Moedergod July 31, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, +++ , add a comment
Er was iets nieuws in de stad. Een gebouw met zachte wanden, zonder ramen. Een smalle hoge deur, rood licht binnen. Een zacht gemompel van stemmen. Vrede, vrede, vrede, genoeg, genoeg, genoeg…
Zieken werden uit hun huizen er naartoe gesleept. Invaliden, ontredderden van geest, zij die heimwee hadden, zij die oud waren en der dagen zat. De ontheemden, de dak- en de moedelozen. De geofferden, de verongelukten. Laat de kinderen tot mij komen stond er boven de deur, en iedereen stroomde tot haar, werd liefdevol ontvangen, welkom geheten, terug op de plaats van oorsprong, de moederschoot, de bron, om later, na een lange of een korte tijd, daaruit weer tevoorschijn te komen, fris en jong en nieuw, als herboren.
In en uit ging het, in en uit Moeder God. In haar hoofd zoemde het zachtjes. Ze droomde. Dit is het wat zij droomde, wij zijn het die ze droomde. (more…)
De Hond van Mozes July 30, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, +++ , add a comment
Mozes staf was een slang, werd een slang, werd een staf. Hij sloeg zich er een weg mee door de rode zee. Hij sloeg op de rots en er was water. Mozes in ons loopt rond met zijn slangestaf en slaat op de rotswand. Water, water, water, in no-time staat het tot aan zijn knieën.
God vroeg Mozes: ga rond in de wereld en vind iemand die in alles minder is dan jou en breng hem hier bij mij. Mozes ging op weg, maar waar hij ook keek en wie hij ook ontmoette nergens vond hij iemand die minder was. In ieder die hij tegenkwam herkende hij kwaliteiten die groter waren dan die van hemzelf. Toen hij uiteindelijk moest erkennen dat hij niemand kon vinden, en de berg weer opliep naar God om Hem dat te vertellen, zag hij een dode hond liggen. Wel, dacht hij bij zichzelf, dit is een hond, ik ben een mens, bovendien, deze hond is dood en ik ben levend, misschien heb ik eindelijk gevonden wat ik zocht. Hij haakte het kromme uiteinde van zijn staf in de bek van de hond en begon hem met zich mee te slepen, maar terwijl hij dat deed krulden de lippen van de hond omhoog en ontblootten zich een rij prachtige sterke witte tanden. Mozes dacht aan zijn eigen tanden, schudde zijn hoofd en liet de hond liggen. Zo kwam hij met lege handen voor God te staan, aan wie hij niets hoefde uit te leggen.
Mozes, sprak God, het is goed je hier alleen te zien, want als je nog één meter verder was gelopen met die dode hond, dan had ik me voor altijd van je afgewend. (more…)
Ons Best July 29, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, De Toekomende Tijd, + , add a comment
dat gaan we dus niet meer doen
we hoeven namelijk
helemaal nergens naartoe
laat datgene
wat zo graag bij ons wil zijn
maar naar ons toekomen
of beter nog
bij ons
zijn
daar hoeven wij eigenlijk
helemaal niets
voor te doen
of ja
misschien toch wel
een beetje
namelijk
niets
dat is wat we
er voor moeten doen
of laten
voor sommige mensen
is dat best wel
een beetje moeilijk
die moeten daar soms vreselijk
hun best
voor doen
voor anderen
daarentegen
gaat dat
automagic
Het Leven zonder Ons July 22, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , 1 comment so far
Tussen mij en u en gezwegen, tussen ik en mezelf volledig uitgesproken. Tussen de wolken onderling. Het geheime leven van dieren, dat wat zonder onze tussenkomst plaats vindt, het leven zonder ons. Het leven zonder deze die meent, met de beste wil van de wereld, iemand te zijn. Het leven zonder diegene. De enorme ruimtelijkheid ervan, de vrijheid en de goedheid. Moet ik nog ergens tegenaan duwen, iets veranderen, iets betekenen?
Elke tijd, elke decade krijgt haar eigen gezicht, maar daaronder ligt al iets anders te wachten, dat weliswaar ook mede door diezelfde tijd vorm krijgt, maar er niet op lijkt, er meer een soort contra masker van vormt. Als de voorwaarden gunstig zijn krijgt dat onderliggende gestalte.
Wat is er nog te bevechten als we weten dat we vaak precies juist datgene vernietigen wat we willen bescheremen door ervoor te vechten. (more…)
Aan Jou in mij July 18, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, + , 1 comment so far
ik ben een sinaasappel
in de oneindige ruimte
in die sinaasappel zit ik
daarbuiten is
de rest
dat waarvan ik denk
dat ik het niet ben
de sterren de ruimte
de andere mensen
jij bijvoorbeeld
de bomen de dieren de huizen
flip ik de sinaasappel
als een soort rubberen bal
binnenstebuiten
dan ben ikzelf
in mijn volle oneindigheid
daarbuiten aanwezig
en binnen in mij
vind ik de hele wereld
gisteren zag ik de aardbol
voor het eerst als een geheel
zo simpel en gaaf
zulk een eenvoudig idee
om het geheel van de aarde te zien
in plaats van haar twistzieke delen
eindelijk een einde
aan innerlijke
tegenstrijdigheid
nu zit ik in een wijd landschap
er is wind, er is zon
ik ben een binnenstebuiten wezen
het hele landschap is in mij
de zon schijnt
ik waai
en jij bent ook
in mij aanwezig
en wie weet
ik
als je mij toestaat
ook in jou
jij hebt een onweerstaanbaar lied
in mij gezongen
ik schreef je woorden neer
ik dacht het waren deze
die jij
als alles klopt
zojuist hier hebt gelezen
De Kersenbloesemboom July 17, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , 2comments
Wij liepen van dit naar dat. Dat betekent niet dat zij noodzakelijkerwijs dezelfde route moeten afleggen. Laten we zeggen dat we het niet weten, dat we niet weten wat de juiste route is. Laten we zeggen dat wij niet de enige sleutelhouders zijn van de deur naar waarheid en zegen.
Zij was de laatste jaren erg dik. Daardoor is haar heup overbelast geraakt. Zij moet een nieuwe heup, maar ze kunnen haar pas opereren als ze twintig kilo aan gewicht verliest.
Maar omdat ze zo’n pijn heeft aan haar heup beweegt ze zich nauwelijks. Hoe zal ze die kilo’s kwijt raken?
Toen ze haar huis verliet uit vrees voor de soldaten, werd het achter haar rug met de grond gelijk gemaakt. In het vluchtelingenkamp zijn enkel tenten. Het water is op twee kilometer afstand. Haar voeten zijn kapot, haar man is gearresteerd. Het lukt haar om haar kinderen te voeden, maar ze kan nooit genoeg water aanslepen om ze schoon te houden. (more…)
Het Nieuwe Verhaal July 16, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, ++ , add a comment
Wat wordt ons verhaal? Als wij zowel het riet zijn als de wind, wat fluisteren we onszelf dan in het oor? Is er wel plaats voor eenzaamheid? Is er plaats voor onvervuld verlangen?
Wij banen ons wegen naar elkaar, wij groeien onszelf voelhorens die zich boven ons verstrengelen tot wat een grid genoemd wordt. Wij groeien onszelf een toekomst, een verleden. Alles is met elkaar verbonden. Een andere toekomst is een ander verleden. De foto van onze ouders lacht steeds op een andere manier naar ons. Dat is: de kunst van het uitpakken. Het is misschien wel steeds dezelfde wereld, maar omdat we haar steeds op een andere manier uitpakkken is zij steeds anders. Het boetseren van God heeft nooit een einde genomen, voel hoe z’n zachte hand af en toe een aanwijzing in je rug duwt, hoe zijn adem door je haren strijkt, en door je kruin naar binnen glijdt. Zing je toon. Zing je vogellied. Wees die parel, weerspiegel de toekomende wereld. (more…)
Aardbol’s Oogkas July 15, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, + , add a comment
Onderwaterdier
haalt adem
in water
de oceaan
is zijn lichaam
de oceaan is zijn
spiegelend oog
hij voelt
met de
zenuwbanen
van de waterstromen
wij
luchtwezens
hebben antennes
van hier tot mars
en verder
het universum
is ons huis
wij staren in
de oneindige wijdsheid
van wat zich nu ontvouwt
moeder aarde
helder
alziend oog
hypothenusa
van ons bestaan
scherp onze blik
vergeef ons onze schulden
en laat ons weer
je oogkas zijn
Voor een Enkel Woord July 14, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, +++ , 1 comment so far
Ik vroeg aan mijn leraar waarom Mohammed, vrede zij met hem, op deze wereld gekomen was, wat zijn boodschap was.
Hij glimlachtte. Mohammed is hier gekomen voor slechts één enkel woord.
Het maakte me mateloos nieuwsgierig. Ik dacht: wat een schoonheid, wat een mooie waarheid, wat een edelmoedigheid, wat een moed. Een heel leven, al deze gelovigen, al deze geschriften, voor een enkel woord.
Ik weet niet meer of mijn leraar nog een kleine omweg voor me had, een kleine inleiding, een paar wegversperringen om de weg, de oprijlaan naar dat ene woord wat langer te maken, wat grootser, wat indrukwekkender, zodat het woord de juiste plaats, de juiste entourage, de juiste context zou krijgen.
Het woord zelf heeft zulk een plaats niet nodig, daar is het veel te bescheiden voor, maar het zou voor mijzelf als toehoorder misschien van belang geweest kunnen zijn, mij hebben kunnen helpen om het, in mij, de plaats te geven, die het verdient.
Altijd besluipt ons westerlingen een grote gêne als het gaat om buigen en om nederigheid. Wij hebben geleerd om het individu te eren, ons individu. We hebben het met pijn en bloed doen ontworstelen aan slavernij en horigheid, aan de autoriteit van religie en koningen. Dat geven wij niet zomaar op. Met een zekere vorm van superioriteit kijken wij naar degenen die zich op de grond werpen, alsof het iets is dat we achter ons gelaten hebben, alsof het een stadium is dat wij gepasseerd zouden zijn.
Wij hebben altijd gedacht dat het bij het aanbidden gaat om diegene die aanbeden wordt. Dat is een vergissing. Het gaat om degene die aanbidt. Het gaat erom door uiterlijk te knielen, te buigen, innerlijk de houding te vinden waardoor je ontvankelijk wordt voor dat wat zich wil openbaren. (more…)
Het dwaze Hart July 12, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, + , add a comment
Ik wil gewoon
iets luchthartigs
iets bodemloos
iets gelachens
lucht verplaatsen
een balletje opgooien
van zin zijn
van luchtige zin zijn
van zins zijn
zinnig zijn
zinnespiegelend opwekkend
de doden opwekken
de doden laten dansen
met grote stappen en rare sprongen
opgewekt laten zijn
alles leeft in mij
danst
waarachtig
al mijn cellen dansen
niets dooft uit
bellefleur
goudreinet
oogappel
lachende
liefde
dwaze verspreking
na aan het hart liggen
zorgeloos
vrijblijvend
verblijvend
vertoeven
achteloos
armlastig
wij sommen de woorden op
en alles wat adem heeft
geeft antwoord
respondeert
resoneert
klinkt mee
met ademtocht
zielsverlangen
danspassen
vleugelslag
ademhaling
struikgewas
ik vier jou
in
mij