Vers September 29, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, + , add a comment
o vers.
zo moe, zo vers
zo wat dan ook en tegelijkertijd
zo vers
zo oud
zo afgedaan
en juist daarin
zo vers
verse groente
verse vreugde
het is allemaal
sensationeel vers
waarom snijdt u
uzelf niet eens door
en legt uw moede hoofd
naast uw frisse voeten
waarom maakt u
niet eens een
verse salade van uzelf
waarom husselt u alles niet eens lekker
opnieuw door elkaar?
nee, u bent helemaal niet
verplicht
steeds dezelfde ingrediënten
te gebruiken
dat staat nergens geschreven
u kunt van alles weglaten
u zou zelfs
uzelf weg kunnen laten
waarom maakt u niet eens
een frisse salade
van uzelf
zonder uzelf?
In Aandacht Aanwezig September 28, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, + , add a comment
Ik probeer steeds het grote op te schrijven en kom telkens weer bij het kleine uit. Of is het andersom?
In mij is iets dat geen kleur heeft, geen smaak, geen leeftijd, geen mening, geen vorm. Het kent geen tijd. Het is degene die ik in wezen ben. Het is er altijd goed, en stil en weids en ruimtelijk. Het is woordloos. Het is er woordloos, gedachteloos. No mind. Zijnd in zijn. Aanwezigheid in dat wat steeds verandert, veroudert, vergaat, weer geboren wordt. Het is liefdevol vanuit moeiteloosheid. Het hoeft zich niet aan te zetten tot liefde, tot empathie, tot mededogen, want het heeft die eigenschappen van nature, omdat het overal bij aanwezig is. Het is getuige. Het is altijd. Het is de basis van alles wat is. Het is zo weids dat het met gemak al wat is in zijn of haar armen houdt.
Hoe kom je daar? Dat is een goeie vraag! Er zijn mensen die de weg weten. Leraren. Zij leren, meer nog dan door woorden, door een voorbeeld te zijn, een voorbeeld in aanwezigheid. Hun oordeelloze aanwezigheid nodigt ons uit zelf aanwezig te zijn.
Er is een lange weg en een korte weg. Soms moet je een stuk van de lange weg gaan, opdat je de korte weg kan vinden. De lange weg gaat over het opruimen van belemmeringen, van oud zeer. Het is de weg van het verbeteren. Zij gaat traag en gestaag. Is eigenlijk eindeloos.
De korte weg is erg kort. Zij is hier en nu. Het is de aanwezigheid bij wat hier en nu in jou ademt, wat hier en nu achter alle geluiden in stilte hoorbaar is, wat hier en nu voelbaar in je lichaam aanwezig is. Het is het ongeziene wat je ontdekt als je het aandacht geeft. Het is niet precies zo dat er iets te vinden is, nee, het is paradoxaal genoeg de aandacht zelf die je vindt door het geven ervan. In die aandacht word je gehouden, geborgen, geboren.
Stromen September 27, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Is er nog plaats voor weemoed? Het leven stroomt door ons heen. De voorruiten staan open. Het leven stroomt naar ons toe en door ons heen als water door de bedding van een rivier. Wees een open kanaal! Geniet van de stroom. Elke dag ander water, vers water, nieuw water. Elke dag anders. Waarom zouden we niet willen wat er is, wat er komt? Waarom weerstand bieden aan de stroom? Het gaat en komt, u gaat en komt, wij gaan en komen, rijzen en dalen. Wij stromen af en aan.
Wat Zoek je? September 26, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten , 1 comment so far
Wat zoek je op het pad van je eigen verbeelding?
Waarom was je je gezicht met het bloed van je hart?
Van top tot teen, overal is waarheid,
O, jij die jezelf niet kent! Wat zoek je?
Mevlana Rumi.
Vanuit Stilte gezwegen September 26, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , 1 comment so far
Zodra ik het uitleg lijk ik het kwijt te raken. Hoe kan ik spreken, woorden gebruiken, zonder het woordloze dat ik onder woorden zou willen brengen teniet te doen?
Kunnen we zwijgen met woorden? Ademen. Erbij zijn maar ons er niet in verliezen, in de wereld zijn, maar niet van de wereld?
Elkaar daarin aanraken. Samen ademen?
Er zijn veel substantiëlere zaken die gezegd willen worden, maar zij moeten wachten. Zij verliezen hun waarde als niet vanuit stilte gesproken. Zij worden deel van de strijd, deel van het probleem in plaats van deel van de oplossing, als gesproken vanuit afgescheidenheid.
Het kan blijkbaar nog niet vanuit stilte spreken.
Dat wat gezegd wil worden laat zich vooralsnog enkel vanuit stilte zwijgen.
Het Andere ontmoeten September 16, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , 1 comment so far
Wat ik ken is comfortabel. Het bevestigt mijn wereld. Als ik onzeker ben heb ik de neiging om dat wat ik ken te prefereren boven dat wat ik niet ken. Het andere, de ander, is wat ik niet ken. Hoe kan ik wat ik niet ken leren kennen?
Ben ik hoofd, hoe leer ik hart? Ben ik lucht, hoe leer ik water of vuur?
Hoe leer ik het werkelijk andere kennen?
Als ik in mezelf gegrond ben durf ik mezelf te openen voor dat wat anders is. Dat wat woorden heeft dient zich te openen voor het woordloze, dat wat zwijgt voor de zachte warmte van een lichaam, of voor muziek, een woord, een gedachte. Al die werelden. Al die rijkdom. Al die verschillen. Al die verschillende mogelijkheden om te groeien, groter te worden, uit elkaar te vallen, uit onszelf te vallen, uit kleinheid te verglijden, het grote te weerspiegelen.
Wij nemen afscheid zonder te weten of we elkaar ooit weer zullen zien. Wij staan op eigen benen. Wij kijken elkaar diep in de ogen en zijn elkaars heldere spiegels. We zijn met elkaar in diepte verbonden, maar we hebben niets met elkaar te maken. Wij hoeven niet meer te huilen, want wij accepteren ons anders zijn. Wij weten dat wat ons scheidt hetzelfde is als dat wat ons verbindt. Wij zijn elkaars levende grens, elkaars mogelijkheid.
Ik zie jou. Je bent helemaal anders. Het is zo… onbegrijpelijk, zo onbegrijpelijk mooi. Ik besta bij de gratie van jouw anders zijn. Jij voedt mij, viert mij. Je anders zijn is de hypotenusa van mijn bestaan.
Even Vlug September 15, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , add a comment
Even vlug, een paar woorden aan mijn geliefde.
Iets van: ik hou van jou, ik bemin je, ik ben dronken van jou.
Jij ademt vrijelijk door mij heen en ik weet het, morgen ben je misschien weg, maar nu ben je bij me en alles is goed. Ik verschrik de spinnen in de tuin, haastig eten zij hun eigen web op om het vanavond weer uit te hangen. Wij jagen elkaar soms grote schrik aan.
Het kan soms verschrikkelijk pijn doen. Maar alle bewegingen betekenen niets anders dan: ik hou van jou, ik geef om jou, jij doet er mij toe.
Ik zeg het misschien onhandig, in lompe bewoordingen en met grove gebaren, maar wat ik meen te zeggen is: ik hou van dit, van jou, van dit alles.
Het ziende Ziend September 13, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Eigenlijk heb ik maar één keus, namelijk volledig te houden van deze die ik ben, hetgeen betekent volledig te houden van dat wat zich voor doet. Het is radicale medicijn, maar het is het enige dat werkt. Het is de toverdrank die alles verandert.
Een ontmoeting als een wens, een geheime wens die in vervulling gaat. Ik sta te kijken in de nacht en opeens, alsof je mijn diepste wens gelezen hebt leg jij je hand over mijn schouder. Je drukt je gezicht tegen de mijne. We lachen, we gieren het uit! Het is als een… samenzwering. We flirten en giechelen en we krijgen er geen genoeg van, dat ik jou heb kunnen tegenkomen, hier. Waar was je al die tijd?
Ik was al die tijd hier, op je arm, je schouder, onder je oksel, maar jij bleef eigenzinnig over de vlakte staren, je keek ongeduldig op je polshorloge, alsof ik nog moest komen. Alsof je nog een andere belangrijke afspraak had. Je herkende me niet, maar ik was al die tijd bij je. Lieveling. Schat. Geliefste.
Je groeide steeds maar ouder, dag bij dag en al die tijd lag je in mijn armen totdat je begon te lachen, eindelijk. Nu laat ik je niet meer los, ik draag je tot het einde der tijden. Jij bent mijn kleine broertje, mijn vriendinnetje. Ik draag je op mijn heup.
Wij liggen in elkaars armen en kijken schaamteloos bij elkaar naar binnen. In de eindeloosheid van de ogen van de Geliefde, het ziende ziend.
Het kleine Eren September 11, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , 1 comment so far
Vanuit authentieke krachteloosheid, vanuit geen kracht, vanuit krachteloos zijn. Ik wil mijn hoofd niet afwenden, zoals ik me inbeeld dat u dat doet, in afschuw, in laatdukendheid. Ik wil bij deze staan, een kleine plant in een groot bos. Zij sprokkelt juist genoeg zonneschijn bij elkaar om te leven. Overleven fluister ik u in. Leven zeg ik.
Niet goed of niet goed genoeg, hoor ik u denken, of eerder, verbeeld ik mij u te horen denken. Dwz ik denk het zelf, maar omdat ik het onaardig vind, schuif ik het u in uw schoenen. Ik veroordeel me zelf vanuit het standpunt van de ander in mijzelf.
Het is dus zaak hier te zijn. Op deze kleine plek in het bos. Kijk eens goed om je heen, zie de schoonheid van dit al. Kijk eens hoe mooi alles gemaakt is, hoe sierlijk, hoe in de juiste verhoudingen. En… leven trekt leven aan. Alles leeft kleine jongen.
Vul deze wereld met je liefdevolle aandacht en jij bent vervuld. Want jij bent deze wereld. Zie je, alles is er, alles is hier in volheid aanwezig, maar… je zag het niet, je was er niet bij, je was ergens anders.
Er is grote waardigheid in hoe alles hier geregeld is, in het kleine, in het dichtbije. Welkom op de plek waar je bent, waar je woont, waar je wortels blijkbaar in de grond staan. Als niet hier en nu, dan nergens. Als niet voor jezelf dan niet voor degene die je bemint.
Terra Incognita September 6, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Elke dag krijgt een nieuwe wite bladzijde en toch gaan de dagen snel. En toch zijn de dagen vol avontuur, de bladzijden, de witte pagina’s. Het zijn toverplaatjes. Wij strijken erover en er komt een beeld te voorschijn. Dat wat we te zien krijgen, is altijd een beeld van onszelf.
Ik heb weinig verplichtingen. Er is nog maar weinig wat van buitenaf tegen me zegt welke ik zou moeten zijn. Ik heb weinig langstaande afspraken met andere menselijke wezens over hoe en wat, geen verwachtingscontracten. En ook van binnen is er geen dictaat, weinig ambitie of verlangen. Mijn witte pagina’s zouden volkomen wit kunnen blijven ware het niet dat ik… schrijver wilde zijn. Vanger van verhalen, verwoorder van wat nog geen vorm heeft, schepper of herschepper van de wereld, neus van eigen zalm, koene ontdekkingsreiziger op de eindeloos witte vlakten van het oneindige koninkrijk, zo binnen zo buiten, zo boven zo beneden. Dat ik voor mezelf daar een huis van woorden wilde bouwen, een eenvoudig onderkomen, een beschutting tegen de sneeuwstorm van de ideeën van hen die hier voor mij zeggen te zijn geweest, die het land al beschreven hebben, in kaart gebracht. Mij hier een gat te graven, een wak te slaan, een peillood neer te laten. Een stelling te nemen, een voorpost te zijn van mijn eigen beschaving. Onderzoeker van dat wat is, van dat wat ik blijkbaar ben.
Het zijn lange nachten. Vaak is het koud en hele tijden vang ik niets, soms vang ik bot. Dan probeer ik daar nog iets van af te knagen, iets dat een zekere vorm van vervulling geeft. Ik ben met weinig tevreden, dat is mijn geluk, en het geeft mijn dagen een gouden glans. Weinig is al veel. Weinig is al veel meer dan ik opkan, is meer dan genoeg. Van het weinige dat ik vind is er een overvloed. Er is een overvloed aan weinig.
Ik heb mijzelf veilig vastgevroren in het poolijs van mijn eigen overtuigingen, hier zal ik overwinteren. Af en toe zend ik morseseinen de eindeloze nacht in. Ik zend berichten uit. Ik luister gespannen naar een teken van leven, soms komt er een bericht terug.
Nog weet ik precies waar ik ben. Ik ben tevreden met weinig. Thuis op schrale grond. Maar stel dat ik het mezelf toe zou staan om te ontdooien! Wat een eindeloze mogelijkheden! Alles zou bewegen, alles zou tot leven komen!
Al die kleuren, wat veel zou dat zijn, wat prachtig en… wat eng!