijft steeds weer over hoe edele jonge lieden zich vergrijpen aan de weerloze dochters van diegenen die hun dienen. Hoe dat wat zogenaamd edel is zich buiten zijn eigen muren tegoed doet aan dat wat groen en fris is, hoe het zaad als salpeterzuur de omgeving vergiftigt, en uiteindelijk door schuldgevoel of misplaatste heldhaftigheid, vaak geholpen door alcohol, het brein verwekelijkt. Of hoe er sprake is van een vreemd soort gerechtigheid wanneer het stuifmeel van de ene boom de andere bereikt, ondanks weer- en afstand. De weeromstuit is altijd in actie. Torens staan vaak in poelen van mistroostig groen water. Waar komt dat water vandaan? Wie heeft er zoveel gehuild? De jonkvrouwe die erin opgesloten was? Het vrouwelijke dat zich hoe dan ook zal bevrijden, is het niet ondanks dan toch zeker dankzij de muren die haar gevangen houden. De muren als transportmiddel, de muur als deur. Torens vol schaamte, vol schuldgevoel, dansen ongemakkelijk op hun grondvesten, geen steen blijft op de ander. Hoe hoger de muur, hoe dieper de val, maar vaker is het een krachteloos verglijden, iets van ontbinding, inlossen. Het heeft met verlangen te maken. Verlangen naar vergetelheid, naar gehouden worden, gezien worden, naar zelfkennis. Niet het slijpen van de geest, maar haar vermolming schijnt verlossing te brengen. Wijsheid desondanks. Zwakheid als meesterlijke eindzet in een lange schakeling van opeenstapeling van stenen. Oude muren die schuldbekennen. (more…)
Houding December 23, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , 1 comment so far
Hoe staan wij in de wereld?
Onze houding bepaalt hoe wij de wereld ervaren.
Het is niet zo dat de houding iets oproept.
De houding die je aanneemt, is dat wat je ervaart.
De houding van dankbaarheid is vervulling,
de houding van deemoed is vrede,
de houding van niet-weten is wijsheid,
de houding van willen is boosheid,
de houding van overgave is liefde.
De houding van ontvankelijkheid
schreef deze woorden,
de houding van ontvankelijkheid
heeft ze gelezen.
Met de Stroom mee December 9, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, Schilderijen, + , add a comment
Omdat ik niets kon schrijven ging ik schilderen. Ja, inderdaad, net als mijn buurman. Het is immers veel makkelijker niets te zeggen zonder woorden[!]. Als je te hard aan een deur trekt, klemt hij dicht.
Ik gebruikte een oude tube van Coby, ik gebruikte de verf voor een schilderij dat zij niet schilderde. Alle tubes en doeken en vellen papier zitten vol met ongeschreven gedichten en schilderijen. Moeten wij melancholisch worden over alles wat niet geboren wordt? Welnee. Uit alles dit. Uit alle mogelijkheden dit leven.
Ga met de stroom mee. Ik hoorde het vanavond op een filmpje op internet, ik zal u zo een link geven. Laat die boot keren, geef mee. Geef mee met de stroom die je zelf gecreëerd hebt, of waar je zelf voor gekozen hebt. Laat alles als vanzelf gaan.
Hmm, hoe smaakt dat? Mag dat? Kan je dat toelaten? Het makkelijk laten gaan. Je leven dragen als een goedpassende jas.
Er was een andere video en ik zag hem gisteravond twee keer en vandaag nog een keer. Hoe het ongeziene met ons communiceert. Dat het nooit wijzer kan zijn dan onszelf en dat het nooit meer kan geven dan wij toestaan dat het geeft. Wilt u daar eens over nadenken? Wij bepalen zelf wat wij ontvangen. Wat laten wij toe? Durven wij die deur open te zetten, ons over te geven? Durven wij toe te staan dat er dingen zijn die wij niet weten en staan wij toe dat we ons erdoor laten voeden?
Ik heb steeds naar woorden gezocht en zij zegt het. Het zijn niet haar woorden, maar het is Abraham die door haar spreekt. Hij spreekt niet in woorden, maar in energie. Zij Esther moet er woorden bij vinden, dat is haar taak. (more…)
Buurman van Dakloosheid December 8, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, +++ , 2comments
Ik gleed met mijn geschreven voeten over de lakens mijn bed uit. Of eigenlijk waren het de voeten van Anna Blaman, want ik had net een verhaal van haar gelezen en het was net of alles zich enkel nog door haar woorden aan mij voor wilde doen. Met dat precieze voelen, maar ook met dat verhaal over de wereld, dat tussen ons en de wereld in kan gaan staan. Deze voeten, dit laken. Deze persoon met dit gemis, alsof het leven iets anders zou moeten zijn dan wat het klaarblijkelijk is, zodat het leven eigenlijk nooit woordloos genoten kan worden, nooit tegemoet getreden als iets onbenoembaars zijnd.
Ik bekommer me er allang niet meer om begrepen te worden. Zo lijkt het althans. Zo laat ik ongearticuleerd de woorden uit mijn mond kruimelen, morsen. Een morsige man, nurks. Het blauwe licht dat uit de wat hoger gelegen kamer schijnt. Met flarden muziek, een man en een vrouw die zich afzonderen van het feestgewoel. Hun schaduwen die zich naar elkaar neigen op het balkon. Als gazellen, als dorstig.
Ik las haar Eenzaam Avontuur toen ik in mijn eentje aan het liften was. Ik liftte als het ware gelijktijdig door dat boek en door Zuid-Frankrijk. Als ik niet meegenomen werd, zat ik uren in dat boek, als ik wel meegenomen werd zat ik in een auto. Ik nam eigenlijk nooit de moeite te vragen waar we precies heen gingen. Ik vond het al heel wat dat we vooruitkwamen, dat het bewoog, dat het landschap om ons heen bewoog. Dat de globe een ander deel onder ons tevoorschijn draaide als een toverbal. Ik was toch eigenlijk al die tijd al precies waar ik wezen moest. Net als nu. (more…)
Galapagos in Rotterdam December 7, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, ++ , 1 comment so far
Omdat iemand een pakje komt bezorgen ga ik aan de slag om mijn deurbel te repareren. Ik kan niet bij de draad komen waarvan ik weet dat de ratten hem hebben doorgebeten. Dan gaat de telefoon: of ik wel eens aan een ouderwetse trekbel gedacht heb. Wat een idee!
Precies op dat moment wordt er aan de brievenbus gerammeld. Het is de bezorger van een groot pak. Er zit een prachtig boek in over de mooiste natuurgebieden op de hele wereld. Ik sla het boek open bij de Galapagos eilanden. Het is schitterend. Het water, de dieren, alles. Ik zou daar eigenlijk moeten zijn, op dat strand, met de zon in mijn gezicht. Maar ik ben te oud of, het is niet goed voor het millieu om daar helemaal naar toe te vliegen. Even later loop ik door de straten van Rotterdam om een trekbel te kopen. Het is aangenaam winderig.
Dat was niet aardig zo daar even jegens mijzelf. Om niet hier te willen zijn maar daar, om mijzelf, die hier is, zomaar in de steek te laten voor een plaatje, en dat ik niet de juiste leeftijd zou hebben. Ik ben immers precies juist genoeg oud. En de duiven dan. Zie ik hun schoonheid niet?
Die avond was ik ergens in Mongolië. Het duurde lang. Regelmatig dacht ik mijzelf terug naar de tochtige straat waaraan ik woon.
Gelogenheid December 5, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , 1 comment so far
De logica en de rede als lokmiddel en verleiding voor goedwillende mensen, als zoethout, als zoethoudertjes, als iets waar ze hun ontleedgrage kaken op kunnen oefenen, hun informatieslurpende hersenen mee kunnen schijnvoeden. Uiteindelijk valt alles in zijn eigen speer, vernietigt alles zichzelf met zijn eigen wapenen, komt alles als een boemerang terug naar zichzelf.
Hoog ter troon zit de geest, hij waant zich superieur. Mensen die zich levenlang geoefend hebben in het ontwikkelen van hun verstand noemen zich slijpsteen voor de geest. Het zou lachwekkend zijn als het niet zo diep treurig was.
Namens ons analyseren zij de gebeurtenissen, onderwerpen zij alles wat nieuws genoemd wordt aan een diepgaand onderzoek, maar terwijl ze dat doen met al hun toewijding en ijver vergeten ze dat dat arme verstand bij het beschouwen van de wereld één enkele grote handicap heeft. Ze is namelijk als een gekleurde bril, ze kan enkel en alleen waarnemen wat redelijk en logisch is, en voor alles daarbuiten heeft zij een blinde vlek. (more…)
De Herfstsint December 5, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, +++ , add a comment
De wintermaanden knagen weer
aan hemelpoort
van rustloos zeer
en dragen vage vragen weg.
Of vragen daaglijks vaaglijk: zeg
hoe was dat vroeger toch ook weer
met bordkarton en schaar en lijm
en woorden steeds op zoek naar rijm.
Zo vallen wij reeds ruggelings
in gaten groter dan geheugen
wij vallen aan het woord voorbij
wij vallen sneller dan de leugen.
Waar vind je troost als alles valt
als alles eindloos einde vindt
in bladervallend bad van wind
dat zinloos zich tot zinnen balt.
Wij kunnen zijn slechts in het gaan
en enkel in het vallen staan
herinnering aan een gemis
aan iets dat al vergeten is.
Uitzicht December 3, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , 1 comment so far
Het voelt als een volledige onmogelijkheid tot, als afgesloten door scherm, als deur dicht en tegelijkertijd als te weinig energie om scherm weg of deur open. Het is niet iets waarvan je zegt: hé, daar zou ik iets over moeten schrijven, maar juist daarom.
Klein kamertje dichtgeplakt met behang. In de hoeken is het behang rondgeplakt, alsof de behangers de bocht wilden afsnijden, snel naar huis wilden of behang wilden uitsparen. Ik heb jaren in zo’n kamertje gewoont, en ja, het klopt ook wel dat ik weinig perspectief had in die dagen. Ik had ook weinig uitzicht. De zwakbegaafde achterbuurvrouw dansend in haar blootje voor de spiegel, en eens op een keer, het is zelfs achteraf nog steeds moeilijk te geloven, twee Surinaamse mannen die, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, met een piano over de daken liepen.
Maar het was geen slechte tijd. Ik had het naar mijn zin met mezelf in die kamer. Ik weet het nog goed. Op sommige avonden had ik kleine feestjes, met stukken kaas en goedkope cognac.
Die heerlijke dizzyness in mijn hoofd na de eerste slok, dat versmelten, dat uit mezelf wegglijden naar een wijder ik. Het spontane vergezicht dat zich onthult, aslof er een scherm werd weggetrokken.
Ook dat ken ik nog steeds. Alleen gebruik ik daar geen drank meer voor.
Ik schrijf mezelf een uitzicht.
Dat wat er niet is December 3, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, + , add a comment
Het niet-zijn van bepaalde zaken
is een verrijkend
onderdeel van ons bestaan
in deze wereld
word je vooral gevormd
door de cursussen
waar je niet aan mee doet
door de boeken
die je niet hebt gelezen
door de dingen
die je niet bezit
de televisieprogramma’s die je gemist hebt
bijvoorbeeld
zijn even zovele bijdragen
aan je algemene ontwikkeling
je zegt:
deze ben ik
en deze ben ik niet
maar dat is niet
helemaal juist
het moet zijn:
deze ben ik
en deze die ik niet ben
ben ik ook
dat wat er niet is
ontbreekt niet
Politiek en Liefde December 2, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, Politiek!, ++ , add a comment
Ik ben zo ongelofelijk teleurgesteld in de manier waarop onze leiders omgaan met de mensen, met de aarde, met de waarheid, met elkaar. En het is zo moeilijk daar iets over te zeggen. Alsof ze de taal gegijzeld hebben. Alsof je alleen maar in een bepaald jargon met ze zou kunnen spreken. Ik voel me niet gehoord en, mede daarom, ben ik ook gestopt met spreken.
Dat is niet goed. Daarom moet ik maar eens beginnen met spreken, hoe onbeholpen dat in het begin ook moge klinken. Want ik heb nog geen taal die verwoordt wat ik vind. Laat ik maar eens op zoek gaan naar woorden die verwoorden wat ik voel.
Er moeten om te beginnen al twee zaken zijn, twee onderwerpen. Laten we zeggen politiek, dat verschrikkelijke ongrijpbare gladde beest, waar iedereen zijn tanden op stuk bijt, waar zo weinigen iets verstandigs over weten te zeggen, dat toonbeeld van de ondergang van onze beschaving. Zo menig man die in de ogen van velen wijsheid bezat is op die marktplaats door de mand gevallen, omdat zijn koopwaar rot bleek te zijn, ongoocheld, ontgoochelend, de kolkende massa teleurgesteld achter zich latend. Wie staat er nog? Draaikonten en huichelaars, roddelaars, verkopers van lage praatjes. En het volk huilt, het volk schreeuwt, het volk eet zijn eigen leiders op. Het volk is oprecht in haar onbeholpenheid, zij is een maag zonder hoofd, een vleesgeworden zucht naar meer, angstig om onvervuld achter te blijven, alleen te staan. Het ruikt het angstzweet van hen die niet oprecht zijn. (more…)