Zo Jong als ik Ben October 27, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ze was zo mooi en jong en springlevend. Open van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Je kon dat aan haar lichaam zien, haar borsten sprongen nieuwsgierig voor haar uit alsof haar tepels ogen waren. Onbeschaamd keek ze alles en iedereen aan, niet alleen met haar heldere ogen, maar met haar hele lichaam. Zonder schroom, zonder terughoudendheid, zonder schaamte. Pure onschuldige levenslust. Als schuimkoppen op een golf, als een kudde galopperende paarden, zo was ze. Ze dreef de spot, sprong op, huppelde, trok aan oren en neuzen, proestte het uit.
En waar was die nieuwsgierigheid dan wel op gericht? Waar keken haar oogogen, haar oorogen , haar neus- en haar borstogen, waar keek haar hele wezen dan wel naar uit? Waar was ze naar op weg?
U weet het antwoord al:
Het was liefde.
Maar wat is nou liefde? Ze wist het niet, ze had er geen beeld van. Het was als het verlangen naar verlangen, als liefde voor liefde, het was een zichzelf zoekend zoeken. Het was een zoeken dat zijn eigen zoeken zocht. Dat op zich was al liefde. De lentedans van liefde.
Ik zie haar staan in een witte jurk. Ze hangt over de reling. Haar haar wappert in de wind. Ze staart en kijkt. Haar borsten komen net boven de reling uit en kijken mee. Ze is op reis.
Wat zouden we haar wensen. Dat ze zal vinden wat ze zoekt? Terwijl zij zelf datgene is waarnaar ze op zoek is. Wie zal het haar vertellen? En als het haar al verteld wordt, zal ze het geloven en als ze het gelooft, zal ze het toelaten, zal ze het durven zijn? Zal ze de vervulling durven zijn van haar eigen belofte?
Ik heb zo’n heimwee, zo’n verlangen. Ik wil dat zij haar weg vindt, dat zij het vindt, zij wel. Weet u nog, uw eerste verliefdheid, uw eerste liefde. De belofte, de opwinding.
Onder mijn oude borsten klopt nog steeds dat jonge hart. Er is altijd een vleug van lente in de lucht voor diegene die nieuwsgierig is. Ze zeggen dat het probleem van ouder worden is, dat je geen perspectief meer zou hebben. Maar ik geloof dat niet, want alles wat ik vind is steeds zo nieuw.
Ik zie haar staan aan de reling. Ze flirt met een matroos. Het leven ligt eindeloos voor haar. Ze lacht.
Ik ben die jonge vrouw.
Ik kijk terug, ik kijk weliswaar naar binnen, maar ik vaar vooruit.
De Man van Ooit tot Ginder October 19, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, ++ , add a comment
Na alle opwinding weer even terug naar deze, naar zelf, naar de altijddurende binnenin, naar degene die altijd wacht tot ik weer thuiskom. Och, het is soms een lange reis, je zou kunnen zeggen dat het misschien wel de langste reis is, nodig om de kortste afstand te overbruggen.
Kent u het verhaal van de man die steeds maar op zoek was, naar verder, naar mooier, naar alsmaar meer en beter, terwijl hij er zelf geen idee van had hoe dat er nu precies uit zou moeten zien? Die ’s ochtends al wakker werd met een soort van onrust, een soort verlangen, dat hem uit zijn bed deed springen en onvermoeibaar allerlei activiteiten deed ondernemen waarvan hij dacht dat ze absoluut noodzakelijk waren.
Toen hij klein was had hij verhalen gehoord over prinsessen, over tovenaars en gouden ballen, over schatten en over de draken die ze verdedigden. Elke keer als hij ‘… en ze leefden nog lang en gelukkig’ hoorde groeide in hem het besluit om ooit ook op weg te gaan, om huis en haard achter zich te laten en op zoek te gaan naar het grote geluk. (more…)
Alles voor Niets October 11, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, +++ , add a comment
Hmmm. Eerst maar eens een beetje geluid maken. Misschien dat zich aan dat geluid wat woorden rijgen. Zich aansluiten in zwijgende rijen. Misschien dat zich aan dat geluid wat woorden zwijgen. Misschien.
Ik leef nog in de illusie dat wel woorden meer zou zijn dan geen woorden, dat schrijven meer is dan niet schrijven. Dat het maken en plaatsen van een foto meer is dan beeldloos zijn.
Maar dat is wel waar het uiteindelijk naartoe wil, vermoed ik, naar beeldloos zwijgen.
Maar zover zijn we nog lang niet. Eerst nog maar eens lekker zwijgen met een omhaal van woorden, misschien komt er zelfs een verhaal. En daar dan een plaatje bij gezocht, natuurlijk. Toch nog iets van… werk, van ding gedaan, van lied gezongen.
Rumi zegt ergens: de handel hier in deze winkel is leegte, dat is wat we te koop aanbieden. De gedichten zijn hier enkel om u naar binnen te lokken, om het voor u aantrekkelijk te maken om hier naar binnen te komen, ze zijn enkel de verpakking om de handel in te verkopen
Ik, daarentegen, ben nog druk bezig met woorden en beelden, alsof het heuse appels en peren zijn. Alsof hier iets te koop zou zijn, alsof ik wat aan te bieden heb.
En toch, in omgekeerde zin, ben ik op mijn manier met hetzelfde bezig. Ik probeer mijn handel, mijn woorden en beelden zodanig te rangschikken, dat ik de leegte verleid hier naar binnen te stappen, de stilte. Opdat het woordloze mijn klant zou worden. Opdat hij op een dag mijn winkel binnen zou stappen en zeggen: ‘ik koop alles van je, alle woorden, alle beelden.’
En dan vraag ik natuurlijk: ‘wat wil je er voor geven?’
‘Niets’, lacht hij dan, ‘ik geef niets voor die hele handel van je.’
En ik? Ik val op mijn knieën, sprakeloos van blijdschap, woordeloos. Niets… wat een prijs. Het is precies waarvan ik nooit heb durven dromen!
‘Verkocht!,’ roep ik, lachend door mijn tranen. Het is beslist de beste koop die ik ooit had kunnen sluiten!
Stromen September 27, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Is er nog plaats voor weemoed? Het leven stroomt door ons heen. De voorruiten staan open. Het leven stroomt naar ons toe en door ons heen als water door de bedding van een rivier. Wees een open kanaal! Geniet van de stroom. Elke dag ander water, vers water, nieuw water. Elke dag anders. Waarom zouden we niet willen wat er is, wat er komt? Waarom weerstand bieden aan de stroom? Het gaat en komt, u gaat en komt, wij gaan en komen, rijzen en dalen. Wij stromen af en aan.
Ons Best July 29, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, De Toekomende Tijd, + , add a comment
dat gaan we dus niet meer doen
we hoeven namelijk
helemaal nergens naartoe
laat datgene
wat zo graag bij ons wil zijn
maar naar ons toekomen
of beter nog
bij ons
zijn
daar hoeven wij eigenlijk
helemaal niets
voor te doen
of ja
misschien toch wel
een beetje
namelijk
niets
dat is wat we
er voor moeten doen
of laten
voor sommige mensen
is dat best wel
een beetje moeilijk
die moeten daar soms vreselijk
hun best
voor doen
voor anderen
daarentegen
gaat dat
automagic
Het Leven zonder Ons July 22, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , 1 comment so far
Tussen mij en u en gezwegen, tussen ik en mezelf volledig uitgesproken. Tussen de wolken onderling. Het geheime leven van dieren, dat wat zonder onze tussenkomst plaats vindt, het leven zonder ons. Het leven zonder deze die meent, met de beste wil van de wereld, iemand te zijn. Het leven zonder diegene. De enorme ruimtelijkheid ervan, de vrijheid en de goedheid. Moet ik nog ergens tegenaan duwen, iets veranderen, iets betekenen?
Elke tijd, elke decade krijgt haar eigen gezicht, maar daaronder ligt al iets anders te wachten, dat weliswaar ook mede door diezelfde tijd vorm krijgt, maar er niet op lijkt, er meer een soort contra masker van vormt. Als de voorwaarden gunstig zijn krijgt dat onderliggende gestalte.
Wat is er nog te bevechten als we weten dat we vaak precies juist datgene vernietigen wat we willen bescheremen door ervoor te vechten. (more…)
De Kersenbloesemboom July 17, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , 2comments
Wij liepen van dit naar dat. Dat betekent niet dat zij noodzakelijkerwijs dezelfde route moeten afleggen. Laten we zeggen dat we het niet weten, dat we niet weten wat de juiste route is. Laten we zeggen dat wij niet de enige sleutelhouders zijn van de deur naar waarheid en zegen.
Zij was de laatste jaren erg dik. Daardoor is haar heup overbelast geraakt. Zij moet een nieuwe heup, maar ze kunnen haar pas opereren als ze twintig kilo aan gewicht verliest.
Maar omdat ze zo’n pijn heeft aan haar heup beweegt ze zich nauwelijks. Hoe zal ze die kilo’s kwijt raken?
Toen ze haar huis verliet uit vrees voor de soldaten, werd het achter haar rug met de grond gelijk gemaakt. In het vluchtelingenkamp zijn enkel tenten. Het water is op twee kilometer afstand. Haar voeten zijn kapot, haar man is gearresteerd. Het lukt haar om haar kinderen te voeden, maar ze kan nooit genoeg water aanslepen om ze schoon te houden. (more…)
Het Nieuwe Verhaal July 16, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, ++ , add a comment
Wat wordt ons verhaal? Als wij zowel het riet zijn als de wind, wat fluisteren we onszelf dan in het oor? Is er wel plaats voor eenzaamheid? Is er plaats voor onvervuld verlangen?
Wij banen ons wegen naar elkaar, wij groeien onszelf voelhorens die zich boven ons verstrengelen tot wat een grid genoemd wordt. Wij groeien onszelf een toekomst, een verleden. Alles is met elkaar verbonden. Een andere toekomst is een ander verleden. De foto van onze ouders lacht steeds op een andere manier naar ons. Dat is: de kunst van het uitpakken. Het is misschien wel steeds dezelfde wereld, maar omdat we haar steeds op een andere manier uitpakkken is zij steeds anders. Het boetseren van God heeft nooit een einde genomen, voel hoe z’n zachte hand af en toe een aanwijzing in je rug duwt, hoe zijn adem door je haren strijkt, en door je kruin naar binnen glijdt. Zing je toon. Zing je vogellied. Wees die parel, weerspiegel de toekomende wereld. (more…)
Voor een Enkel Woord July 14, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, +++ , 1 comment so far
Ik vroeg aan mijn leraar waarom Mohammed, vrede zij met hem, op deze wereld gekomen was, wat zijn boodschap was.
Hij glimlachtte. Mohammed is hier gekomen voor slechts één enkel woord.
Het maakte me mateloos nieuwsgierig. Ik dacht: wat een schoonheid, wat een mooie waarheid, wat een edelmoedigheid, wat een moed. Een heel leven, al deze gelovigen, al deze geschriften, voor een enkel woord.
Ik weet niet meer of mijn leraar nog een kleine omweg voor me had, een kleine inleiding, een paar wegversperringen om de weg, de oprijlaan naar dat ene woord wat langer te maken, wat grootser, wat indrukwekkender, zodat het woord de juiste plaats, de juiste entourage, de juiste context zou krijgen.
Het woord zelf heeft zulk een plaats niet nodig, daar is het veel te bescheiden voor, maar het zou voor mijzelf als toehoorder misschien van belang geweest kunnen zijn, mij hebben kunnen helpen om het, in mij, de plaats te geven, die het verdient.
Altijd besluipt ons westerlingen een grote gêne als het gaat om buigen en om nederigheid. Wij hebben geleerd om het individu te eren, ons individu. We hebben het met pijn en bloed doen ontworstelen aan slavernij en horigheid, aan de autoriteit van religie en koningen. Dat geven wij niet zomaar op. Met een zekere vorm van superioriteit kijken wij naar degenen die zich op de grond werpen, alsof het iets is dat we achter ons gelaten hebben, alsof het een stadium is dat wij gepasseerd zouden zijn.
Wij hebben altijd gedacht dat het bij het aanbidden gaat om diegene die aanbeden wordt. Dat is een vergissing. Het gaat om degene die aanbidt. Het gaat erom door uiterlijk te knielen, te buigen, innerlijk de houding te vinden waardoor je ontvankelijk wordt voor dat wat zich wil openbaren. (more…)