Wilde Roos April 30, 2007
Posted by ideeflux in : Vanuit de Schaduw, +++ , add a comment
Wat bedoel je precies, Frans? Ik bedoel, denk je echt dat je mij, ons helpt door mijn boze woorden uit te schrijven?
Wij denken dat de wereld zo is, inderdaad ja, exact zoals jij dat beschreven hebt. Mooi. Wat moeten we daar op zeggen: knap gedaan?
Wat heeft het voor zin om die woorden op te schrijven, dat vroeg ik me vandaag nog af, tijdens de afwas.
Ze zijn er, ze hangen in de lucht. Iemand moet ze in eigendom nemen.
Ze zijn van mij!
Kijk naar wat iemand eet en je weet wat iemand is. Mestkalveren met van die gele kaarten in hun oren. Varkens in hokken. Kippen. De tranen springen je in de ogen. En al die ellende wordt aan ons opgevoerd. Hier heb je de legbatterij, daar heb je de kippenhokken waar wij in mogen wonen. Wij zijn volkomen gelijkgeschakeld, we wonen aan dezelfde lopende band als waaraan ons voedsel geproduceerd wordt, we staan aan het eind van die voedselketen, want wij worden geacht die rotzooi op te eten. Die treurigheid, die uitzichtloosheid, dat gebrek aan leven, daar voeden wij ons mee. We lopen zelf rond met van die grote gele kaarten in onze oren, of we horen er niet bij. We zijn ofwel geregistreerd en kunnen ons legitimeren of we zijn illegaal. (more…)
Wensles in Tevredenheid April 29, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Of u levenslust?
Een heerlijke morgen met daarin, zwemmend als een goudvis, een idee.
Er is vrijheid, er is jeugd, er is een lichaam dat vaak stijf aanvoelt. Er is deze eindeloze creatie. Er zijn anderen, er is een vrouw, er is een moeizaam tijdsgewricht.
Er zijn mooie ontwerpen. Er zijn goede samenwerkingsverbanden. Er zijn verhalen. Er worden verhalen geboren en er komt meer vrijheid.
De verteller is een symbool van God. Als verteller van het verhaal van ons leven zijn wij God.
We wonen in een wereld waar de meest wonderbaarlijke magie werkzaam is.
De eerste wet luidt: wat je wenst wordt werkelijkheid.
Zo simpel is dat. Gaat u maar na. Al uw dromen zijn waar geworden. Klopt het? (more…)
Altijd nieuwsgierig! April 28, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , add a comment
De Tibetaanse monniken blazen op schelpen en trompetten bij het begin van de dag, de ochtendpuja. Om de dag te begroeten zou je zeggen. Om de dag te boetseren, denk ik. Om de de dag te vormen, te kneden, te dwingen in vreugde, dankbaarheid, verbazing.
De dag, willoos woordloos schepsel, zonder eigen identiteit, kan ons simpelweg enkel antwoorden op dezelfde manier als waarop wij haar begroeten. Zij krijgt vorm onder onze handen. Ze is niet anders dan ons handelen.
De dag is leeg. Wij blazen haar aan, als een toverfluit. Wij zetten de dag aan onze mond en we blazen.
Het is verbazingwekkend wat we allemaal te voorschijn toveren.
Dank U wel! April 25, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, ++ , 2comments
Dat wat hier aanwezig is én volledige vrijheid. Dat wat hier aanwezig is en daardoor volledige vrijheid. Volledige vrijheid toegankelijk gemaakt door wat hier aanwezig is. Dat wat aanwezig is als het skelet voor het lichaam van vrijheid.
Wat mag het vandaag zijn?
’S ochtends vroeg komt het universum, de God van Tijd en Ruimte, de bestelling opnemen. Zwierig, met iets van humor in de ogen.
Yes master? Wat mag het zijn, wat wenst u?
Onze wens wordt ogenblikkelijk vervuld. Het gaat zo snel dat we niet eens in de gaten hebben dat we iets gewenst hebben.
Ik wens liefde!
Wat voor vorm, master? Blokjes, schijfjes, plakjes?
Elke vorm is goed!
Elke vorm is goed? Sommigen zeggen dat je een beetje preciezer moet zijn in je bestellingen, maar ik vind het leuk zo. Ik laat me graag verrassen. Ben benieuwd naar de specialiteit van de chefkok en ik hoef niet van tevoren te weten wat het is. Ik eet alles. Ik vind alles lekker!
Anders dan nog iets? Sambal bij?
Nee, dank je, zo is het goed.
Het is zelfs geweldig, overvloeiend, onstelpbaar, overweldigend. Tot de rand toe gevuld!
Dank je wel, dank u wel, dank U wel!
Naar het Midden. April 23, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, Vanuit de Schaduw, + , 2comments
Wat ik ook tegenkom in de wereld, ik kan het alleen kennen als deel van mijzelf.
De laatste twee dagen dook ik in twee personen die ik in het dagelijkse leven wegduw uit mijn bewustzijn, die ik weiger te begrijpen, waarmee ik me weiger te identificeren. Het vreemde is, dat ik, zodra ik me naar hen toebeweeg, met hun woorden blijk te kunnen spreken, of althans meen dat te kunnen doen. Je zou dit inleven kunnen noemen, ik noem het: de waarheid van de ander in mijzelf herkennen.
Deze twee personen bevinden zich beide aan het uiterste van het spectrum, althans maatschappelijk gezien, maar afgezien daarvan hebben ze erg veel overeenkomsten. Juist ook in de manier waarop ze vrouwen [of het vrouwelijke?] bezien. Het zijn twee varianten op het doorgedraaide mannelijke principe.
Gisteren was ik in de Hamman. Ik stelde me zo voor hoe ze elkaar hier tegen zouden kunnen komen. De een zou de ander masseren, scrubben. De een zou dienstbaar durven zijn, de nader zou zacht en toegankelijk durven worden voor de ander. Ze zouden zien hoe ze onder alle verschillen toch hetzelfde zijn. Beiden zouden naar het midden bewegen, transformeren. Het zou me ontroeren om ze over vrouwen te horen praten op een liefhebbende manier.
Dit is niet louter een gedachte oefening. Indien deze twee personen zich werkelijk in mij bevinden, met deze woordenschat, dan zou het bij elkaar brengen van die twee, het op gang brengen van de communicatie tussen hen, in mij, een helende uitwerking hebben.
Wie zijn die twee [en alle anderen!] in mij, hoe maak ik vrede tussen hen? Wat is daarvoor nodig? Wat hebben zij te bieden? Wat zijn hun ongeziene kwaliteiten. Wat kan en moet ik aan beide van hen vragen? Hoe kan ik hen helpen? Ik ben de tekstschrijver, de regisseur. Hoe maak ik vrede in mijzelf?
Afromen!! April 22, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Vanuit de Schaduw, +++ , 1 comment so far
Ik vind het een beetje een rare vraag, maar goed. Ik vind het geweldig om mezelf in de spiegel te zien. Elke ochtend. Ik kijk mezelf recht in de ogen en ik heb er zo’n zin in, vanaf het moment dat ik mijn ogen opensla. Het scheren en wassen, mijn stretch oefeningen, af en toe een stukje rennen, ik zie het allemaal als voorpret. Ik zou het liefst gelijk aan de slag gaan, maar ik geniet van al die bezigheden die ik eerst moet doen, omdat ze m’n zin, m’n honger verhogen. Als ik dan in de spiegel kijk na het scheren dan ben ik tevreden, tevreden met mijn heldere ogen, m’n gladgeschoren kaken, m’n platte buik, m’n strakke lijf. Niet dat ik ijdel ben, nee dat is het niet. Ik geniet van mijn vitaliteit. Mijn wolf zijn. Mijn fitheid. Ik voel me lean and mean. Ready to act. (more…)
Afromen! April 21, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Vanuit de Schaduw, +++ , add a comment
Hmm. Ze spreken kwaad over ons, maar ze moeten eens wat meer naar zichzelf kijken. Ze leven als zwijnen, ze proppen zich vol met varkensvlees.
Ze zeggen van ons dat we geen respect zouden hebben, maar ze hebben zelf geen respect. Moet je kijken hoe die wijven erbij lopen. Pak me dan, pak me dan. Ja wat wil je dan? Dan pak je ze toch. Heel die vette kliek zit maar te eten en te slempen op terrasjes en in restaurants. Ik weet niet hoeveel lui je voorbij ziet rijden in dikke BMW’s en mercedessen en noem maar op. Met hun vette koppen en hun vette reet. En werken die lui dan zo hard? Ik heb er nooit één wat zien doen. Misschien een beetje papier heen en weer schuiven in zo’ hoge torenflat, beetje de secretaresse in haar kont knijpen. Weet je, ik word doodziek van die gasten. Als ze het verzieken in hun baan, krijgen ze nog een gouwe handdruk mee. Handelen met voorkennis op de beurs. Ah die lui worden simpelweg al vrijgesproken omdat ze een das dragen. En ondertussen maar woekerwinsten maken met put-opties, het splitsen van bedrijven. Afromen noemen ze dat. Dat is toch geen werk man, dat levert toch niks op. Ja, bakken met geld, ja. Maar, kan je het eten, kan je er een huis van bouwen, kan je het aantrekken als het koud wordt? (more…)
Een Spoor van Waarheid April 20, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Ik moet de tijdgod aanraken met mijn eigen handen. Niet omdat ik ongelovig ben, maar juist omdat ik een gelovige ben. Ik moet mijn hand in zijn wond leggen. Niet omdat ik niet geloof, maar om mijzelf een weg te banen naar wat ik geloof. Het water stroomt er al. Ook zonder mij, juist zonder mij. En toch moet ik dat kanaal graven, naar het hart van mijzelf.
Jezus zit bij mij aan tafel. Ik voel zijn stralen. Hij zegt: ik ben hier. Ik ben opgestaan uit de dood. Hij laat mij zijn wonden zien. Ik geloof. In mij kan Hij geboren worden.
Ik ben ook de ongelovige. Ik zit aan de andere kant van mijzelf. Daar moet ik zijn. Ik moet zijn wonden zien. Ik leg mijn hand in zijn wonden. Ik volg met mijn lijf, mijn bloed, mijn cellen, het lichtspoor van mijn gedachten. Dat is geboren worden. Vlees en bloed worden. Tot actie komen, leven. Daarom moet ik ongelovig zijn.
Ik ben dus allebei. Degene die loopt en diegene die vliegt. Zij zijn geen vijanden van elkaar. De ongelovige is niet de vijand van de gelovige. Hij is zijn vriend.
De vragen zijn het brood van het antwoord.
Wij zijn lichtkogels. Ons leven trekt een spoor van waarheid. Enkel bij het licht van de anderen kunnen wij onze keuze maken.
Woordenjacht April 19, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, +++ , 1 comment so far
Ik ben op woordenjacht. Maar, het wil niet erg lukken vandaag.
Ik wil het al bijna opgeven als ik opeens een idee krijg. Waarom zou ik me zo druk maken?
Weet je wat? Ik graaf gewoon een kuil en dan ga ik hier ergens in een hinderlaag liggen en dan wacht ik tot de woorden vanzelf naar me toe komen en in de val lopen.
Zo gezegd zo gedaan.
Een hele tijd gebeurt er helemaal niks.
Niks.
Tja, dat vind ik nou echt een woord van niks. Heb ik daar nou de hele tijd op zitten wachten?
Dan weer niks en daarna stilte.
Stilte.
Het woord is nauwelijks hoorbaar, bijna niet waar te nemen.
Best een aardig woord, maar toch niet helemaal waar ik naar op zoek was.
Ik ben er niet tevreden mee.
Ik ben op zoek naar groter wild.
Dan weer niks en stilte en opeens, toch nog onverwacht: vrede.
Vrede.
Jaaa, dat gaat de goede kant op. Voelt goed.
Mooi woord, maar, is natuurlijk niet erg spectaculair. Is wel aardig, maar maakt nou ook niet bepaald een hele diepe indruk. Heb ook niet het gevoel dat het, hoe noem je dat ook weer, dat het vervullend is. Toch nog maar eens even wachten of er niet wat beters komt. Ik heb iets anders in gedachten, iets met meer ballen, iets waar je je tanden in kan zetten. Iets dat me het gevoel geeft een goede jager te zijn. Dat is het natuurlijk. De blik op het gezicht van de anderen als ze mij met zo’n enorm woord aan de haal zien gaan. Daar doe ik het voor. (more…)
De Timmerman April 18, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , add a comment
Ze zeggen, en dat klopt ook, dat je handig moet zijn, dat je goede handen moet hebben. Dat je moet weten hoe je dingen aan moet pakken, inmeten, tekenen. Allemaal waar.
Maar voor mij gaat het om het oog. Het oog van de maker. Het zien. Het gaat erom dat je voor je geestesoog ziet wat je gaat maken. Dat je als het ware al in je hoofd construeert wat het gaat worden – hoe je het aan gaat pakken, wat je er voor nodig hebt, dat soort dingen, is van later zorg . Nee, je moet een beeld hebben, een gedachte. Wat je gaat maken wordt in eerste instantie als een beeld geboren, een visie, een idee. Dat idee moet je scherp zien. Dat is alles. Dat is alles wat je hoeft te doen. Het is een spel. Eerst het idee, de rest is kinderspel. Het gaat om het hebben van een visie en daarna hoef je enkel te doen wat er gedaan moet worden. En dat is heerlijk. Te werken binnen een plan, aan iets, een doel te hebben, het onder je ogen te zien groeien. Opmeten, de precisie daarvan. Inkopen, keuren. Met de hand langs het hout gaan, de geur opsnuiven. (more…)