Ik Zie je Graag February 29, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ik heb je gezien in je originele staat. Plotseling zag ik je in je ruwe ongeschaafde wezen, breedgeschouderd door de smalle straten gaan. Duizenden jaren van wat men beschaving noemt, bekering, de wil onderling goed gevonden te worden heb je bereidwillig meegedragen, maar ze hebben eigenlijk niets bereikt, je essentie niet aangeraakt, noch veranderd. En dat is geen noodlotstijding, het is eigenlijk een heel hoopvol bericht. Het is een mooi gezicht, hoe je dat raadsel, waar je zelf niet eens naar weet te reiken, door het leven draagt. In je nieuwentijdse verpakking ben je zelf de gesloten envelop die de brief met het raadsel bevat; je geeft jezelf weliswaar ongelezen, maar ook ongeschonden door.
Wannneer scheur je dat omhulsel eindelijk open? Hoe zal het verdergaan als je de vernislaag van vriendelijkheid achterwege laat. Hoe kan je blijven groeien, als niet door de verhalen van buitenaf? Er zijn innerlijke stappen die maken dat je het zout in je eigen pap wil zijn. Je tracht deze en deze en deze weg. Eerst ben je trots en zit je hoog te paard, dan vraag je om hulp. Uiteindelijk kom je tot de ontdekking dat je wat je tegenkomt vormgeeft door de manier waarop je handelt. Dat jij het zelf bent die jezelf polijst door je eigen handelingen. Dat is de plek waar beschaving begint. Al het andere bestaat uit redmiddelen, methoden om te zorgen dat een en ander niet uit de hand loopt, het vermijden van hongersnood. Dat doel wordt weliswaar tot op zekere hoogte bereikt, maar tegelijkertijd schept het een leugen, een leugenachtige atmosfeer, die werkelijke vooruitgang onmogelijk maakt.
Ik zag het voor het eerst aan je ogen. De ogen van de dansende slakkemeisjes. Er was een soort leegheid in. Vol toewijding dat doen, waarvan je verwacht dat het je complimenten op zal leveren, applaus. Daar gaan staan en dat dan te leven. Ik zag de leegte in je ogen en het was voor het eerst dat ik er niet bang van werd. Dit is een schil. Dit zijn onze maskers die we door de lange nacht dragen. Dit is een toverspel van woorden en licht dat weerkaatst op onze gepolijste buitenkant. Het dier dat in ons schuilgaat laat zich enkel zien door die leegte, die afwezigheid van gevuldheid. Dat is hoopvol, jazeker, want het wijst ons de weg die we zouden kunnen gaan, het opent de mogelijkheid dat alles [nog] veel beter zou kunnen worden, zou kunnen beginnen.
Paradox van Heelheid February 24, 2008
Posted by ideeflux in : Kaïn en Abel, ++ , 1 comment so far
Ik heb het misselijkmakende gevoel deel te zijn van iets dat door zichzelf te zijn, zichzelf ombrengt, alsof er in mij een ingebouwd mechanisme is dat naar vernietiging reikt. Een onontkoombaarheid. Alsof de vrede die ik ooit zou kunnen vinden gebaseerd is op het omarmen van die waarheid. Dat dat wat zich man noemt in mij opgefrommeld ligt tegen de rug van een sterke vrouw. Dat mijn man niet sterk mag zijn van de bazige vrouw. Er is een kamerbreed gevoel van impotentie in mijn schaamstreek, een weids gevoel van niet bestaan, van gebrek aan bestaans grond. Van bestaansgrond die zichzelf afhankelijk gemaakt heeft van een kracht die die bestaansgrond enkel erkent als ze van zins is zichzelf te ontkennen. Op dit moment lijkt er geen uitweg te zijn. Het terugtrekken natuurlijk, het uit contact gaan als weinig vreugdevolle laatste vluchtheuvel van mannelijke manifestatie, of de boosheid, de frustratie vormgegeven in een opgekropte hoeveelheid samengebalde woede. Deze twee oude vrienden en dan ik, ouder en wijzer en machtelozer die dit heel precies op kan schrijven.
Ik heb het aan haar uitgeleend. Mijn mannelijkheid, ik heb, om mijn bestaansrecht te verdienen mijn geslachtsdelen afgesneden en ze haar op een presenteerblaadje aangeboden. Dat is wat ze wilde, zo kon ik haar liefde krijgen en dus heb ik het zo gedaan. Ik had geen keus. Ik was klein en zwak en zij was almachtig. Zij beschikte over alles wat voor mij van levensbelang was. Zij bezette met haar soldaten alle uitwegen naar het leven, het paspoort naar dat leven was het inleveren van mijn eigenheid. Mijzelf, mijn leven, mijn sexualiteit, mijn manzijn ontkennen om door de poort van het leven te mogen gaan. Mijn geslachtsdelen als onderpand afgeven. (more…)
De Vriendvijand February 21, 2008
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , add a comment
Datgene dat je niet wil, diegene die je er liever niet bij wil hebben, dat wat je buiten wil sluiten, heeft je iets te zeggen. Het is je vreemde vriend, je harde vriend, de vriend die je iets laat zien dat je liever niet wil zien, die je iets in je oor fluistert dat je liever niet wil horen. Wat je in de ander veroordeelt is dat wat je in jezelf geen plaats kunt geven.
Elke keer als ik langs de moskee kom wanneer die uitgaat ben ik verbaasd over de warmte die me tegemoet straalt. Mannen die elkaar omarmen, de hand vast houden, elkaar diep in de ogen kijken. Ik ben daar soms best jaloers op. Ik mis dat een beetje. Het behoren tot.
Wij kunnen pas groeien als we over onszelf heen kunnen klauteren om de ander te ontmoeten. Als we in onszelf over een barricade heen klauteren om dat wat anders is in onszelf, in onszelf te begroeten, welkom te heten.
Het was voor mij onmogelijk om over mijzelf heen te klimmen om bijvoorbeeld Wilders c.s. te begroeten, die angstige in mij, degene die alles veilig, vertrouwd en bij het oude wil houden. Gisteren vond ik hem opeens. Gisteren liep ik teloor. Eindelijk weer eens, eindelijk weer eens in naaktheid met mezelf. Alsof iemand plotseling de wollen mantel van mijn genoeg aan zelf zijn had weggetrokken.
Ik loop rond in Uppsala. Na al die jaren spreek ik nog geen Zweeds. Opeens zie ik mijn verschrikte gezicht in de spiegel, grijs, alleenzaam, koud, verwaaid, niet gegrond in zelf, niet geliefd door zelf. Dat is natuurlijk degene die ik niet wil, die verstotene, die vreemde, die eenzame. Met een ruk wend ik me af, en daarmee bezegel ik mijn lot, bevestig ik mijn eenzaamheid.
Juist dan is het van belang dat ik op mijn schreden terugkeer en de verloren zoon van mijn zelf in mijn armen sluit.
Gisteren liep ik tenslotte bovenstaande actie tegen het lijf, op internet. Ik vind het een leuk idee en ik ondersteun het volledig. Eigenlijk staat er natuurlijk Holland loves Holland, of ik houd van mijzelf, alles van mijzelf. Op onderstaande link kan je de petitie tekenen en/of een T-shirt bestellen.
http://hollandlovesmuslims.com/
p ;] February 20, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, + , add a comment![p ;]](http://www.ideeflux.nu/wp-content/uploads/2008/02/koevoet.jpg)
Dit kwam eruit toen ik over mijn toetsenbord streek om het van stof te ontdoen.
asd [;/”
2e streek
aq’[ |
3e streek
rWTzaey`xcvbn[p
4e streek
|}{“?8p;7.6ol,5ik46ujm35yhn24tgb13 rfv2ec1x
5e streek [met gespreide vingers van rechts naar links]
Het is als een ongecontroleerde improvisatie op de piano. Maar er is nu opeens wel een leesbaar woord verschenen, een toevallige harmonische samenklank temidden van de chaos, temidden van het schijnbaar ongeordende universum, misschien wel net als ten tijde van de schepping. Het woord ‘ik’. Is dat toeval? Het is toevallig wel een erg belangrijk woord. Misschien wel een kern woord, het kern woord. Als we goed begrijpen wat dat woord betekent, waar dat woord voor staat, dan begrijpen we al het overige.
Het tij is aan het keren. De hoeveelheid spam en reclame die ik in mijn mailbox krijg is het langzaam maar zeker aan het verliezen van de hoeveelheden spirituele boodschappen. Uitnodigingen voor trainingen, bijeenkomsten, youtube filmpjes, inspiratieve ideeën.
Gisteren heb ik een aantal van die filmpjes achter elkaar gezien en al die verschillende meesters en channels zeggen allemaal hetzelfde in iets andere bewoording. Dat we ons hier en nu kunnen verbinden met wie we verlangen te zijn. Dat de deur hier en nu open staat. Dat wij al verlicht zijn of juist dat we verlichting moeten vergeten en onszelf ook en dat dat wat er over blijft, dat dat het is. Dat wat er overblijft als we alles weggooien is dat wat steeds aanwezig is.
Ik tastzoek naar dit ongrijpbare, net als u, wij allemaal. Dat wat overblijft zullen we misschien nog steeds op een of ander manier ‘ik’ noemen, alleen heeft dat ik dan een heel andere dimensie en kleur en smaak, een ander DNA, dan degene die op zoek is gegaan. Dit bewustzijn is op een lange reis om zichzelf te ontdekken, te onthullen, te ontplooien. Wij zijn het zich ontvouwend bewustzijn dat zich ik noemt. In een poging zichzelf te kennen ontvouwt het zich. Pas in het zich ontvouwen krijgt het gestalte.
Dit is een leuk [en kort!] filmpje van Gangaji:
http://www.youtube.com/watch?v=1E50Cn77TgU&feature=related
Of ga naar de blogroll: Gangaji
Het Gewone February 17, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, + , add a comment
Het niet-spectaculaire is stiekemenderwijs adembenemend. Het gewone is ongehoord en verbazingwekkend. Het lijkt tegelijkertijd haast niet genoeg en aan de andere kant juist te veel. Dat wat er is. Dat wat zich voordoet. Dit hier, gehouden in aandacht. Teveel, omdat wat zo in aandacht gehouden wordt zo waanzinnig kleurrijk tot leven komt. Te weinig omdat al het andere verdwijnt en er geen uitwijkmogelijkheid meer is.
Wij denken. Wij tasten, tasten naar woorden en tasten naar het leven dat nog geleefd gaat worden. In de manier waarop wij tasten geven we dat wat nog geleefd gaat worden vorm.
Het leven brengt me op de meest geweldige plaatsen. Nu bijvoorbeeld zit ik op een wijnrode bank, terwijl buiten de dode planten van verleden jaar door de sneeuw breken, alsof ze dood, stijf en droog nog een tweede lente beleven, een ontwaken in een koude wereld, een wereld in negatief, aan gene zijde de spiegel doorstekend. Dat gebeurt ook. Het houdt niet op, het verscheiden, het veranderen, het herformuleren. Dat zijn de seizoens-gebonden veranderingen die plaats vinden, allemaal met hun eigen schoonheid.
De grote verandering is: hoe zijn wij daarbij. Kunnen wij onszelf laten baden in het grotere en wijdere moment of zijn wij klein en wederdienende, op scheve schaats in onszelf klemgereden, geloochenstraft, verkleind tot wat we denken te zijn, door de verkeerde kant van de verrekijker naar onszelf kijkend. Al die eigenschappen die we ons toedichten, terwijl wij vogels zijn die onszelf meerdere malen doorvliegen, nu eens zus, dan weer zo, dan weer ondersteboven, met één vleugel op de rug, zonder vleugels. Wij stuntvliegen schaterlachend door de ruimte en tegelijkertijd zijn wij doodernstig over dat wat zo sterfelijk aanwezig achterblijft om als bewijsmateriaal te dienen voor de zogenaamde onmogelijkheid de vrijheid van het moment te leven.
Nina stapt binnen met rode wangen. Wij spelen wat met woorden, stoeien wat. Dan kruipt ze onder het dekbed op de rode bank met de kracht van het nu in haar handen.
Vanuit je Diepste grond February 14, 2008
Posted by ideeflux in : Tot Jou gesproken, + , add a comment
Ga naar de bodem van je moraal, naar de ziel van je wezen, de bodem, de basis van je zijn, en spreek alleen nog maar van daaruit. Als de wereld in verwarring is, is het zaak dat jij een heldere koers vaart. We hoeven niet mee te doen aan dingen die niet bij ons passen, wij hoeven ons niet te vervelen. Wij hoeven hun producten niet te eten, hun ideeen niet te kopen. In plaats daarvan gaan wij onze eigen weg. Niet naar buiten maar naar binnen, niet naar opwinding maar naar rust, niet naar boven maar naar beneden, met de zwaartekracht mee naar de buik, naar de bodem van ons zijn, naar onze waarheid. Vandaaruit spreken, van daaruit handelen. We hoeven geen energie te steken in het bediscussiëren van, in het oppositie bieden tegen. Wij leven vanuit onze eigen waarheid. Wij gaan niet tegen hen in, maar laten hen op eigen grond de cirkels draaien die ze noodzakelijk vinden.
Ik was in de nachttrein. Op mijn rug boven op de hoedenplank door de landen van Europa, alle culturen en talen stromen de wagon binnen. Ik ben in een halfslaap. Het geluid van het koppelen en rangeren van treinen, oranje lichten. Alles wordt gedaan om ons in verbinding te stellen. Ik laat mij vervoeren door deze nachtelijke stroom, de onderbewuste bloedstroom van Eurtopa, dierbaar Eurtopa, groot slapend wezen met zoveel stemmen, zoveel koppen, zoveel zinnen. Evenzovele redenen tot vreugde. Iedereen die ik tegenkom getuigt van zijn of haar beschaving. Wij nemen de hoed voor elkaar af, wij schikken in. Wij willen elkaar vertrouwen waar ons vertrouwen zo vaak beschaamd is. Ik wil open naar je zijn, me niet afschermen. Ik ben nieuwsgierig naar wie je bent. Daarom neem ik de nachttrein, zodat ik in je halfslaap met je kan praten, zodat wij samen deel uitmaken van hetzelfde grote lichaam.
Schil February 11, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, + , add a comment
Mee-ademen met zelf, geademd worden. Actie ondernemen en overgeven. Door de dag gaan met deze, aan de rand of meer in het midden. Het ontmoeten van andere wezens. Het ontmoeten van hun schil, hun buitenkant, hoe het zonlicht daarop reflecteert. Hun vaste overtuiging dat ze deze of gene echt zijn. Mijn groeiende bewustzijn dat we iets anders zijn. Dat iemand anders me vanuit de diepte van die schil tegemoetkijkt. Vanuit die donkerte van oogkas.
De spel van het lichaam. Mooie jonge vrouw zijn. Het vraagt een aparte manier van lopen, van de dingen aanraken, inrichten, bij de naam noemen. De glimlach van herkenning die het geeft als je iets proeft dat je al eerder op een plaatje gezien hebt. De verwarring als later blijkt dat jij en het plaatje niet helemaal overeenkomen. De schoudertas, de heupbroek, het vriendje met het mooi gebit, het volle haar. Wie zijn al die wezens? We leven in een wereld van enkel kleuren.
Ik ben zo ongelofelijk jong. Mijn hele leven ligt nog voor me. Alles wat mij tegemoetkomt heb ik nooit eerder aangeraakt, ik ben net uit mijzelf geboren. ik ben nog vochtig van frisheid. Ik herken mezelf wel als zodanig, maar zelden is er iemand die mij herkent, die mij toeknikt van: ‘Wij.’ Ik ben degene die knikt. Ik mompel de hele tijd ‘Wij’ en zij denken: ‘wat zegt ie toch, praat hij in zichzelf, heeft hij een mobiele telefoon?’ Ik spreek inderdaad enkel tot mijzelf, tot mijn leven. Vanuit mijn schil naar buiten mijn schil. Ik noem de dingen. Straatlantaren, stoeptegel, banket. En wij, ik, mij, jij. Ik wijs zonder vinger. Wij, schil. Onbegrijpelijk, onbegrepen en toch levend, kleuren verschuiven. Ik loop. Het is ochtend, het is middag, het is avond, het slaapt, het neemt geen einde.
Ritueel February 7, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , add a comment
Ochtendlicht. De stem vindt onwennig haar woorden. De iets koelere lucht inademen. Wij zijn machinerieën die onszelf elke ochtend weer in beweging zetten. Soms door middel van rituelen, alsof we onszelf daarmee geruststellen.
Het gedane doen. Natuurlijk!
Geluid maken om wat van me te laten horen. Wat woorden door elkaar husselen, er een lekkere frisse salade of een soepje van maken, bij wijze van ontbijt, bij wijze van bestaansbewijs, bestaansgerecht. Ik hussel dus om te zien wie ik nu weer ben. Ik gooi mijn kleine soepje in de grote oersoep en vis het er weer uit. Natuurlijk schep ik er een heel ander pannetje uit dan dat ik er ingegooid heb, maar daar doe ik het juist voor.
Van de afgekloven gedachten en ideeën over mezelf en de wereld is haast niets meer over. Kijk maar: alles helder en transparant en weids, golvend en open. Alles zinderend van levenslust.
Het Gedane Doen February 6, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, + , add a comment
’S ochtends opstaan en achter de computer gaan zitten en hetzelfde stukje proberen te schrijven als gisteren. Misschien niet direct hetzelfde stukje, maar dan toch zeker hetzelfde resultaat zoeken: de slaap der rechtvaardigen, peer zijn op eigen sap.
Het ongedane doen, het gedane ontdoen.
Gisteravond kwamen we bij elkaar om in alle ernst te draaien. Michel maakte muziek en wij draaiden om onze eigen as. Langzaam, snel. Iets dat helemaal geen vruchten afwerpt in de zichtbare wereld met volledige toewijding verrichten. Een bevrijdende daad van zinloosheid, onzinnigheid, misschien is dat verbazingwekkend zinvol.
Ik had vandaag mijn mening willen geven over hoe het er in de wereld voorstaat, omdat ik dacht dat het daar de tijd voor was, dat het mijn morele plicht was. Maar iets of iemand heeft mij daarvan afgehouden. Er is iets dat draait en spint en zich niet door rede laat vangen. Het is het zingen van de sterren, het draaien van de aarde, de planeten. Er is een toon die groter en wijder is. enkel hoorbaar voor onze niet-oren, onze binnenoren, onze buikoren, lijforen. Er is een kat die spint, er is een wijf dat spon. Alles draait, wij draaien, wij draaien onszelf elke keer een ander rad voor ogen. Wees waanzinnig. Wees innig met jezelf, wees in contact met jezelf voorbij alle gedachten over jezelf.
Aan de Rand van het Nieuwe February 5, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , 1 comment so far
Zo zelf creëerend als we zijn, zo zelfonderzoekend, zelfzoekend. Zoals onze neus ongekende velden doorploegt, zo in dat doorploegen in dat onderzoeken krijgen we gestalte. Deze houding van willen weten wat leven is, dat is wat we in essentie zijn en het antwoord, het universum, ontplooit zich, ontvouwt zich naar gelang ons zoeken. Wij zijn zelf het bewijs van wat we ontdekken.
Hmm, waarom is dit niet altijd glorieus? Niet zo glorieus als dit onderzoeken en ontvouwen zou doen vermoeden. Waarom neus in duistere zaken gestoken, in muf ruikende dingen van verledentijd, van gevangenschap? Gevangenschap in het gedane doen, het zoeken van zekerheid, het zoeken van bevestiging voor diegene die we gisteren al waren?
Laten we zeggen dat we in het nu terug komen naar die duisternis om met de ondertussen verkregen kracht de ijzers van de toenmalige gevangenis open te breken, als een bevrijdende engel rond te waren in ons eigen verleden.
Ik moet het nog maar eens zeggen, dit is absoluut niet mijn eigen wijsheid. Het komt aanwaaien. Gisteren werd me iets toegestuurd dat me inspireert [dankjewel Anja!] en vandaag schrijf ik alsof ik iets weet. En toch, in zekere zin weet ik al wat me van buitenaf aangereikt wordt. Het komt misschien wel van buiten, maar het ontsteekt mijn innerlijk weten. Zo is dat bij u ook. Dat wat u herkent in alles wat u leest of tegemoetkomt, is dat wat u in uw wezen al met u meedraagt, het is een innerlijk herkennen. Van vlam tot vlam, zo ontvouwen we niet alleen onszelf, maar elkaar. Wij ontvouwen ons universum. Zo zijn wij mensen, wij bewustzijnsvormen, altijd geweest, neus van eigen zalm, het universum openploegend naar ongekende mogelijkheden.
Gisternacht heb ik weer wat gelezen in een boek over mijn held de Belgische schilder Magritte. Hij was geen schilder in de trant van maker van mooie plaatjes. Nee, hij was een onderzoeker van het leven, dit universum, dit zijn, dit zelf, en daarvoor gebruikte hij het schilderen.
Hmm. Dat klinkt zo goed. Dat klinkt als de zuivere plaats van ontmoeting. Jij en ik, hij, zij, wij die onszelf, het leven onderzoeken, ons afvragen wat het is, bereid zijn aan de rand van hetzelfde raadsel te staan. En dat zovelen voor ons daar gestaan hebben, en dat het in de vorm weliswaar anders kan zijn maar in wezen hetzelfde is. Wij aan de rand van het nieuwe…