Droom! May 31, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, ++ , 4comments
Tekening: Jasmuheen, mei 2007, Brussel.
Gooi gewoon maar wat letters op het blanke scherm, loop met je vingers zo maar een beetje willekeurig over de toetsen, als een kat. Leef met gesloten ogen. Maak zo min mogelijk geluid. Laat de krachtvelden intact.
Follow the stronger pull.
Wat is het dat je wilt creeëren?
Wat is je droom?
Dat is de hamvraag.
Wat is je droom en durf je jezelf toe te staan om een droom te hebben? Mag je een droom hebben en mag die droom onbeschaamd groot zijn?
Ons werd afgeleerd te dromen. Wij moesten kennis maken met de realiteit. Hun realiteit.
Dat is gewoon zo.
Omdat ik het zeg.
Het is wetenschappelijk bewezen.
Op resolute wijze wordt het kind de droomwereld uitgegooid. Waar de ouder is bedrogen, teleurgesteld, daar hoeft het kind niets meer te verwachten. Misschien moet dat ook, dat weet ik niet. De gesloten deur staat immers wijd open. Niets mooier dan het woordje nee. Een nee hier betekent een ja daar. Ogenblikkelijk opent zich een wereld. Deur buiten dicht, deur binnen open.
De droom mag terug. De droom moet terug. Niet om weg te schuilen in een droomwereld, maar om een droom te hebben, een innerlijk beeld, iets dat inspireert, voedt. Iets om naar op weg te gaan, om te zijn. Om dat wat worden zal te zijn. In mij.
Ik ging op reis. Degene die ik worden zal ontving me met open armen. Hij had een lichaam van licht. Wij stonden dicht tegen elkaar aan. Er stroomde heel veel informatie van hem naar mij.
Wees je droom zei hij.
Gedraag je alsof je droom al werkelijkeid is.
Dat is je gids op weg naar mij.
Het Gezwegene May 30, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
De deur bleek gesloten te zijn
maar of dat enig verschil maakt?
Een gesloten deur is een wijd open deur
elk nee is een volmondig ja
dit is een loterij zonder nieten
Er is iemand in ons die protesteert. Die daar niet aan wil, die daar wel over zou willen discussiëren.
O, o, dat gaat tijd kosten denkt de cursusleider. Maar ze kan niet anders dan haar volle aandacht geven aan deze. Deze in de groep, dus in haar.
Weet je, het gaat zo snel als het gaat. Het is als het schoonpoetsen van een pan. Je moet vele malen met het sponsje over de aangebakken resten.
Waarom?
Dat is nu eenmaal zo. Dat is het slijten. Het afslijten of het inslijten, dat is om het even. Iemand moet zich een oude gewoonte afleren of een nieuwe aanleren. Dat kost tijd. Een wijze leraar geeft daar tijd voor. Een wijze leraar herhaalt zijn woorden vele malen. Het grote voordeel is dat hij het zelf dan ook weer een keertje hoort, of misschien wel voor het eerst. Niet van een ander, maar van ergens in hemzelf. Hij leert daar ook van. Hij zit zelf op de eerste rij. Hij moet er als de kippen bij zijn, want als hij niet oplet dan wordt de hele les een chaos.
Wie heeft er nog een vraag? Hij denkt: niet over die nieten. En jawel hoor.
- Over die nieten die er volgens u niet zouden zijn. Zou u daar nog iets over willen zeggen?
Hmmm. Wat zal hij daarmee aanvangen? Wat zal het daarmee aanvangen?
Hij zwijgt.
De deur blijft gesloten.
Ook deze deur blijft gesloten.
Hij zwijgt. Er wordt vragend gekeken.
Dan kiert het in hem. Licht stroomt naar binnen, hij hoort muziek.
Het blijft stil.
Er verandert iets, verschuift iets.
Her en der valt de munt. Eerst bij de een, dan bij de ander. Dan bij het collectief.
Ja, hmmm. Allen knikken begrijpend. Wij krabben in onze baard, wij zijn uitermate tevreden.
Je gesloten deur staat wijd open. Boodschappers vliegen in en uit. In de verte is het gezang van engelen te horen.
Nog een Deur!!? May 25, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , add a comment
Dat wat naar je toekomt bepaal je in het nu.
Excuses voor mijn simplisme, mijn weinig beeldende taal. De pertinente wijze waarop ik mij steeds uitrdruk, alsof ik iets met enige zekerheid zou kunnen beweren.
Er zijn honderdduizenden mogelijke toekomsten die naar ons toe komen vliegen, melkwegen vol sterren van mogelijkheden. Wat bepaalt nu welke toekomst de onze wordt? Wat vinden we belangrijk? Dat is dezelfde vraag. Weten we wat gelukkig maakt? Dat is nogmaals dezelfde vraag.
Thich Nhat Nanh, een grote vriend van diegene die we in essentie al zijn, schreef iets heel simpels in een dun boekje waar ik de titel van vergeten ben. Het boekje kan ik ook niet vinden, dus ik zal het ergens uit mijzelf op moeten diepen. Thich Nhat Nanh uit mijzelf.
Hij zegt dat wat wij in het heden ervaren, door het verleden vorm heeft gekregen.
En het nu is het verleden van de toekomst.
Als we een goede toekomst willen hebben, moeten we daar in het nu voor zorg dragen. (more…)
Een Deur! May 24, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , add a comment
Vandaag is een dag vol met opwinding, plotselinge veranderingen, en doorbraken. Teveel om rustig te schrijven. Maar toch ga ik hier zitten, want ik wil me zo graag verbinden met dat wat veel leuker en mooier is dan al die opwinding. Dat wat niet verandert. Niet stopt, niet begint.
Ik heb soms last van hartkloppingen. Als ik over straat loop en ik krijg er last van, dan loop ik op ongeveer ¾ snelheid. Ik zou me er zorgen over kunnen maken, en natuurlijk doe ik dat ook wel, maar tegelijkertijd zie ik alles om me heen gloeien. Zo glorieus, zo kloppend, zo in het juiste ritme. Er kan gewoon geen vergissing zijn. Het is precies zoals het moet wezen.
Waarom?
Omdat het zo is!
Alles is precies zoals het moet wezen en ik ook. Mijn hart klopt in precies het juiste ritme, ik loop precies zo hard als dat ik ga en mijn leven duurt precies zo lang als het moet duren. Namelijk tot het einde.
Zij had de budodans gezien en het beviel haar niet. Het was te langzaam. Het deed haar denken aan beelden die ze misschien vroeger eens op TV gezien had, die op hun beurt weer associaties opriepen met de tijd voordat ze geboren was. Althans met dat wat zij zich daarbij voorstelde. Ze verkeerde toen ergens op een plek waar men bewoog als in een budodans. Omdat de dingen nog vorm moesten krijgen, omdat alles zich nog moest ontworstelen aan vormeloosheid. Dat was het. Het was de begindans. Er was nog niet echt gekozen voor de werkelijkheid. Gekozen om de hoeven op de aarde te zetten, het hoofd omhoog, de ogen recht vooruit.
Budodansen doet haar aan die tijd denken. (more…)
Eetbaarheid May 21, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , add a comment
Ik kijk naar het scherm, waar deze woorden op verschijnen, maar tegelijk blijf ik met een schuin oog kijken naar wat zich buiten het scherm bevindt.
De wereld is woordloos.
Zwijgend.
Maar… wat is het dat ik zie?
Brillekoker
Tafel
Kaars
Ik zie alleen maar woorden.
Zie ik alleen maar woorden?
Julian May 20, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , 2comments
Er is opeens zo heel veel te vertellen: Iris, hoe ze geboren werd als een autistisch wezen. Hoe haar vader, die boer was, begreep dat ze extra zorg nodig had. Hij droeg haar dus op zijn rug als hij op het land werkte. Contact van lichaam op lichaam. Zo kwam ze naar deze wereld. Zij is nu 62. Ze geeft workshops in communicatie.
Gisteren ontmoette ik Julian. Zijn glimlach overbrugde de zee van ruimte en tijd op het moment dat ik de kamer binnenkwam. Hij opende zich zonder enig voorbehoud. Er stond niets tussen zijn hart en dat van mij. En mijn hart had geen keus, ik voelde hoe het zich in mijn lijf naar hem toedraaide. In liefde.
Kwetsbaarheid is een gift. Hulpbehoevendheid is een gift. Wij allemaal komen op de wereld en hebben hulp nodig. Sommigen van ons hebben blijvend hulp nodig. Dat nodig hebben van hulp is hun geschenk aan de wereld.
Het huilen van de baby roept de melk in de borst van de moeder tevoorschijn. Het autisme van Iris riep de zielewijsheid en de warme liefde en toewijding van haar vader tevoorschijn. Kijk naar de vrucht van datgene dat je wilt leren kennen. Kijk naar de vrucht van kracht bijvoorbeeld.
Alles is anders dan wij denken. Wij wensen onszelf zelfverzekerd te zijn, stoer, onfeilbaar, sterk. Het is een wens van zwakte, een wens om zwakte te verhullen. Een wens om niet te hoeven ontmoeten. Kracht is het autisme van deze wereld. (more…)
Degene die ik mis May 18, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Een nieuw Begin, ++ , 4comments
Ik zit. Er is niets, alles is grijs. Ik vind het vreselijk. Zo zou het niet mogen zijn. Ik mis van alles, iets van licht, iets moois, iets goeds, iets vervullends. Iets dat aantrekkelijk is en mij zin doet hebben in het leven, een reden geeft om op te staan en te zorgen voor wat mijn zorg behoeft. Iets dat er gisteren nog wel was. Waar kan ik het vinden? Het heeft mij verlaten. Jij hebt mij verlaten. U heeft mij verlaten. Er moet beslist iets zijn dat mijn leegte op kan vullen. Ik tast om me heen.
Ik heb een vrij duidelijk idee over hoe het zou moeten zijn.
Namelijk net als gisteren, toen jij er nog wel was, toen het er nog wel was, toen U nog stralend aan mijn hemel stond. Zo zou het moeten zijn! Ik ben koppig en bokkig. Het voelt van binnen alsof iets of iemand aan mijn mouw trekt, aan mijn rokken hangt.
Uiteindelijk, vroeger of later, maak ik de duikvlucht van hoe ik vind dat het zou moeten zijn naar hoe het is. Het is een onzachte landing.
Het glas is leeg.
Een tijd lang staar ik ernaar.
Is het glas wel leeg?
Je zou ook kunnen zeggen dat het vol is.
Het is vol van leegte.
Ikzelf ben ook vol,
vol van gemis.
Vol van verlangen.
Het is vreemd, maar het geeft toch een zeker gevoel van vervulling.
Alsof het verlangen zelf voor een soort vervulling zorgt.
Alsof het verlangen de vervulling van zichzelf is.
Alsof het verlangen zijn eigen vervulling is.
Dan schrijf ik de woorden die ik nog steeds bezig ben te begrijpen.
Dat wat ik mis, dat ben ik zelf.
Ik ben degene die ik mis.
Gaande Zijn May 16, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , add a comment
Ik heb eigenlijk geen tijd, maar ik ben zo benieuwd wat er vandaag uitkomt. Even in de spiegel kijken van het onbeschreven blad.
Het zichzelf tegenkomende. Het zichzelf zijnde. Wij zijn als mes door boter: wij zijn niet het één of het ander, ook niet zowel mes als boter, maar dat wat zich tussen het één en het ander beweegt, wij zijn het snijden, het gaan, het mes door boter gaande. Het de werekelijkheid opensnijdende aan zichzelf.
Zoals wij doen, zo de wereld. Zoals wij zijn zo is de wereld.
Wij zijn deze, zijnde in deze wereld. Wij zijn het zijnde in de wereld. Wij zijn zijnde door gaande door de wereld.
Learning Disabilities May 15, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, +++ , 1 comment so far
This is not
as simple
as you might think
it is
it is not
about dislearning
abilities
it is about
the art of
allowing oneself
to be unable
the art of surrender
of being dependent
some people
spend their whole life
without making any progress
in this field
of development
but
in the end
even the worst student
will find his way
out
finally
life
is all about
learning
disabilities
Alles vindt Plaats May 15, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Dat is even simpel als waar.
Het is ook bevrijdend om dat zo te zien, te doorzien. Wij hebben het niet in de hand. Daar is het immers veel te groot voor, dat ziet een kind. Het vindt plaats. Het leven vindt plaats, wij vinden plaats. Wij zijn daarbij, wij zijn daarin, wij zijn dat wat plaatsvindt.
Dat allemaal proberen te controleren lijkt hopeloos.
Het vindt plaats. Wij hebben het niet in de hand.
Maar hoe alles een plaats vindt in ons, hoe het landt, welke betekenis het krijgt, dat is onze zaak.
Hoe interpreteren wij dat wat er is?
Wat zijn de woorden die wij toemeten aan dat wat wij voelen en ondergaan en zien?
Daarin pas krijgt alles zijn betekenis en daarin zijn wij, uiteindelijk, onmetelijk vrij.
Daarmee creëren we de wereld.