Droom!

Droom!

Tekening: Jasmuheen, mei 2007, Brussel.

Gooi gewoon maar wat letters op het blanke scherm, loop met je vingers zo maar een beetje willekeurig over de toetsen, als een kat. Leef met gesloten ogen. Maak zo min mogelijk geluid. Laat de krachtvelden intact.
Follow the stronger pull.
Wat is het dat je wilt creeëren?
Wat is je droom?

Dat is de hamvraag.
Wat is je droom en durf je jezelf toe te staan om een droom te hebben? Mag je een droom hebben en mag die droom onbeschaamd groot zijn?

Ons werd afgeleerd te dromen. Wij moesten kennis maken met de realiteit. Hun realiteit.
Dat is gewoon zo.
Omdat ik het zeg.
Het is wetenschappelijk bewezen.
Op resolute wijze wordt het kind de droomwereld uitgegooid. Waar de ouder is bedrogen, teleurgesteld, daar hoeft het kind niets meer te verwachten. Misschien moet dat ook, dat weet ik niet. De gesloten deur staat immers wijd open. Niets mooier dan het woordje nee. Een nee hier betekent een ja daar. Ogenblikkelijk opent zich een wereld. Deur buiten dicht, deur binnen open.

De droom mag terug. De droom moet terug. Niet om weg te schuilen in een droomwereld, maar om een droom te hebben, een innerlijk beeld, iets dat inspireert, voedt. Iets om naar op weg te gaan, om te zijn. Om dat wat worden zal te zijn. In mij.

Ik ging op reis. Degene die ik worden zal ontving me met open armen. Hij had een lichaam van licht. Wij stonden dicht tegen elkaar aan. Er stroomde heel veel informatie van hem naar mij.
Wees je droom zei hij.
Gedraag je alsof je droom al werkelijkeid is.
Dat is je gids op weg naar mij.

Het Gezwegene

Zwijgen

De deur bleek gesloten te zijn
maar of dat enig verschil maakt?
Een gesloten deur is een wijd open deur
elk nee is een volmondig ja
dit is een loterij zonder nieten

Er is iemand in ons die protesteert. Die daar niet aan wil, die daar wel over zou willen discussiëren.
O, o, dat gaat tijd kosten denkt de cursusleider. Maar ze kan niet anders dan haar volle aandacht geven aan deze. Deze in de groep, dus in haar.

Weet je, het gaat zo snel als het gaat. Het is als het schoonpoetsen van een pan. Je moet vele malen met het sponsje over de aangebakken resten.
Waarom?
Dat is nu eenmaal zo. Dat is het slijten. Het afslijten of het inslijten, dat is om het even. Iemand moet zich een oude gewoonte afleren of een nieuwe aanleren. Dat kost tijd. Een wijze leraar geeft daar tijd voor. Een wijze leraar herhaalt zijn woorden vele malen. Het grote voordeel is dat hij het zelf dan ook weer een keertje hoort, of misschien wel voor het eerst. Niet van een ander, maar van ergens in hemzelf. Hij leert daar ook van. Hij zit zelf op de eerste rij. Hij moet er als de kippen bij zijn, want als hij niet oplet dan wordt de hele les een chaos.
Wie heeft er nog een vraag? Hij denkt: niet over die nieten. En jawel hoor.
– Over die nieten die er volgens u niet zouden zijn. Zou u daar nog iets over willen zeggen?

Hmmm. Wat zal hij daarmee aanvangen? Wat zal het daarmee aanvangen?
Hij zwijgt.
De deur blijft gesloten.
Ook deze deur blijft gesloten.
Hij zwijgt. Er wordt vragend gekeken.
Dan kiert het in hem. Licht stroomt naar binnen, hij hoort muziek.
Het blijft stil.
Er verandert iets, verschuift iets.
Her en der valt de munt. Eerst bij de een, dan bij de ander. Dan bij het collectief.
Ja, hmmm. Allen knikken begrijpend. Wij krabben in onze baard, wij zijn uitermate tevreden.

Je gesloten deur staat wijd open. Boodschappers vliegen in en uit. In de verte is het gezang van engelen te horen.

Nog een Deur!!?

Nog een Deur!!?

Dat wat naar je toekomt bepaal je in het nu.
Excuses voor mijn simplisme, mijn weinig beeldende taal. De pertinente wijze waarop ik mij steeds uitrdruk, alsof ik iets met enige zekerheid zou kunnen beweren.
Er zijn honderdduizenden mogelijke toekomsten die naar ons toe komen vliegen, melkwegen vol sterren van mogelijkheden. Wat bepaalt nu welke toekomst de onze wordt? Wat vinden we belangrijk? Dat is dezelfde vraag. Weten we wat gelukkig maakt? Dat is nogmaals dezelfde vraag.
Thich Nhat Nanh, een grote vriend van diegene die we in essentie al zijn, schreef iets heel simpels in een dun boekje waar ik de titel van vergeten ben. Het boekje kan ik ook niet vinden, dus ik zal het ergens uit mijzelf op moeten diepen. Thich Nhat Nanh uit mijzelf.
Hij zegt dat wat wij in het heden ervaren, door het verleden vorm heeft gekregen.
En het nu is het verleden van de toekomst.
Als we een goede toekomst willen hebben, moeten we daar in het nu voor zorg dragen. Continue reading “Nog een Deur!!?”