Zij in Mij May 14, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , 2comments
Zij zit mij op de hielen. Ik probeer de vrede te bewaren. Zij ruikt bloed, zij is op jacht, ik wend mij af, huld mij in algemeenheden, sussende bewoordingen, leid de aandacht af of stel tegenvragen. Mijn afstandelijkheid is onverdraaglijk voor haar. Ze voelt het als een regelrechte ontkenning. Het is olie op haar vuur.
Er is geen vergelijk, geen vast standpunt, geen rustpunt, in mij, in ons. Zelfs de rede, of juist de rede, is geen veilig huis meer.
Zij ondervraagt, ik geef antwoord. Ik word op het matje geroepen, ik laat mij op het matje roepen.
Er is een zee van emoties. Ik blijf schoorvoetend aan de kant staan. Zij doet er alles aan om mij erin te trekken.
Ik verzet me.
In mijn verzet word ik boos en dus
tuimel ik hals over kop
in de zee van emoties.
Ik word overspoeld door huizenhoge golven. Zij wint, zij gromt, zij is bijna tevreden.
Zij likt mijn wonden.
Mijn weerstand
en haar emoties
zijn precies dezelfde
Hoe zou het zijn
om zonder verzet
te zijn bij wat er is, in haar, in mij?
Dat is het
wat de vrouw in mij
van mij lijkt te vragen
Een geschenk
dat je weigert
wordt een bezoeking
Mijn Kind May 12, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Er schijnt iets door. Licht. Licht schijnt zachtjes door.
Kijk daar zit ik. Met de eindeloze ruimte voor me.
Maar hoe dan met dat?
Wat?
Dat zacht knagende, die vraag, dat wat nog niet naar tevredenheid geregeld lijkt te zijn?
In eerste instantie wil ik het niet horen. Het is een klagend kind. Ik wend me af. Jij bent dat klagend kind. Hou daar mee op. Als één kind gaat klagen, dan klaagt het andere mee. Jij klaagt in mij, nee, dat moet ik zelf zijn, ik klaag in mij. Ik heb de neiging het klagende kind haar zin te geven. Dan ben ik er van af.
Kan ik in vrede zijn met het klagen van het kind? Als jij je gedraagt als een kind moet ik dan de goede ouder zijn?
Misschien. Ik moet in ieder geval de goede ouder voor mijn eigen kind zijn. Duidelijk zijn. Liefdevol.
Ik geef je meer door je niet te geven wat je wil, dan door het je wel te geven. Zie, nu proberer ik het uit te leggen, maar daar gaat het natuurlijk niet om.
Kan het kind een nee horen, kan het kind met nee leven, met een grens?
Dat is ook de vraag niet.
Kan ik nee zeggen? Tevreden zijn met wat klaagt? Daar in liefde bij zijn?
Ik wil er altijd voor je zijn, zelfs door op een gegeven moment niet te doen wat je van me vraagt, juist door dat niet te doen. Het betekent: ik vertrouw er op dat je het zelf kan. Dat betekent: ik vertrouw erop dat ik het zelf kan. Dat betekent: dat ik erbij kan zijn.
Bij wat er is.
Bij mij.
De Eigen Weg May 8, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Een nieuw Begin, +++ , add a comment
Een keus maken. Uit al het mogelijke. Ik kras maar een beetje willekeurig over het toverplaatje. Er komt altijd wat op.
Ik doe mijn ogen open en er is een dag. Ik kras wat willekeurig over de dag en er ontstaat een plaatje.
Wees nou eens een keer wat explicieter, wat uitgesprokener. Is het niet erg makkelijk een beetje rond te blijven hangen op de plek waar alles mogelijk is?
Maak een keus, word iets. Word meester in iets en spreek van die plek.
Ik had nooit gedacht dat ik het zou doen. Ik kan wel zeggen dat ik het gedaan heb, maar dat zou de volle waarheid niet zijn. Er waren omstandigheden die me min of meer dwongen. Het zou kunnen zijn dat ik ze opgezocht heb, dat ik de omstandigheden gevormd heb, zodanig gemodelleerd dat ik eigenlijk geen keuze meer had. Dat de keus een logisch voortvloeisel werd van de omstandigheid die ik zelf mede gecreëerd had.
In ieder geval was ik eerst zoals de meesten van ons. Ergens geworpen in een bepaalde situatie. En vandaar pak je het vaak op. Je neemt wat zaken voor zoete koek. Je verlegt de richting een beetje, maar een wezenlijke keuze maak je eigenlijk niet. Zo zou ik ook door kunnen hebben hobbelen in een leven dat niet volledig het mijne was, als een soort tweede hands auto..
Er waren bepaalde stappen die ik niet wilde zetten. Zaken als studie en werk enzo die voor een persoon in mijn positie, van mijn geboorte, heel normaal geweest zouden zijn. Maar ik wilde niet, ik weigerde, iets weigerde in mij, Het weigerde.
En dat gaf allerlei conflicten en van het een kwam het ander. – Ik moet opeens aan dat lichtspoor denken. Die dansende dieren in het spoor van Franciscus. De spontane vreugde die zijn simpele verschijning veroorzaakte. (more…)
Dit May 7, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , add a comment
Ja mijn hart. Dit is het leven. Zo dit, zo dat en altijd vol tot de rand.
Ook nu?
Ook nu! Juist nu!
Iemand zei dat het eenzaamheid zou geven. Ik heb dat zelf ook even gedacht, in een flits, als de schaduw van een vogel.
Maar nee, ik voel me juist steeds dichterbij komen.
Dichterbij dit.
Ik heb geen keus.
Of wacht eens, klopt dat nou?
Lord Shiva legt een slanke vinger op zijn welgevormde lippen. Praat niet zoveel. En luister meer. Je hoeft ons niet te overtuigen. Wij zijn bij je als jij bij jou bent. Leef niet voor de wereld, maar voor… dit.
De Taal van de Dieren May 6, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Koning Salomo kon met de dieren spreken. Hij kon luisteren in het donker, in het woordloze. Hij kon het woordloze laten spreken. Hij zat in de troonzaal van zijn buik en luisterde. En de dieren kwamen naar hem toe. De dieren kwamen naar koning Salomo net als dat ze naar Franciscus van Assisi kwamen en naar de Buddha.
Als iemand thuis is in zichzelf dan opent zich [blijkbaar] de wereld voor hem, in hem. De wereld wordt open en toegankelijk. De wereld buiten en de wereld binnen.
Luisteren naar de dieren in ons. Dat wat zingt of bromt in ons, en dat verstaan. Dat wat schuw en schuchter is in ons, daar veilig voor zijn. Niet afkeurend of oordelend, maar liefdevol, vriendelijk, open ontvankelijk. Dat zijn de eerste dieren, de meest dichtbije dieren, de innerlijke dieren.
Zo goed om op die open plek in het bos te zitten en te zien wat dichterbij wil komen. We hoeven geen brood neer te leggen. We geven alle streven op, we zijn in vrede en we zitten.
Kijk, dat maakt nieuwsgierig. Een plek in het bos waar vrede is. Er is geritsel in de hoge den, tussen de braamstruiken, in het gras, een mus, een eekhoorntje, een konijn, een vos.
Een konijn en een vos?
Majnun was verdwaasd van liefde, Liefde. Hij leefde in de woestijn. De dieren kwamen naar zijn grot, zij verzamelden zich om hem heen, ze sliepen met hem, en de leeuw lag met het lam. Dat is een extreem beeld. Een extreme waarheid. Extreem om dat als een mogelijke waarheid te zien.
Ik vind het ontroerend om alleen al de mogelijkheid te overwegen dat het konijn en de vos, in mij, samen zouden kunnen zijn, gespitst op vrede, rustend in vrede.
Heimee naar Duister May 5, 2007
Posted by ideeflux in : Vanuit de Schaduw, + , add a comment
Vanuit de trein keek ik links een groot, donker bos in. Het was magisch, het zoog mij met mijn blik naar binnen. Dit moest niet alleen de woonplaats van wolven, vossen, kraaien, beren, padden en slangen zijn, maar ook van eenhoorns, griffioenen, draken, toverkollen, reuzen, dwergen, trollen en kobolten. Alles wat heeft moeten wijken voor het angstwekkende licht van ons heldere en logische denken heeft een schuilplaats moeten zoeken in dat bos. Alles wat wild is. Wild! – Weet u eigenlijk nog wat dat is, wild? Kunt u uw neusvleugels nog sperren? Heeft u nog een jachtinstinct? Bent u überhaupt nog wel op zoek? – Dat wat schuw is en dat wat van het donker houdt, bevindt zich ook in het bos. – Is er nog wel iets in u dat schuw mag zijn, of heeft u alles in uzelf in de vaart der volkeren naar voren geworpen? Heeft u alles wat u niet aan uzelf beviel, wat niet bruikbaar was of produktief, heeft u dat weggetherapeutiseerd onder het mom van een innerlijke schoonmaak? Innerlijke kaalslag zult u bedoelen. Kolonisatie, wingewesten, slavernij. U denkt dat u vrij ben. Hoor het holle lachen van de wereld. U sloeg uzelf lang geleden al in de ketenen. U bent de minst vrije, de slavendrijver en de gedrevene, de slaaf. U bent slaaf van wat u vrijheid noemt, kennis noemt, licht noemt, verlichting noemt. U bent een geketende en de wereld weent. Het duister weent, het onzegbare weent. U hoort het niet. U slaat manoedig om u heen met uw eigen gelijk. Het is een nachtmerrie, word wakker. Word zo klein als u bent! Want als u hier zo dadelijk niet meer wezen zal, dan zal blijken dat u hier nooit geweest bent, dat u nooit hier geweest bent, op moeder aarde. – Dat wat niet van de mens houdt met zijn lawaai, met zijn zekere weten – Met name dat zekere weten van de mens, dat gebrek aan respect en nederigheid. – heeft zich teruggetrokken. In het donker wordt er vaak over gemompeld, er wordt van gedachten over gewisseld, zonder woorden. Intuïtief, telepatisch. Een samenvoelende samenkomst. Men is niet boos, misschien zelfs niet verdrietig. Het overheersende gevoel is dat van mededogen.
Maar de mens noemt dat het kwaad. Dat is per definitie zo. Dat wat de mens niet begrijpt en niet kent, dat vreest de mens. Dat veroordeelt de mens, daar bindt de mens de strijd mee aan.
Dat wat niet gekend is, schuw is en in het duister leeft, heeft niet per definitie kwaad in de zin. Het is gewoon… duister. Het is onbekend. Het is schuw. Het kan pas gekend worden door dat wat de tijd wil nemen zich aan het duister te gewennen, er mee in verbinding durft te gaan. Dat wat geduld oefent, respect heeft, een andere taal wil leren.
De wereld is een gedekte tafel geworden.
Er zijn mensen die zich erover verheugen: ober, mag ik de kaart even zien.
Mij doet het pijn, pijn aan mijn hart. Ik mis iets, iets wezenlijks. Ik mis dat wat ik niet ken, het onbezoedelde en het onbedachte. Het ongerepte, niet ontworpene, het niet onderworpene.
Vrede is May 4, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, Een nieuw Begin, + , add a comment
Ik moet dieper tasten in de buidel van de buik
er is niets te melden
ja dat is het, er is niets te melden
misschien alleen dan dat het OK is
dat het OK is dat er niets te melden is
En, daarnaast en terzijde, maar dan zonder woorden
er is iets dat heel krachtig is en geen woorden nodig heeft
het is een antwoord op alles
het is vrede
vrede is
Vrede verlaat haar midden niet
legt zichzelf niet uit.
vrede kan enkel vrede ontmoeten
daarom is vrede zo krachtig
omdat het niemand een keus laat
Tasten in Tederheid May 3, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Het is tasten in tederheid. Tasten in een zacht weefsel, een kwetsbare materie. Het dient te geschieden met voelende handen, met trage adem. Elke beweging trekt een spoor. Het weefsel, het wezen, het weefsel van het wezen is zacht en kwetsbaar. Als ik daar met ruwe woorden of bruuske gebaren naar op zoek ga, zal ik het nooit vinden.
De wereld van nu hult zich in een eeltlaag van stoerheid, grote woorden, alsof ze niet wil voelen. Die wereld dat ben ik.
Het is begrijpelijk en het is tragisch.
Om niet te hoeven voelen hul ik mij in stugge onverdraagzaamheid. Mijn niet willen voelen ís stugge onverdraagzaamheid. En als ik wel zou durven voelen kom ik in eerste instantie mijn eigen stugge onverdraagzaamheid tegen.
Dat wil ik niet, want dat is te pijnlijk.
Het is mijn weerstand tegen het voelen dat mijn voelen zo pijnlijk maakt.
Dat waarvan ik denk dat het mij beschermt doet me pijn.
U bent mijn Buigen May 2, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , add a comment
Misschien vindt u het vreemd, dat God steeds opduikt in deze regels.
Ik ben er zelf ook verbaasd over.
Dat Hij opduikt in deze regels, betekent dat dat God terugkomt in de wereld?
Misschien.
Als dat zo zou zijn, en als je er van uitgaat dat we niet weten wat God precies is, zou de terugkomst van God kunnen betekenen dat we weer een plaats gaan inruimen voor juist dat wat we niet weten, niet kunnen weten, dat wat we niet in de hand hebben, dat wat we niet kunnen controleren. Ruimte gaan geven aan het idee dat er iets is dat groter en wijder is dan ons eigen persoon, ons individu, iets waar tegenover wij klein zijn.
De terugkeer van God zou betekenen dat we durven te erkennen dat we niet alles weten. Het zou het einde betekenen van het tijdperk waarin de wetende mens, de redenerende mens oppermachtig was. De terugkeer van God betekent het einde van de heerschappij van het hoofd. (more…)