Mijn Eendje September 13, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ik kwam bij het Westen, de poort van de emoties, en er was niets. Leegte, weidsheid. Alsof over en voorbij. Alsof niet meer nodig.
Buiten kreunt en raast de moloch van geld en tijd. In het station staren mensen onbewogen naar de verrichtingen van het leger. Ons leger in een ander land.
Wij hebben onbetrouwbare bondgenoten en toch lopen we mee. Misschien valt er onderweg een vette hap van de wagen, je weet maar nooit. Soms draagt lafheid het gezicht van moed. En soms is het andersom.
Ondertussen draag ik dit leven naar de zee, draag ik dit leven voorwaarts, op deze benen. Wat is het dat ik draag? Waar draag ik het naartoe?
Welke woorden geef ik aan dat wat is, aan de ik die is? Ik kan er andere woorden aan geven. Ik kan mijzelf verplaatsen, een andere plek in mijzelf opzoeken. Een andere plek op de wereld opzoeken.
Een eend kan vrij overal naartoe vliegen en toch vind je sommige eenden in een meer in de natuur, anderen in een vijver in een park en weer anderen in een vervuilde gracht of sloot. Hebben zij geen vleugels? Heb ik geen vleugels? Kan ik mijzelf toestaan naar dat meer te vliegen, dat meer van minder. Meer tijd, minder drukte.
Wat bindt de eend? Wat bindt mij? Wie bindt zich in mij? Wat houdt zich soms, in mijzelf, aan zichzelf vast? Kan ik mijzelf toestaan te vliegen? Kan ik vliegen in mijzelf? Kan ik in mijn eendje zijn?
Wat er komen wil May 26, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, Schilderijen, + , add a comment
In het woordloze bos gaan zitten, met enkel water, een slaapzak en een zeiltje. Wachten op de woorden die komen gaan. Als je stil zit kan het gebeuren dat zelfs heel schuwe of wilde woorden naar je toekomen. Het zachtglanzen van de ogen van een hert. De vierkante verschijning van een everzwijn. Het knagen. Het zwiepen. Onverwachte geluiden. Het ruischen van het veel grotere door de woordbomen.
Het droombewustzijn. De lichaamsweidsheid. Het grenzeloos zijn. Het opgeven van grenzen, het doorheen beweegbaar zijn. De aarde die door jou heen beweegt, doorheen jou spreekt. De melodie van de aarde door jouw mond gezongen. Jij gestorven aan je eigen angsten. Het morgenontwaken. Het verlangen naar dichtbijheid plotseling vervuld weten van degene die je al die tijd al was. Het loslaten van welke overtuiging dan ook.
Ik nam je hier mee naar toe om je beter te leren kennen. Je valt me niet tegen. Ik vind je… opzienbarend. Groots. Verbazingwekkend, ongehoord. Ik kan je niet verklaren. Ik ben sprakeloos van je schoonheid. Ik verblijf in jou als een man in zijn geliefde. Ik koester me in je omhelzing.
Ik ga het bos weer uit. Ik vertel mijn verhaal. Het is een mooi verhaal. Maar het verhaal is het bos niet. De woorden zijn de takken niet, het zonlicht, het met een schok ontwaken in de donkerte niet.
Ik was verdwaald in het woordbos. Ik kwam er met scheuren en winkelhaken vandaan. Het bos scheurde me de woorden van het lijf. Zo kwam ik naakt en woordloos weer te voorschijn.
Het Zelfordenend Principe of de Hemeltergende Vrijheid May 5, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, ++ , add a comment
Mens, wie ben jij? Wie, in hemelsnaam, ben jij? Jouw hemeltergende veelheid, veelkleurigheid.
Wij zijn niet anders dan de ordening die wij in onszelf aanbrengen. Dat is de grondgedachte die deze pedante woorden te voorschijn willen trekken, die mij tevoorschijn trekken, u. Hoe wij onszelf ordenen is wie wij zijn, is hoe wij de wereld aantreffen, de regels lezen. Het zelfordenen is het zelf creëeren. Het ordenen van de letters in een woord, van de woorden in een zin, van de zinnen in een verhaal. Hoe wij dat doen bepaalt wat voor een verhaal wij lezen, schrijven, bepaalt wat er voor ons werkelijkheid zal worden. Uit de oneindige veelheid van mogelijkheden deze geplukt. Uit de oneindige mogelijkheden van volgorde, van prioriteiten: deze die ik meen te zijn, die door al of niet zelfgekozen volgorde zichzelf gestalte geeft.
Zal ik uit dit alles een zingevend geheel scheppen? Wat zal daarbij mijn leidraad zijn? Wat hoop ik te doorgronden? Heb ik de grondslag van wat ik zal vinden niet al reeds gelegd door het ordeningsprincipe dat ik aanhoud? (more…)
Wij zijn Niet Deze… April 19, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, ++ , 1 comment so far
die wij denken te zijn.
Wij zijn niet deze zichzelfdenkende gedachten, dat wat we van onszelf geloven. We zijn niet dat wat ze verteld hebben dat we zijn, dat wat wij nog steeds elke dag aan onszelf herhalen.
Wij zijn niet wie wij denken te zijn.
Wij zijn degene die dat denkt.
Wie is dat?
Het stellen van de vraag is het breekijzer, het mosselmes.
Hoe krijgen we het mosselmes tussen de schalen van onze vaste overtuigingen? Dat wat zegt ons te beschermen, houdt ons in wezen gevangen in wie we menen te zijn. Hoe breken we de versteende mantel van onze gedachten, geven we ruimte aan het steeds maar weer jonge wezen, het veranderende, luchtig dansende, het ijle, tere, het in wording zijnde? Deze altijd gezonde, levendige, verraste. Degene door wie steeds alles met nieuwsgierigheid bekeken wordt.
Het hoofd terug weerom babyschuddend van verbazing. Kleine stappen. Aarde proeven met de voeten. Net als met de mond, de oren… verbazingwekkend, zo levend, zo levensecht, zo stil, zo veel, zo vol. Zo licht.
Laat mij Vruchtbaar zijn April 13, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, De Toekomende Tijd, ++ , add a comment
Grote Geest, laat mij alsjeblieft zien wat ik hier kom doen op deze aarde en laat me ook de vorm zien waarin ik dat kan doen.
Ik vind het niet simpel. Ik laat me afleiden door wat er in de krant staat, ik wind me op over de onwaarheden die erin staan, het tendentieuze ervan, het gebrek aan visie en gevoel voor rechtvaardigheid.
En het is niet vruchtbaar. Ik heb geen stem of weet hem niet te verheffen, ik heb het doorzettingsvermogen en het talent niet, om artikel na artikel hun ongelijk aan te tonen. Een dwaas kan meer beweren dan 100 wijzen kunnen weerleggen en in dit geval zijn het miljoenen dwazen met maar één wijze en dat ben ik.
Nina zegt: het is niet de strijd tussen links en rechts, tussen gelijk en ongelijk dat ons verder zal brengen.
Dus niet in strijd met de wreld. Niet meer op die strijd gefocust, maar gericht op vrede. Innerlijke vrede. De dingen doen die wel nuttig zijn. De goeie zaadjes water geven. Het goeie doen. Misschien zelfs wel weinig doen.
Ik ga vandaag wandelen. Ik neem deze vraag mee uit wandelen. Ik neem u mee uit wandelen, de wereld mee uit wandelen. Ik ga wandelen voor de wereldvrede. Ik kom u ongetwijfeld ergens tegen. Wij zijn allemaal bezig aan dezelfde wandeltocht. God is groot. Wij wandelen in zijn hand.
Ik Zie je Graag February 29, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ik heb je gezien in je originele staat. Plotseling zag ik je in je ruwe ongeschaafde wezen, breedgeschouderd door de smalle straten gaan. Duizenden jaren van wat men beschaving noemt, bekering, de wil onderling goed gevonden te worden heb je bereidwillig meegedragen, maar ze hebben eigenlijk niets bereikt, je essentie niet aangeraakt, noch veranderd. En dat is geen noodlotstijding, het is eigenlijk een heel hoopvol bericht. Het is een mooi gezicht, hoe je dat raadsel, waar je zelf niet eens naar weet te reiken, door het leven draagt. In je nieuwentijdse verpakking ben je zelf de gesloten envelop die de brief met het raadsel bevat; je geeft jezelf weliswaar ongelezen, maar ook ongeschonden door.
Wannneer scheur je dat omhulsel eindelijk open? Hoe zal het verdergaan als je de vernislaag van vriendelijkheid achterwege laat. Hoe kan je blijven groeien, als niet door de verhalen van buitenaf? Er zijn innerlijke stappen die maken dat je het zout in je eigen pap wil zijn. Je tracht deze en deze en deze weg. Eerst ben je trots en zit je hoog te paard, dan vraag je om hulp. Uiteindelijk kom je tot de ontdekking dat je wat je tegenkomt vormgeeft door de manier waarop je handelt. Dat jij het zelf bent die jezelf polijst door je eigen handelingen. Dat is de plek waar beschaving begint. Al het andere bestaat uit redmiddelen, methoden om te zorgen dat een en ander niet uit de hand loopt, het vermijden van hongersnood. Dat doel wordt weliswaar tot op zekere hoogte bereikt, maar tegelijkertijd schept het een leugen, een leugenachtige atmosfeer, die werkelijke vooruitgang onmogelijk maakt.
Ik zag het voor het eerst aan je ogen. De ogen van de dansende slakkemeisjes. Er was een soort leegheid in. Vol toewijding dat doen, waarvan je verwacht dat het je complimenten op zal leveren, applaus. Daar gaan staan en dat dan te leven. Ik zag de leegte in je ogen en het was voor het eerst dat ik er niet bang van werd. Dit is een schil. Dit zijn onze maskers die we door de lange nacht dragen. Dit is een toverspel van woorden en licht dat weerkaatst op onze gepolijste buitenkant. Het dier dat in ons schuilgaat laat zich enkel zien door die leegte, die afwezigheid van gevuldheid. Dat is hoopvol, jazeker, want het wijst ons de weg die we zouden kunnen gaan, het opent de mogelijkheid dat alles [nog] veel beter zou kunnen worden, zou kunnen beginnen.
Revolutie February 4, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Alles van waarde is weerloos [Lucebert]. Alles wat werkelijk van waarde voor je is gaat teloor als je het weerbaar wil maken, veilig, zeker, als je het wil beschermen. Vulnerability is the best protection. Wij gaan de straten niet meer op om te protesteren. Wij hoeven geen tegenbeweging meer op te richten, geen strijd meer te voeren. Wij doen het gewoon anders. Wij zijn zelf de verandering die we teweeg willen brengen. Het is niet tegen te houden, het is een kwestie van getal en noodzakelijkheid. Het beweegt, wij bewegen. Door zelf te bewegen, bewegen de anderen en door de beweging van anderen komen we zelf in beweging. Daardoor gaat alle beweging makkelijker. En omdat alle andere wegen afgesloten zijn, zichzelf als onvruchtbaar hebben bewezen, bewegen we naar de plek waar we wezen moeten. Ieder voor zich. Het is onze eigen strikt persoonlijke beweging. Onze eigen verantwoordelijkheid, onze eigen transformatie. Al die persoonlijke bewegingen – rotsvast geworteld in eigenheid – bij elkaar opgeteld, doen het evenwicht verschuiven, doen de balans doorslaan naar de andere kant.
Je vraagt je misschien af hoe dat er dan precies uitziet, dat waar we naartoe gaan. Vraag het niet aan mij, vraag het aan jezelf. Of vraag het in jezelf aan degene die het weten kan. Er zijn er velen tegenwoordig die kunnen channellen, die informatie kunnen downloaden, omdat ze in contact staan met dat wat ze hun gids noemen, omdat ze in staat zijn zich af te stemmen zodat ze een kanaal vormen. Dat lijkt heel speciaal en in zekere zin is het dat ook, maar aan de andere kant: wij doen het de hele tijd. Waar halen wij onze inspiratie vandaan? Ben je nooit verbaasd over de wijsheid die soms uit je eigen mond komt? Afstemmen betekent eigenlijk niet meer dan dezelfde worden. Als wij ons afstemmen op dat wat ons inspireert worden wij dezelfde en kunnen vanuit dat waarop wij afgestemd zijn spreken. Natuurlijk kan het goed zijn om je door media te laten inspireren, maar tegelijkertijd is het raadzaam eens te kijken hoe je het zelf kan doen, hoe je je zelf kunt openen voor dat wat je inspireert, hoe je de grotere bron van wijsheid in jezelf aan kan boren. Ik wil niet zeggen dat we geen leraren meer nodig hebben, maar wel dat leraren in deze tijd enkel nog in die mate vruchtbaar aan ons zijn, waarin ze ons helpen onze eigen leraar te worden, ons eigen kanaal, ons eigen contact met het veel grotere. Alles in ons zal veranderen en dientengevolge alles buiten ons.
Dit is een detail van een Boomerang Freecard. Ik vind het een schitterend plaatje, gemaakt door Banksy [www.banksy.co.uk]. De kaart is al vrij oud, maar ik kopieer wat er achter op die kaart staat: Boomerang supports United Civilians for Peace. Maak een graffiti om Palestijnse kinderen te steunen, die in de schaduw van de muur leven, en win een reis naar Palestina, met Ali B, waarbij je je piece op de echte muur mag sprayen.
Check www.unitedcivilians.nl/spray4justice
Buurman van Dakloosheid December 8, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, +++ , 2comments
Ik gleed met mijn geschreven voeten over de lakens mijn bed uit. Of eigenlijk waren het de voeten van Anna Blaman, want ik had net een verhaal van haar gelezen en het was net of alles zich enkel nog door haar woorden aan mij voor wilde doen. Met dat precieze voelen, maar ook met dat verhaal over de wereld, dat tussen ons en de wereld in kan gaan staan. Deze voeten, dit laken. Deze persoon met dit gemis, alsof het leven iets anders zou moeten zijn dan wat het klaarblijkelijk is, zodat het leven eigenlijk nooit woordloos genoten kan worden, nooit tegemoet getreden als iets onbenoembaars zijnd.
Ik bekommer me er allang niet meer om begrepen te worden. Zo lijkt het althans. Zo laat ik ongearticuleerd de woorden uit mijn mond kruimelen, morsen. Een morsige man, nurks. Het blauwe licht dat uit de wat hoger gelegen kamer schijnt. Met flarden muziek, een man en een vrouw die zich afzonderen van het feestgewoel. Hun schaduwen die zich naar elkaar neigen op het balkon. Als gazellen, als dorstig.
Ik las haar Eenzaam Avontuur toen ik in mijn eentje aan het liften was. Ik liftte als het ware gelijktijdig door dat boek en door Zuid-Frankrijk. Als ik niet meegenomen werd, zat ik uren in dat boek, als ik wel meegenomen werd zat ik in een auto. Ik nam eigenlijk nooit de moeite te vragen waar we precies heen gingen. Ik vond het al heel wat dat we vooruitkwamen, dat het bewoog, dat het landschap om ons heen bewoog. Dat de globe een ander deel onder ons tevoorschijn draaide als een toverbal. Ik was toch eigenlijk al die tijd al precies waar ik wezen moest. Net als nu. (more…)
Politiek en Liefde December 2, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, Politiek!, ++ , add a comment
Ik ben zo ongelofelijk teleurgesteld in de manier waarop onze leiders omgaan met de mensen, met de aarde, met de waarheid, met elkaar. En het is zo moeilijk daar iets over te zeggen. Alsof ze de taal gegijzeld hebben. Alsof je alleen maar in een bepaald jargon met ze zou kunnen spreken. Ik voel me niet gehoord en, mede daarom, ben ik ook gestopt met spreken.
Dat is niet goed. Daarom moet ik maar eens beginnen met spreken, hoe onbeholpen dat in het begin ook moge klinken. Want ik heb nog geen taal die verwoordt wat ik vind. Laat ik maar eens op zoek gaan naar woorden die verwoorden wat ik voel.
Er moeten om te beginnen al twee zaken zijn, twee onderwerpen. Laten we zeggen politiek, dat verschrikkelijke ongrijpbare gladde beest, waar iedereen zijn tanden op stuk bijt, waar zo weinigen iets verstandigs over weten te zeggen, dat toonbeeld van de ondergang van onze beschaving. Zo menig man die in de ogen van velen wijsheid bezat is op die marktplaats door de mand gevallen, omdat zijn koopwaar rot bleek te zijn, ongoocheld, ontgoochelend, de kolkende massa teleurgesteld achter zich latend. Wie staat er nog? Draaikonten en huichelaars, roddelaars, verkopers van lage praatjes. En het volk huilt, het volk schreeuwt, het volk eet zijn eigen leiders op. Het volk is oprecht in haar onbeholpenheid, zij is een maag zonder hoofd, een vleesgeworden zucht naar meer, angstig om onvervuld achter te blijven, alleen te staan. Het ruikt het angstzweet van hen die niet oprecht zijn. (more…)
Zo Jong als ik Ben October 27, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ze was zo mooi en jong en springlevend. Open van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Je kon dat aan haar lichaam zien, haar borsten sprongen nieuwsgierig voor haar uit alsof haar tepels ogen waren. Onbeschaamd keek ze alles en iedereen aan, niet alleen met haar heldere ogen, maar met haar hele lichaam. Zonder schroom, zonder terughoudendheid, zonder schaamte. Pure onschuldige levenslust. Als schuimkoppen op een golf, als een kudde galopperende paarden, zo was ze. Ze dreef de spot, sprong op, huppelde, trok aan oren en neuzen, proestte het uit.
En waar was die nieuwsgierigheid dan wel op gericht? Waar keken haar oogogen, haar oorogen , haar neus- en haar borstogen, waar keek haar hele wezen dan wel naar uit? Waar was ze naar op weg?
U weet het antwoord al:
Het was liefde.
Maar wat is nou liefde? Ze wist het niet, ze had er geen beeld van. Het was als het verlangen naar verlangen, als liefde voor liefde, het was een zichzelf zoekend zoeken. Het was een zoeken dat zijn eigen zoeken zocht. Dat op zich was al liefde. De lentedans van liefde.
Ik zie haar staan in een witte jurk. Ze hangt over de reling. Haar haar wappert in de wind. Ze staart en kijkt. Haar borsten komen net boven de reling uit en kijken mee. Ze is op reis.
Wat zouden we haar wensen. Dat ze zal vinden wat ze zoekt? Terwijl zij zelf datgene is waarnaar ze op zoek is. Wie zal het haar vertellen? En als het haar al verteld wordt, zal ze het geloven en als ze het gelooft, zal ze het toelaten, zal ze het durven zijn? Zal ze de vervulling durven zijn van haar eigen belofte?
Ik heb zo’n heimwee, zo’n verlangen. Ik wil dat zij haar weg vindt, dat zij het vindt, zij wel. Weet u nog, uw eerste verliefdheid, uw eerste liefde. De belofte, de opwinding.
Onder mijn oude borsten klopt nog steeds dat jonge hart. Er is altijd een vleug van lente in de lucht voor diegene die nieuwsgierig is. Ze zeggen dat het probleem van ouder worden is, dat je geen perspectief meer zou hebben. Maar ik geloof dat niet, want alles wat ik vind is steeds zo nieuw.
Ik zie haar staan aan de reling. Ze flirt met een matroos. Het leven ligt eindeloos voor haar. Ze lacht.
Ik ben die jonge vrouw.
Ik kijk terug, ik kijk weliswaar naar binnen, maar ik vaar vooruit.