Een Steen van Binnen September 4, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, + , 3comments
Wij dragen de nacht in ons mee, en de aarde, de weidse donkere nacht van de aarde. Aan de voorkant zijn we huid en bewustzijn, zijn we een dunne schil van ideeën over een eindeloosheid van mogelijkheden.
Is wachten het enige wat we kunnen doen? Wachten tot een engel door de onzichtbare nacht van ons eigen wezen komt aangevlogen en ons wakkerkust aan de binnenkant van onze mond?
Wij kunnen ook zelf op onderzoek uitgaan, bij maanlicht, op bezoek bij één van de vele sterren aan onze nachtelijke hemel. Alles en iedereen is beschikbaar, staat tot onze beschikking, alle meesters uit een nabij of vers verleden verheugen zich in elke poging van ons en geven de volle aandacht waaraan wij aandacht geven. Ze zijn zo dichtbij, wij zijn hun taak, hun streven. Elk moment van overgave wordt beloond, elke keer dat we ons laten vallen worden we door weer andere, sterkere handen opgevangen. Wij zijn die ene met de miljoenen gezichten. Overdag voeren we de rituele schijngevechten op, maar ’s nachts zijn we thuis in de ene, het ene. Op wiens schoot mag ik me vlijen, wie slaat zijn armen om me heen, drukt zijn voorhoofd tegen de mijne? Wiens mond spreekt er door de mijne? (more…)
Wijwater September 3, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , add a comment
U kent ongetwijfeld de onderzoeken van Masuro Emoto waarin hij op schitterende wijze aantoont hoe water beïnvloedt wordt door de manier waarop je ermee omgaat, waarop je het bejegent.
Wij mensen bestaan voor 70% uit water. Wij zijn dus zelf die fles water uit de experimenten van Masuro Emoto. En wij zijn ook degene die dat experiment met onszelf uitvoeren, want dag en nacht zijn wij ons eigen gezelschap.
De vraag is nu, hoe doen we dat, hoe gaan we met onszelf om, hoe bejegenen wij onszelf? Wat voor muziek draaien wij, en, sterker nog, wat voor naam geven wij aan onszelf, wat schrijven we op ons etiket?
Waarom zouden wij onszelf niet ‘liefde’ noemen, of ‘dank je wel’?
Of voorkomendheid, genade, schoonheid, oogappel, koningin van mijn huis, hoeder van mijn tempel. Vriend, dierbare blijheid. Zonnestraal, snoes van mijn hart. Dierbare altijd dichtbije, hoeder van het al, gelukbrenger, vredestichter, lekker ding. (more…)
Iets dat Altijd Vers is September 3, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, +++ , add a comment
Ik dwaal ’s nachts door het huis van mijn leven
daar zijn mijn dromen
daar lopen mijn ouders in levende lijve
daar mijn verwachtingen
daar mijn geluk
ik klim naar boven en ga op het dak van mijn leven staan
ik ben hier zo lang niet meer geweest
ik herinner me dat het gisteravond regende
en dat ik met een schok dacht
ik leef!
alsof ik het vergeten was
ik moest huilen
wegens de pijnlijke nauwkeurigheid van mijn dromen
dat ik blijkbaar zo precies weet
hoe het leven zou moeten zijn
en dat ik het in feite
laat gijzelen
door
ik weet niet
mensen die die droom niet delen
of mensen die ik in die droom
niet delen laat
ik zou om mijn eigen huilen
kunnen huilen
om het feit dat we groeien naar onvermogen toe
dat dat blijkbaar groeien is
dat ik het niet begrijp
niet wil begrijpen
dat ik in mezelf hopeloos
tast naar een groen blad
naar iets dat
altijd vers is
Het zingende Paard September 2, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , 1 comment so far
Gisteren hoorde ik van Stella een geweldig verhaal, geweldig in simpelheid.
Er was eens een man die verdacht werd van een zwaar misdrijf, en de rechter, die overtuigd was van zijn schuld, veroordeelde hem tot de doodstraf.
Nu was het in dat land gebruikelijk dat alle ter dood veroordeelden, voordat hun vonnis voltrokken zou worden, een gesprek hadden met de koning.
De koning luisterde aandachtig naar het verhaal van de man en begon gaandeweg te twijfelen. Was deze man nu wel echt schuldig? Hij besloot de man een kans te geven.
- ‘Ik geef je een jaar, en als je er binnen die tijd in slaagt om mijn paard te leren zingen, dan ben je een vrij man. Ga nu, dan zie ik je over een jaar terug.’
Opgelucht omdat hij extra tijd van leven had verliet de man de paleispoort, waar hij zijn beste vriend tegenkwam, die juist op het punt stond om naar binnen te gaan, om de terechtstelling bij te wonen.
- ‘Hé vriend, wat is er gebeurd? Heb je gratie gekregen?’
- ‘Nou dat is een beetje te veel gezegd. Maar ik heb wel een extra jaar van leven gekregen en als het me binnen die tijd lukt om het paard van de koning te laten zingen, dan ben ik vrij voor altijd’
Het gezicht van de vriend betrok.
- ‘Lieve jongen, wat ben je toch naïef. Al zou je honderd jaar de tijd krijgen, dat paard van de koning zal nooit zingen. Als ik jou was, dan zou ik me maar schikken in m’n lot, ik zou me omkeren en m’n hoofd in de strop leggen, dan ben je overal van af.’
Maar de man schudde zijn hoofd.
- ‘Weet je, in een jaar kan er heel veel gebeuren. Misschien dat de koning sterft, misschien ga ik zelf wel dood. En heel misschien… gaat het paard wel zingen.’ (more…)