De Elegante Omweg April 10, 2009
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, +++ , add a comment
Wat mag het zijn, hoe kan ik u dienen? Wat pel ik nu weer uit mijn onpeilbare diepten tevoorschijn. Wat pelt u nu weer uit mijn pels. Mag ik uw pelsdier zijn? Laat mij u verrassen, laat ik mij verrassen.
Er is iets hards en genadeloos in dit zijn, dit onze zijnswijze. Er zijn ingebakken moeilijkheden, wreedheden die – uit hun aard – deel lijken uit te maken van ons leven. Ze lijken er niet alleen deel van uit maken, maar er juist een essentieel onderdeel van te vormen, een bouwsteen, een hoeksteen, een hoekige bouwsteen.
Dat wat oud is verzet zich tegen het nieuwe, als in een automatische reflex. Als een chagrijnige oude heer die op het trottoir staat en er blind op los slaat met zijn wandelstok, geïrriteerd door alles wat jong en bewegelijk is.
Het oude zal zolang haar krachten het toelaten het nieuwe verhinderen om tot ontplooiing te komen. Daaraan ontleent het oude zijn bestaansrecht en daarmee bewijst het oude het leven een pijnlijke maar noodzakelijke dienst.
De vaginawand is spermavijandig. Alleen dat wat voldoende kracht heeft mag geboren worden. Alleen dat wat kracht van leven heeft zal het daglicht zien, en dat geldt voor alles wat tot stand gebracht wordt. Elk steen die je op de andere wilt plaatsen, elk woord dat zich aan de zwaartekracht van het zijn wenst te ontworstelen.
Dat is waarom elke nacht de kleine dood [godzijdank] van ons wint en ons naar het horizontale brengt, het laagbewuste, het onbewuste, het bovenbewuste, het veel grotere, het ruimere. De zwaartekracht als creator van wat zich aan de zwaartekracht weet te ontworstelen. De andere lichtere wereld als vrucht van de zwaarte van deze.
De winter die tracht de lente te voorkomen – onzin natuurlijk – en haar juist daardoor zo stralend zo… veelbelovend en aantrekkelijk maakt.
De tegenkrachten die constant op ons werkzaam zijn, zijn onze vrienden, ze stroomlijnen ons, beeldhouwen ons tot de weg van de minste weerstand. Tot de vorm van onze essentie. Niets zonder bestaansrecht blijft in ons bestaan. Alles van teveel wordt van ons afgenomen.
Wij staan als rotsen in de tegenstroom en worden door haar geslepen, omvergeduwd, verplaatst, omgelegd. De ploegschaar waaraan de aarde haar voren trekt, dat zijn wij.
Ik wil zo graag in de stroom stappen en mezelf optillen naar het zonlicht. Kleine regenbogen zien door de druppels die in mijn haren hangen. Ik wil mijzelf verbazen vol vuur en licht en in plaats daarvan zijn mijn woorden vaak gevuld met zwaartekracht en bewijslast.
Wil ik naar rechts, dan stuur ik daarom altijd eerst even naar links.
In plaats van recht op mijn doel af te gaan, zoek ik altijd naar een elegante omweg.
Kalfsvlees February 25, 2009
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, ++ , add a comment
Wat trommelt daar op mij? Wat of wie slaat mij met zijn stok? Is er iets dat wil meebewegen in de diepte, iets dat zich roert? Laat me niet in mijn schulp kruipen. Laat het water stromen, laat het water spreken. Moge ik mijzelf te hulp stromen.
Ik wist niets te zeggen. Ik wist geen antwoord te geven.
Wij zaten rond de tafel en hielden de sociale bal hoog. Een gevaarlijk spelletje. Ik trachtte de kleur van de omgeving aan te nemen, maar dat werd – natuurlijk – niet geaccepteerd. Opeens werd de bal in mijn richting gegooid. Wie ben jij dan wel? Hij zal zich laten zien door de manier waarop hij deze bal opvangt, behendig, vlug, met gevoel voor humor, bedachtzaam, traag, onhandig, het maakt niet uit, als je maar laat zien wie je bent. Een groep laat altijd zijn tanden zien aan degene die onbekend is of zich onbekend houdt. De groep wil weten wat voor vlees het in de kuip heeft. Ze willen van je lever proeven. Dat is misschien weliswaar gerechtvaardigd, maar ik ben er bang van.
Het bleef stil.
Ik liet de bal op de grond vallen, ik wist niets te zeggen.
Na die stilte is het niet meer hetzelfde aan de tafel en zeker niet meer hetzelfde in mij. Ik was van kalfsvlees. Een grote ballon van angst had bezit van mij genomen, mijn benen waren als verlamd, licht, afgesneden van de aarde. Onder aan die ballon van angst hing een klein rood mandje met boosheid.
Na een minuut of vijf, tien, veegde ik wat er van me over was bij elkaar en ging naar bed. De schok zinderde nog na in mijn hele lichaam, ik kon de ware omvang ervan nu pas voelen, nu ik in bed lag. Omdat ik heb geleerd om in zo’n geval goed te zorgen voor dat wat klein is in mij, legde ik hem in zijn huilende naaktheid over mijn borst, tot hij wat tot bedaren kwam.
Dat wat groter was in mij had geen antwoorden, maar het kon – God zij dank – wel in rust aanwezig zijn en blijven bij dat wat in diepste wezen geschokt was.
Nu ben ik in verwachting.
Ik ben in verwachting van wat er uit dit tedere samenzijn geboren gaat worden.
Gal March 30, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, Politiek!, + , add a comment
Wij luisteren niet naar iemand die geweld gebruikt, iemand die zichzelf opblaast noemen we een lafaard. Ik kan dat niet laf vinden. Ik zou het zelf niet graag doen.
Hoe komt iemand tot zo’n daad? Die vraag word nooit of veel te weinig gesteld. Waarom zouden we de terroristen niet eens een keertje serieus nemen? Wat drijft hen? Waarom niet eens luisteren naar mensen, die eerst hebben gesproken, toen geschreeuwd, daarna in opstand zijn gekomen en uiteindelijk als allerlaatste daad van verzet, als allerlaatste poging om iets van hun wanhoop te communiceren, zichzelf opblazen.
Dat toe te schrijven aan een dolgedraaide godsdienst is zelfs hun laatste wanhoopsdaad niet serieus nemen. Het opblazen van henzelf is een laatste krampachtige poging om zichzelf te doen verstaan, hun laatste schreeuw, uitreiken naar.
Als je bereid bent naar ze te luisteren, dan is het helemaal niet zo onbegrijpelijk wat ze zeggen.
Laat ons alleen. Laat ons leven in ons eigen land met onze eigen normen en waarden, met onze eigen God, die we op onze eigen wijze willen dienen. Laat ons de vruchten plukken van onze eigen arbeid op ons eigen land.
Dat zijn hun wensen ten aanzien van henzelf. Is dat zo onredelijk?
En ja, ze hebben ook nog iets over ons te zeggen. Ze hebben kritiek op onze samenleving. Is dat mogelijk? Is er kritiek mogelijk op de manier waarop wij samenleven? Samenleven met elkaar, maar ook met de wereld en alles wat zich daarop bevindt, met de dieren, de planten de gesteenten, met de dampkring, en met de andere mensen op deze wereld, met andere woorden, met dat wat sommigen de schepping van God noemen. U weet het antwoord al. Er is wel degelijk kritiek mogelijk op onze wijze van samenleven.
Je herkent een boom aan zijn vruchten en met een samenleving is dat precies zo, en dat is veel minder glorieus dan sommigen die zich opwerpen als ‘hoeders van onze beschaving’ u willen doen geloven.
Hoe gaan wij met dieren om? Zegt u het maar. Voor dieren die uiteindelijk geslacht zullen worden is het leven een hel op aarde! Dieren die in de vrije natuur leven wordt het leven onmogelijk gemaakt. Elke dag sterevn er soorten uit.
Hoe gaat dat met planten? De insecticiden waarmee we ze bespuiten vervuilen onze rivieren en onze dampkring.
De gesteenten? Wij ploegen da aarde om opzoek naar stoffen die brandbaar zijn zodat we in onze energie behoefte kunnen voorzien en daarmee warmen we de aarde op.
Hoe gaan we met elkaar om? Wat komt er feitelijk terecht van onze veelgeroemde democratie terecht? Onze leiders liegen, weigeren opening van zaken te geven, laten mensen martelen of gedogen dat. En het ergste is: ze komen er mee weg.
En hoe gaan wij om met degenen die we niet tot onze samenleving rekenen? We luisteren niet naar hen, we respecteren hen niet. We schuiven hen opzij om bij de kostbaarheden te kunnen komen die zich bij hen in de aarde bevinden en als ze zich daartegen verzetten noemen we hen achterlijk en terrorist.
Het is wel duidelijk, er is heel wat om kritiek op te hebben. Sterker nog: er moeten in de kortst mogelijke tijd enorme veranderingen plaastvinden in onze manier van denken en handelen, om het überhaupt mogelijk te maken op deze planeet verder te leven.
De grote vraag is of we bereid zijn naar kritiek te luisteren. Velen van ons zien terorristen als een kankergezwel en de bestrijding met een soort van chemokuur als de enige methode om met hen om te gaan. Dat is precies de Westerse manier om met ziektes om te gaan in een notedop. We bestrijden de symptomen, zonder te willen kijken naar wat de onderliggende oorzaak zou kunnen zijn. Wij vernietigen de brenger van de slechte boodschap zonder de boodschap te willen horen.
Dat wat nog niet leeft March 5, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, + , add a comment
Dat waar ik maar niet bijkom in mezelf. Ik kan de kleuren en de contouren zien, maar ik kan er niet bij. Nochthans beheerst het mijn leven, of tenminste, dat lijkt zo te zijn, want het leidt mij als een grote onbegrepen onderstroom, laat mij steeds weer het gedane doen. Totdat ik vastloop natuurlijk, zoals gisteravond.
Het gedane wil niet meer gedaan worden, herhaald worden, het heeft zijn magische kracht verloren. Wat overblijft is een raadelsachtig gevoel van zwakte en verlamming. Vroeger zou ik het te vuur en te zwaard ontkend hebben, bevochten, veroordeeld. Nu is de zwakte daar als een broeder die niet door te spreken maar door te zwijgen, niet door daden maar door het zich onthouden daarvan tot mij probeert door te dringen. Er is de onbegrepen stroom waardoor ik geleid wordt, maar er is daarnaast een nog veel machtiger stroom. Die van het bewustzijn. De vriend die misschien niet bepaalt wat er nou precies op mijn bord komt te liggen, maar wel hoe ik omga met dat wat er geserveerd wordt, die bepaalt of ik in staat ben om dat wat er is met smaak en aandacht op te eten.
Het Gedane Doen February 6, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, + , add a comment
’S ochtends opstaan en achter de computer gaan zitten en hetzelfde stukje proberen te schrijven als gisteren. Misschien niet direct hetzelfde stukje, maar dan toch zeker hetzelfde resultaat zoeken: de slaap der rechtvaardigen, peer zijn op eigen sap.
Het ongedane doen, het gedane ontdoen.
Gisteravond kwamen we bij elkaar om in alle ernst te draaien. Michel maakte muziek en wij draaiden om onze eigen as. Langzaam, snel. Iets dat helemaal geen vruchten afwerpt in de zichtbare wereld met volledige toewijding verrichten. Een bevrijdende daad van zinloosheid, onzinnigheid, misschien is dat verbazingwekkend zinvol.
Ik had vandaag mijn mening willen geven over hoe het er in de wereld voorstaat, omdat ik dacht dat het daar de tijd voor was, dat het mijn morele plicht was. Maar iets of iemand heeft mij daarvan afgehouden. Er is iets dat draait en spint en zich niet door rede laat vangen. Het is het zingen van de sterren, het draaien van de aarde, de planeten. Er is een toon die groter en wijder is. enkel hoorbaar voor onze niet-oren, onze binnenoren, onze buikoren, lijforen. Er is een kat die spint, er is een wijf dat spon. Alles draait, wij draaien, wij draaien onszelf elke keer een ander rad voor ogen. Wees waanzinnig. Wees innig met jezelf, wees in contact met jezelf voorbij alle gedachten over jezelf.
Desondanks December 28, 2007
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, +++ , add a comment
Hoe stevig een toren ook gegrondvest is, dat wat zich in de toren bevindt zal er alles aan doen om de toren teniet te doen, neer te halen, af te doen breken. Wij denken dat ziektes slecht zijn, vermijd dienen te worden, maar, is dat waar? Wij zijn als torens tegen elkaar geplaatst, het zuur uit de ene toren tast de grondvesten uit de andere aan. Als de vijand een stad of een kasteel verovert kan hij twee dingen doen. Of hij maakt het zich eigen, versterkt de schansen en wordt weekdier in andermans schelp of hij breekt de toren tot de bodem af.
Guy de Maupassant schrijft steeds weer over hoe edele jonge lieden zich vergrijpen aan de weerloze dochters van diegenen die hun dienen. Hoe dat wat zogenaamd edel is zich buiten zijn eigen muren tegoed doet aan dat wat groen en fris is, hoe het zaad als salpeterzuur de omgeving vergiftigt, en uiteindelijk door schuldgevoel of misplaatste heldhaftigheid, vaak geholpen door alcohol, het brein verwekelijkt. Of hoe er sprake is van een vreemd soort gerechtigheid wanneer het stuifmeel van de ene boom de andere bereikt, ondanks weer- en afstand. De weeromstuit is altijd in actie. Torens staan vaak in poelen van mistroostig groen water. Waar komt dat water vandaan? Wie heeft er zoveel gehuild? De jonkvrouwe die erin opgesloten was? Het vrouwelijke dat zich hoe dan ook zal bevrijden, is het niet ondanks dan toch zeker dankzij de muren die haar gevangen houden. De muren als transportmiddel, de muur als deur. Torens vol schaamte, vol schuldgevoel, dansen ongemakkelijk op hun grondvesten, geen steen blijft op de ander. Hoe hoger de muur, hoe dieper de val, maar vaker is het een krachteloos verglijden, iets van ontbinding, inlossen. Het heeft met verlangen te maken. Verlangen naar vergetelheid, naar gehouden worden, gezien worden, naar zelfkennis. Niet het slijpen van de geest, maar haar vermolming schijnt verlossing te brengen. Wijsheid desondanks. Zwakheid als meesterlijke eindzet in een lange schakeling van opeenstapeling van stenen. Oude muren die schuldbekennen. (more…)
Slopen!! November 15, 2007
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, ++ , add a comment
Er wordt gesloopt! Naast mij gaan de huizen, die meer dan vier jaar dichtgespijkerd zijn geweest, tegen de vlakte, plat, weg. Stof tot stof. Wat eerst de illusie van een huis was is spoedig niet meer dan een hoop planken, balken, stenen en versplinterd glas. Het voelt heerlijk, bevrijdend.
Elke klap die ik hoor is een stap richting verlossing, vrijheid. Alsof je een rotte kies laat trekken. Slopen lijkt een optimistische bezigheid, er wordt veel gelachen. Het oude maakt plaats voor het nieuwe. Eindelijk schoon schip met alles wat oud en moe is, afgeleefd, afgedaan en der dagen zat.
De nobele arbeid van het slopen gaat vooraf aan die van het bouwen. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat het slopen zelf een vorm van bouwen is. Er wordt met hamers gezwaaid, er wordt gezaagd en geboord, er komen kranen en vrachtauto’s aan te pas en als ten lange leste de stofwolken zijn opgetrokken, zien we het oogverblindend resultaat van al die arbeid: niets.
Hogepriesters van de leegte zijn zij, bevrijders, wegbereiders. Van al hun werk is helemaal niets meer over. Er is niets te zien. Alleen ruimte. Een eindeloze ruimte voor dat wat zich erin wil ontvouwen.
In Code Geschreven October 13, 2007
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, Schilderijen, +++ , add a comment
Alles ligt op zijn plaats, heeft een vriendelijke glans. Alleen mijn keel is wat dichtgeknepen, alsof er iets uit wil waarvoor het gaatje te klein is.
Wat wil er door mijn keel naar buiten? Vast niet iets aardigs. Iets aardigs wordt over het algemeen geaccepteerd en verwelkomd. Het moet iets zijn waarvan ik denk dat het niet welkom is, iets dus, dat ikzelf niet welkom wens te heten.
Ik was de herberg, de stal, de ruimte voor al wat er is. De man, de vrouw, dat wat uit hen geboren wil worden, de dieren. Even later was ik het glas water. Ik werd door Maria gedronken. Het was een hemelse ervaring. Zinsbegoochelend. En dat is het nog steeds, elk moment dat ik daaraan denk.
Eh, hoe zou het zijn om… gegeten te worden, me te laten eten?
De hongerige tijgermoeder was te zwak om het lijf van de Buddha dat hij haar te eten aanbood, te openen. Dus opende de Buddha zich zelf.
Woorden zijn welwillende maar op zichzelf onnozele dienaren. Hoe we woorden begrijpen is afhankelijk van onze eigen wijsheid. Een leraar kan behulpzaam zijn bij het openmaken van een tekst, een droom, de oude heilige boeken. Het is alsof hij zichzelf opent. Zichzelf te eten aanbiedt. Zichzelf aanbiedt als een wereld waar je je in kunt begeven, een wereld die zich eindelijk laat lezen, begrepen lijkt te kunnen worden.
Alles om ons heen is in code geschreven. De wijsheid die wij in onszelf ontwikkelen is de sleutel waarmee je de code kunt kraken, de sleutel waarmee de wereld zich voor je opent, openbaart.
En ja, het is misschien waar, dat er iets is dat zich dient te offeren. Waarschijnlijk heeft het te maken met manier waarop wij naar de dingen kijken. Maar om precies te weten te komen wat het is dat je zou moeten offeren, heb je helaas juist die wijsheid nodig waar je net naar op zoek bent. (more…)
Meer van Hetzelfde October 1, 2007
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, +++ , 1 comment so far 
Mmmm, meer van hetzelfde. Dat klinkt goed, dat klinkt… veelbelovend. Het kan zo achteloos gezegd worden, denigrerend bijna, maar ik denk dat meer van hetzelfde een mateloos geschenk is. Dit hier en nu is zo zoet, en dan… méér daarvan!
Aan de rand van het meer woonde een oude vrouw. Vroeger was ze mooi geweest, begeerd door alle jonge mannen van het dorp, maar nu was ze oud, versleten, moe. Uitgekeken op het leven, want er leek nooit meer iets nieuws tevoorschijn te komen uit de lange reeks van dagen, uit haar lange reeks van gedachten. En ook als ze naar buiten keek zag ze niets anders dan steeds weer dat vervloekte Meer van Hetzelfde.
Bij haar huisje stond een linde. Hij was oud, net als de oude vrouw, alleen nog veel ouder en daar hield elke vergelijking op, want waar de vrouw oud en ongelukkig was, daar was de linde oud en tevreden. Hij proefde elk moment van zijn leven met zijn bladeren, met zijn takken en zijn wortels. En hij voelde ook hoe elk moment verschilde van het voorgaande, omdat elk moment vers was en nieuw. Ook het Meer van Hetzelfde, dat zag de linde wel, toonde elk moment een ander gezicht, niet alleen afhankelijk van het seizoen, van het weer en van het uur van de dag, maar ook van de manier waarop je ernaar keek. (more…)