Ik Zie je Graag

Ik zie je graag

Ik heb je gezien in je originele staat. Plotseling zag ik je in je ruwe ongeschaafde wezen, breedgeschouderd door de smalle straten gaan. Duizenden jaren van wat men beschaving noemt, bekering, de wil onderling goed gevonden te worden heb je bereidwillig meegedragen, maar ze hebben eigenlijk niets bereikt, je essentie niet aangeraakt, noch veranderd. En dat is geen noodlotstijding, het is eigenlijk een heel hoopvol bericht. Het is een mooi gezicht, hoe je dat raadsel, waar je zelf niet eens naar weet te reiken, door het leven draagt. In je nieuwentijdse verpakking ben je zelf de gesloten envelop die de brief met het raadsel bevat; je geeft jezelf weliswaar ongelezen, maar ook ongeschonden door.
Wannneer scheur je dat omhulsel eindelijk open? Hoe zal het verdergaan als je de vernislaag van vriendelijkheid achterwege laat. Hoe kan je blijven groeien, als niet door de verhalen van buitenaf? Er zijn innerlijke stappen die maken dat je het zout in je eigen pap wil zijn. Je tracht deze en deze en deze weg. Eerst ben je trots en zit je hoog te paard, dan vraag je om hulp. Uiteindelijk kom je tot de ontdekking dat je wat je tegenkomt vormgeeft door de manier waarop je handelt. Dat jij het zelf bent die jezelf polijst door je eigen handelingen. Dat is de plek waar beschaving begint. Al het andere bestaat uit redmiddelen, methoden om te zorgen dat een en ander niet uit de hand loopt, het vermijden van hongersnood. Dat doel wordt weliswaar tot op zekere hoogte bereikt, maar tegelijkertijd schept het een leugen, een leugenachtige atmosfeer, die werkelijke vooruitgang onmogelijk maakt.
Ik zag het voor het eerst aan je ogen. De ogen van de dansende slakkemeisjes. Er was een soort leegheid in. Vol toewijding dat doen, waarvan je verwacht dat het je complimenten op zal leveren, applaus. Daar gaan staan en dat dan te leven. Ik zag de leegte in je ogen en het was voor het eerst dat ik er niet bang van werd. Dit is een schil. Dit zijn onze maskers die we door de lange nacht dragen. Dit is een toverspel van woorden en licht dat weerkaatst op onze gepolijste buitenkant. Het dier dat in ons schuilgaat laat zich enkel zien door die leegte, die afwezigheid van gevuldheid. Dat is hoopvol, jazeker, want het wijst ons de weg die we zouden kunnen gaan, het opent de mogelijkheid dat alles [nog] veel beter zou kunnen worden, zou kunnen beginnen.

Paradox van Heelheid

Paradox van Heelheid

Ik heb het misselijkmakende gevoel deel te zijn van iets dat door zichzelf te zijn, zichzelf ombrengt, alsof er in mij een ingebouwd mechanisme is dat naar vernietiging reikt. Een onontkoombaarheid. Alsof de vrede die ik ooit zou kunnen vinden gebaseerd is op het omarmen van die waarheid. Dat dat wat zich man noemt in mij opgefrommeld ligt tegen de rug van een sterke vrouw. Dat mijn man niet sterk mag zijn van de bazige vrouw. Er is een kamerbreed gevoel van impotentie in mijn schaamstreek, een weids gevoel van niet bestaan, van gebrek aan bestaans grond. Van bestaansgrond die zichzelf afhankelijk gemaakt heeft van een kracht die die bestaansgrond enkel erkent als ze van zins is zichzelf te ontkennen. Op dit moment lijkt er geen uitweg te zijn. Het terugtrekken natuurlijk, het uit contact gaan als weinig vreugdevolle laatste vluchtheuvel van mannelijke manifestatie, of de boosheid, de frustratie vormgegeven in een opgekropte hoeveelheid samengebalde woede. Deze twee oude vrienden en dan ik, ouder en wijzer en machtelozer die dit heel precies op kan schrijven.
Ik heb het aan haar uitgeleend. Mijn mannelijkheid, ik heb, om mijn bestaansrecht te verdienen mijn geslachtsdelen afgesneden en ze haar op een presenteerblaadje aangeboden. Dat is wat ze wilde, zo kon ik haar liefde krijgen en dus heb ik het zo gedaan. Ik had geen keus. Ik was klein en zwak en zij was almachtig. Zij beschikte over alles wat voor mij van levensbelang was. Zij bezette met haar soldaten alle uitwegen naar het leven, het paspoort naar dat leven was het inleveren van mijn eigenheid. Mijzelf, mijn leven, mijn sexualiteit, mijn manzijn ontkennen om door de poort van het leven te mogen gaan. Mijn geslachtsdelen als onderpand afgeven. Continue reading “Paradox van Heelheid”

De Vriendvijand

Holland Loves Muslims

Datgene dat je niet wil, diegene die je er liever niet bij wil hebben, dat wat je buiten wil sluiten, heeft je iets te zeggen. Het is je vreemde vriend, je harde vriend, de vriend die je iets laat zien dat je liever niet wil zien, die je iets in je oor fluistert dat je liever niet wil horen. Wat je in de ander veroordeelt is dat wat je in jezelf geen plaats kunt geven.
Elke keer als ik langs de moskee kom wanneer die uitgaat ben ik verbaasd over de warmte die me tegemoet straalt. Mannen die elkaar omarmen, de hand vast houden, elkaar diep in de ogen kijken. Ik ben daar soms best jaloers op. Ik mis dat een beetje. Het behoren tot.
Wij kunnen pas groeien als we over onszelf heen kunnen klauteren om de ander te ontmoeten. Als we in onszelf over een barricade heen klauteren om dat wat anders is in onszelf, in onszelf te begroeten, welkom te heten.
Het was voor mij onmogelijk om over mijzelf heen te klimmen om bijvoorbeeld Wilders c.s. te begroeten, die angstige in mij, degene die alles veilig, vertrouwd en bij het oude wil houden. Gisteren vond ik hem opeens. Gisteren liep ik teloor. Eindelijk weer eens, eindelijk weer eens in naaktheid met mezelf. Alsof iemand plotseling de wollen mantel van mijn genoeg aan zelf zijn had weggetrokken.
Ik loop rond in Uppsala. Na al die jaren spreek ik nog geen Zweeds. Opeens zie ik mijn verschrikte gezicht in de spiegel, grijs, alleenzaam, koud, verwaaid, niet gegrond in zelf, niet geliefd door zelf. Dat is natuurlijk degene die ik niet wil, die verstotene, die vreemde, die eenzame. Met een ruk wend ik me af, en daarmee bezegel ik mijn lot, bevestig ik mijn eenzaamheid.
Juist dan is het van belang dat ik op mijn schreden terugkeer en de verloren zoon van mijn zelf in mijn armen sluit.

Gisteren liep ik tenslotte bovenstaande actie tegen het lijf, op internet. Ik vind het een leuk idee en ik ondersteun het volledig. Eigenlijk staat er natuurlijk Holland loves Holland, of ik houd van mijzelf, alles van mijzelf. Op onderstaande link kan je de petitie tekenen en/of een T-shirt bestellen.
http://hollandlovesmuslims.com/