Degene met de Beste Argumenten heeft daarmee nog Geen Gelijk July 8, 2009
Posted by ideeflux in : Politiek!, ++, Het Hart Helen , add a comment
Ik zag de kop van de politicus weer opduiken die zich jaren geleden, volgens het bijschrift, de woede van zeer velen op de hals gehaald zou hebben. De gebroeders de Witt indertijd, bij de gevangen poort. Het hoofd dat te grazen wordt genomen door de darmen, d’armen van geest. Het hoofd dat al die tijd dictaten opdringt aan de handen, het hart, het onderlijf. Het ongelofelijk irritante van die gelijkhebberige blik, de afgeslotenheid daarvan, het zelfbeschermende, denigrerende, het hoog boven in de ivoren toren gejaagde. Ik herken mijzelf, mijn eigen moed der wanhoop wanneer ik met argumenten mijn eigen ongelijk met een intellectuele draai in een zegen wil veranderen. Niet luisteren naar dat wat er zo onbeholpen gezegd wordt, enkel omdat het zo onbeholpen gezegd wordt.
Als iemand niet in staat is zijn of haar betoog van de juiste argumenten te voorzien, zich in het daarvoor iedereen ter beschikking staande Algemeen Beschaafd Nederlands uit te drukken, dan hoef Ik als Hoofd daar toch zeker niet naar te luisteren. Ik kan toch zeker geen aandacht besteden aan elke burp, boer of scheet uit de regionen van de onderbuik.
En dan verbaasd staan te kijken wanneer de vandalen komen, wanneer het gepeupel, het losgeslagen straat gewoel, bij wijze van argument met een mes gaat zwaaien of een bom gaat gooien. En dan de voorspelbaar bekakte reactie van het hoofd. Hé, hé, dat hadden we zo niet afgesproken, zo doen we dat toch zeker niet in een democratie.
Het hoofd heeft zich niet alleen meester gemaakt van de macht, maar ook van alle machtsmiddelen. Het heeft zich de taal toegeëigend en een absolute censuur ingesteld op alle andere uitingsvormen. Alles wat niet door die censuur, de ambtenarij van het hoofd komt, alles wat niet van de juiste leestekens voorzien in drievoud wordt ingediend, wordt simpelweg niet gelezen, sterker nog: voor het hoofd bestaat iets eenvoudigweg niet als het bestaan ervan niet wetenschappelijk is aangetoond.
Dit plaatst het hoofd in het ongekende isolement waar alle alleenheersers mee te maken krijgen. Uit puur lijfsbhoud buigen alle ministers en dienaren als knipmessen en de zonnekoning zelf kan nergens een plekje schaduw ontdekken, omdat de donkere plekken nu eenmaal per definitie onzichtbaar zijn vanuit het stralende middelpunt dat hij zelf is. Zo meent hij in alle oprechtheid de volledig foute conclusie te kunnen trekken dat er geen schaduw bestaat.
Sire uw einde is naderende, uw koninkrijk houdt binnenkort op te bestaan. Wat zegt die man, wat is dat voor koeterwaals, kunt u dat voor me vertalen? Gooi die snoodaard buiten, hij vergat mij almachtige te noemen. Hij sprak niet met twee woorden. Hij beargumenteerde zijn stellingname niet correct. Wij duelleren hier met het floret, wilt u zo goed zijn uw houwdegen af te doen?
Het hoofd zal struikelen wegens het gebrek aan voeten. Om opnieuw te kunnen bloeien dient het hoofd opengebroken te worden. Dat hoeft geen bloedbad te worden, maar onvermijdelijk is het wel. Het is niet genoeg voor het hoofd om een andere taal te leren, zich bij te scholen. Het hoofd zal zich moeten buigen, zich willig dienstbaar moeten maken aan dat wat het eerst met koele blik meende te overheersen, het hart, de handen, de longen, de darmen, de seksuele organen, de dieren, het warme lijf van moeder aarde.
Lief hoofd, lief klein hoofd, huil je ogen nat, word zo klein als je bent, leg je moede zelf te rusten in je armen, in de armen van geest.
Allah July 2, 2009
Posted by ideeflux in : Politiek!, ++ , 1 comment so far
God heeft zoveel kleren aan, zoveel gezichten, zoveel namen. Elke naam roept in ons een ander aspect van Haar tevoorschijn.
Jezus noemde God Allah, de eenheid, het al.
Geven we God de naam Allah, dan openen onze ogen zich voor het geheel, alles wat we zien en wat we niet zien. God met de naam Allah nodigt ons uit om alles om ons heen met respect tegemoet te treden en om onszelf als onderdeel van dat geheel te zien. De waarheid van die naam openbaart zich in haar klank.
Toen het Christendom onze kant op kwam kreeg Allah de naam van God. In klank en woordbeeld lijkt deze naam uit te nodigen om Hem te zien als van ons afgescheiden. Een God waarvan gezegd wordt dat hij zich in de hemel bevindt. Die sommigen een beetje meer welgezind zou zijn dan anderen, die ons mensen heerser over de natuur gemaakt heeft. Een min of meer individuele God waarvan je hoopt, wenst en verwacht dat hij gehoor geeft aan de in zijn beperktheid misschien wat kinderlijke bede God zij met ons.
Jezus sprak van Allah.
Een taal is een wereldbeeld. In de vertaling uit het Aramees zijn de woorden van Jezus in een andere begrippenwereld, een ander levenspatroon, een andere geschiedenis terechtgekomen. Het is mogelijk dat we Hem nooit gehoord en begrepen hebben. Wat een tragische omweg!
Wij komen niet tot de Vader dan door de Zoon.
Wij komen niet tot Allah, het geheel, dan door onszelf, dan door onszelf zoon van het geheel te maken.
Allah is groot.
Het Zijnworden February 15, 2009
Posted by ideeflux in : Politiek!, ++ , add a comment
Voor dit waarvan ik nog niet weet wat het worden zal uit het ochtendlijke warme bed geslipt. Ons past enkel bescheidenheid. Wie leeft er door ons?
Het water doorstroomt de bedding. De rivier vormt zichzelf door te stromen. In de bedding staan stenen en stukken hout, die gevormd worden door het stromend water en op hun beurt het stromend water vormgeven.
De rivier slijpt zichzelf van rechtlijnigheid naar weelderige meandervormen. Dan doorbreekt zij haar eigen ondoelmatigheid.
De ongelovige honden! Zij denken er met ons leven vandoor te kunnen gaan. Zij hebben de vette kluif van hun gelijk in hun bek. Hun verstand is scherp als een zwaard. Het maakt geen omwegen. Er zijn geen plekken waar het water stil kan staan, de fijnere kleideeltjes uit kunnen zakken, de wereld beschut, geheimzinnig en vruchtbaar makend.
Vertrouw er maar op dat het woordloze leven sterker is. Dat wat geleefd wordt, dat wat van vlees en bloed is. Dat wat gedacht wordt over is enkel dat wat erover gedacht wordt. Ze mogen het tot wet verheffen, het raakt het leven niet. Onzegbaar dichtbij sluit ik mijn hand over de jouwe. Wij zijn wilde rozen. Op een gegeven moment stoten wij dat wat op ons geënt werd af. Niemand staat over onze naakte hemel dan dat wat ons slijpt, dat wat ons geschikt maakt diegene te zijn die we blijkbaar worden. Ons zijnworden is ons testament van waarheid, niet het verhaal dat we erover vertellen.
Wie mogen dat wat is opschrijven? Elkeen die een pen heeft en woorden. Wie zal gehoord worden? Degene met een luisterend hart.
Niemand kan ons een juk opleggen dat wij onszelf niet aangespen. De poort staat open. Het rivierwater stroomt door de straat. De nieuwe tijd is altijd slechts een strobreed van waar wij zijn. Hoor de ademtocht van dat wat veel groter is. Alles gaat verbazingwekkend snel. Houd je vast, stuur goed, geef je over.
Kraken April 13, 2008
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , add a comment
Op de voorpagina van NRC-Handelsblad stond deze zaterdag een foto van een gebouw van het Rijksmuseum dat gekraakt was en van waaruit een spandoek hing met de volgende tekst:
Modern capitalism absorbs everything, attacks every movement and individual that does not fit into their consumerism or prepackaged culture. Through squatting we realize our idea of an autonomous lifestyle and provide spaces free of consumer terror. We want spaces free from oppression, hierarchy and authority. We take back the freedom of choice over our own lives. Fuck the law. Squat the world.
De NRC plaatste er een kop boven die de krakers kenschetst als gezellige consumenten, een prachtige manier om de boodschap van de krakers te verdonkeremanen.
Waarschijnlijk worden er op de G7 [zie kop ernaast] veel meer koekjes en andere zaken gegeten en gedronken, maar daar rept natuurlijk niemand over.
Kredietcrisis met een hapje en een drankje. De G7 laat het zich goed smaken.
Krakers maken zich grote zorgen over het verlies aan persoonlijke autonomie als gevolg van ongebreideld consumentisme.
Gal March 30, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, Politiek!, + , add a comment
Wij luisteren niet naar iemand die geweld gebruikt, iemand die zichzelf opblaast noemen we een lafaard. Ik kan dat niet laf vinden. Ik zou het zelf niet graag doen.
Hoe komt iemand tot zo’n daad? Die vraag word nooit of veel te weinig gesteld. Waarom zouden we de terroristen niet eens een keertje serieus nemen? Wat drijft hen? Waarom niet eens luisteren naar mensen, die eerst hebben gesproken, toen geschreeuwd, daarna in opstand zijn gekomen en uiteindelijk als allerlaatste daad van verzet, als allerlaatste poging om iets van hun wanhoop te communiceren, zichzelf opblazen.
Dat toe te schrijven aan een dolgedraaide godsdienst is zelfs hun laatste wanhoopsdaad niet serieus nemen. Het opblazen van henzelf is een laatste krampachtige poging om zichzelf te doen verstaan, hun laatste schreeuw, uitreiken naar.
Als je bereid bent naar ze te luisteren, dan is het helemaal niet zo onbegrijpelijk wat ze zeggen.
Laat ons alleen. Laat ons leven in ons eigen land met onze eigen normen en waarden, met onze eigen God, die we op onze eigen wijze willen dienen. Laat ons de vruchten plukken van onze eigen arbeid op ons eigen land.
Dat zijn hun wensen ten aanzien van henzelf. Is dat zo onredelijk?
En ja, ze hebben ook nog iets over ons te zeggen. Ze hebben kritiek op onze samenleving. Is dat mogelijk? Is er kritiek mogelijk op de manier waarop wij samenleven? Samenleven met elkaar, maar ook met de wereld en alles wat zich daarop bevindt, met de dieren, de planten de gesteenten, met de dampkring, en met de andere mensen op deze wereld, met andere woorden, met dat wat sommigen de schepping van God noemen. U weet het antwoord al. Er is wel degelijk kritiek mogelijk op onze wijze van samenleven.
Je herkent een boom aan zijn vruchten en met een samenleving is dat precies zo, en dat is veel minder glorieus dan sommigen die zich opwerpen als ‘hoeders van onze beschaving’ u willen doen geloven.
Hoe gaan wij met dieren om? Zegt u het maar. Voor dieren die uiteindelijk geslacht zullen worden is het leven een hel op aarde! Dieren die in de vrije natuur leven wordt het leven onmogelijk gemaakt. Elke dag sterevn er soorten uit.
Hoe gaat dat met planten? De insecticiden waarmee we ze bespuiten vervuilen onze rivieren en onze dampkring.
De gesteenten? Wij ploegen da aarde om opzoek naar stoffen die brandbaar zijn zodat we in onze energie behoefte kunnen voorzien en daarmee warmen we de aarde op.
Hoe gaan we met elkaar om? Wat komt er feitelijk terecht van onze veelgeroemde democratie terecht? Onze leiders liegen, weigeren opening van zaken te geven, laten mensen martelen of gedogen dat. En het ergste is: ze komen er mee weg.
En hoe gaan wij om met degenen die we niet tot onze samenleving rekenen? We luisteren niet naar hen, we respecteren hen niet. We schuiven hen opzij om bij de kostbaarheden te kunnen komen die zich bij hen in de aarde bevinden en als ze zich daartegen verzetten noemen we hen achterlijk en terrorist.
Het is wel duidelijk, er is heel wat om kritiek op te hebben. Sterker nog: er moeten in de kortst mogelijke tijd enorme veranderingen plaastvinden in onze manier van denken en handelen, om het überhaupt mogelijk te maken op deze planeet verder te leven.
De grote vraag is of we bereid zijn naar kritiek te luisteren. Velen van ons zien terorristen als een kankergezwel en de bestrijding met een soort van chemokuur als de enige methode om met hen om te gaan. Dat is precies de Westerse manier om met ziektes om te gaan in een notedop. We bestrijden de symptomen, zonder te willen kijken naar wat de onderliggende oorzaak zou kunnen zijn. Wij vernietigen de brenger van de slechte boodschap zonder de boodschap te willen horen.
Zorg en Waarheid January 20, 2008
Posted by ideeflux in : Politiek!, ++ , add a comment
Er is een zacht voelen in mijn buik en een woesj van auto’s op nat asphalt. Gisteravond schreeuwden ze voor mijn huis, er was iemand dronken. De man maakte amok, de vrouw snikte hysterisch.
Ik zag een natuurfilm in de bioscoop. Moeders en kinderen. IJsberenmoeders, eendenmoeders, olifantenmoeders, vossenmoeders, walvissenmoeders. De volledige instinctieve toewijding van moeders aan hun kinderen, dat is waar al het leven van deze planeet op gebaseerd lijkt te zijn.
De rol van mannen kwam, in deze film althans, wat minder uit de verf. In het begin zag je in de eindeloze poolnacht één enkel dier rondlopen, het was een ijsbeer, een man, natuurlijk. De mannelijke ijsbeer, zei de voice-over even later, houdt zich instinctief enkel en alleen met zijn eigen overleving bezig. Dan zien we de toewijding van ijsberinnen, moedereenden en moedervossen, en het matriarchaat, het krachtige en zorgende leiderschap bij de olifanten dat in de handen ligt van het oudste wijfje.
Het volgende moment dat er in de film sprake is van een man is, als we een paradijsvogel op Nieuw-Guinea een uitzinnige paringsdans zien uitvoeren. Het is van een aangrijpende schoonheid, maar zijn versierpoging mislukt.
Aan het eind van de film zien we de mannetjesijsbeer terug. We zien hoe hij wanhopig en gefrustreerd van de honger een kudde walrussen aanvalt. Hij bijt manmoedig in de speklagen, maar het lukt hem niet om zelfs maar een walrusjong te overmeesteren. Uitgeput zien we hem zich schikken in zijn lot. Vlakbij de walrussenkolonie, die voelt dat ze niets meer van hem te vrezen heeft, vlijt de ijsbeer zich neer, om te sterven.
Hoe is het dan bij de mensen? Je wordt er treurig van als je bedenkt hoe de mannetjesmens zich gedraagt op deze planeet. Wat voor gebrek aan zorg jegens zijn mededieren en de planeet hij ten toon spreidt. Ik zou er op een hele radicale en bittere manier feministisch van kunnen worden, ware het niet dat ik zelf een man ben, een gefrustreerde mannetjes ijsbeer, die op onhandig manier aan het bijten is in de speklagen van zompige leugens.
De enige mannelijke kwaliteit waarvan ik denk, die zij in deze uitzichtloze situatie enige verlichting zal kunnen brengen, is het spreken van waarheid. Waarheid als een zwaard, waarheid om zin en onzin van elkaar te scheiden, een blinkend zwaard waarin de waarheid voor eenieder zichtbaar wordt.
Nina had naar de aftiteling van de fim zitten kijken en zij zag nog wèl een lichtpuntje. Er was in die film blijkbaar toch een hoopvolle en goede rol voor mannetjesdieren weggelegd: de film was door mannen gemaakt.
Gelogenheid December 5, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , 1 comment so far
De logica en de rede als lokmiddel en verleiding voor goedwillende mensen, als zoethout, als zoethoudertjes, als iets waar ze hun ontleedgrage kaken op kunnen oefenen, hun informatieslurpende hersenen mee kunnen schijnvoeden. Uiteindelijk valt alles in zijn eigen speer, vernietigt alles zichzelf met zijn eigen wapenen, komt alles als een boemerang terug naar zichzelf.
Hoog ter troon zit de geest, hij waant zich superieur. Mensen die zich levenlang geoefend hebben in het ontwikkelen van hun verstand noemen zich slijpsteen voor de geest. Het zou lachwekkend zijn als het niet zo diep treurig was.
Namens ons analyseren zij de gebeurtenissen, onderwerpen zij alles wat nieuws genoemd wordt aan een diepgaand onderzoek, maar terwijl ze dat doen met al hun toewijding en ijver vergeten ze dat dat arme verstand bij het beschouwen van de wereld één enkele grote handicap heeft. Ze is namelijk als een gekleurde bril, ze kan enkel en alleen waarnemen wat redelijk en logisch is, en voor alles daarbuiten heeft zij een blinde vlek. (more…)
Politiek en Liefde December 2, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, Politiek!, ++ , add a comment
Ik ben zo ongelofelijk teleurgesteld in de manier waarop onze leiders omgaan met de mensen, met de aarde, met de waarheid, met elkaar. En het is zo moeilijk daar iets over te zeggen. Alsof ze de taal gegijzeld hebben. Alsof je alleen maar in een bepaald jargon met ze zou kunnen spreken. Ik voel me niet gehoord en, mede daarom, ben ik ook gestopt met spreken.
Dat is niet goed. Daarom moet ik maar eens beginnen met spreken, hoe onbeholpen dat in het begin ook moge klinken. Want ik heb nog geen taal die verwoordt wat ik vind. Laat ik maar eens op zoek gaan naar woorden die verwoorden wat ik voel.
Er moeten om te beginnen al twee zaken zijn, twee onderwerpen. Laten we zeggen politiek, dat verschrikkelijke ongrijpbare gladde beest, waar iedereen zijn tanden op stuk bijt, waar zo weinigen iets verstandigs over weten te zeggen, dat toonbeeld van de ondergang van onze beschaving. Zo menig man die in de ogen van velen wijsheid bezat is op die marktplaats door de mand gevallen, omdat zijn koopwaar rot bleek te zijn, ongoocheld, ontgoochelend, de kolkende massa teleurgesteld achter zich latend. Wie staat er nog? Draaikonten en huichelaars, roddelaars, verkopers van lage praatjes. En het volk huilt, het volk schreeuwt, het volk eet zijn eigen leiders op. Het volk is oprecht in haar onbeholpenheid, zij is een maag zonder hoofd, een vleesgeworden zucht naar meer, angstig om onvervuld achter te blijven, alleen te staan. Het ruikt het angstzweet van hen die niet oprecht zijn. (more…)
De Rede van Redeloosheid November 13, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , add a comment
Lieve vriend, beschermer, steun en toeverlaat, vertrouweling. Ik vraag u of ik dit goed op mag schrijven, dat dit, wat al zo lang heeft gewacht, eindelijk uit mag vloeien, in deze wereld mag komen, zich door deze woorden een gestalte mag verwerven, net genoeg vorm dat de contouren van dat wat gezegd moet worden zichtbaar worden, en tegelijkertijd zo weinig vorm dat dat wat gezegd moet worden er niet in verloren raakt.
Ik ben u excuses verschuldigd voor de manier waarop ik schrijf. Ik doe dat niet om het u moeilijk te maken om mij te volgen. Ik zal enkel af en toe als een danser hier en daar de aarde van de rede aanraken, een stapsteen aanbieden op vertrouwde grond, maar tussen die stenen door vertrouw ik u toe aan uw eigen vlucht, uw eigen wijsheid. Daartussendoor legt u uw eigen verbindingen, niet volgens de wetten van de rede, maar volgens de wetten van het veel grotere dan de rede, de associatie, de intuïtie, want het redelijke wordt gehouden in het onredelijke. De rede wandelt over de aarde, ze klopt hier op een steen, ze weegt iets op de hand, proeft iets met de mond en ze trekt haar conclusies. De enige conclusie die wij, die de rede zien dwalen en proeven kunnen trekken is, dat de rede op haar tocht enkel het redelijke tegen kan komen. Het redelijke ligt zelf als een donzen deken tussen haar en wat zij tracht te onderzoeken. Het is pathetisch dat zij dat zelf niet kan zien, weigert te onderkennen. Wat zij van de wereld kent is slechts het redelijke. Wat zij niet kent is het redeloze. (more…)
Propaganda October 5, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, ++ , add a comment
Zachtademende wereld. Met hartekracht mijn eigen ruimte vullen. Buikstraling. Gedachtegewelf, gedachtegewei. Elkaar met het gedachtegewei te lijf gaan. Het gevecht van de hoofden, de minds. Met de hoofden tegen elkaar bonken. Het rookgordijn dat de mind neerlaat. Recht praten wat krom is. Het krachtenveld. Het voelen in de buik dat er iets niet klopt. De mind die van de buik vervreemd is hangt een heel ander verhaal op dan dat er daar beneden gevoeld wordt. De buik slikt het verhaal net zolang totdat de buik het niet meer slikt. De verhalen die worden opgehangen om een machtsstreven te rechtvaardigen. Die verhalen zijn vaak leugens, maar ze hebben de schijn van logica. Ze zijn gericht tot andere minds, die van ons bijvoorbeeld. Door die schijnbare logica laat de mind zich overtuigen of op zijn minst in de war brengen. Men laat zich afleiden van wat men voelt. De mind zegt dat het gevoel gevaarlijk is, onbetrouwbaar. De buik en het hart voelen wel dat er iets niet klopt, maar ze kunnen zich niet uitdrukken. De mond en de ogen zijn geclaimd door de mind. Het hart en de buik krijgen niet veel ruimte in de pers. Er wordt oorlog gevoerd voor de hearts and minds van sommige mensen. Het is een beetje een stinkend zaakje. Luister niet naar wat ze zeggen. Het is propaganda. Ze proberen je heart and mind voor zich te winnen. Kijk enkel naar hun daden. Tel de slachtoffers. Kijk hoeveel doden er vallen en kijk wie die slachtoffers zijn. Vrede laat zich enkel met vrede winnen.