Wij March 27, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, ++ , add a comment
je keert je van me om
duif vliegt weg
ik verwijt je niets
noch geef ik je de zegen
ik ben volledig wie ik ben
die man
én die vrouw
het ontmoeten
én het zich afwenden
het wenen van het kind
én het hart
met de brede, zachte
koerende vleugels
van de duif (more…)
Ik ben een gesluierde Vrouw. March 26, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Kaïn en Abel, +++ , add a comment
Onder mijn jurk bloeit mijn ongeziene lichaam. Het bloeit omdat het zich zonder schaamte mag ontvouwen in het ongeziene. Alles van mijn lichaam, alle uiteinden ervan, alles gloeit van leven, van uitreiken.
Ik ben als de glans van de penis van een man die niet besneden is. Ik heb dat vaak gedacht. Dat wij in het verborgene leven omdat onze mannen besneden zijn, zo blootgesteld, op zo’n ruwe manier aan het daglicht gebracht, ontveld. Ter compensatie daarvan zijn wij de hoedsters van tederheid.
Ik ben toegewijd. Toegewijd aan de man die ik nog niet ontmoet heb. Misschien bestaat hij niet. Ik zal zijn bedekking zijn. Beschutting voor zijn naakte hemel, zijn naakte hoofd.
Ik bewaar mij, in het ongeziene. Als een kasplant. Niet dat ik zwak ben, dat zou een verkeerde conclusie zijn. Ik heb de kas van mijn jas niet nodig omdat ik kwetsbaar ben, maar omdat ik tederheid wil bewaren. Geheim, ongezienheid, onbenoembaarheid. Ik ken mijzelf niet dan door dat wat ik voel als ik in mijzelf afdaal en van daar, vanuit de diepte weer naar de oppervlakte van mijn huid ga, als een diepzeeduiker. Ik ben een parelduiker in het ongeziene. Daar zijn geen woorden voor. Dat is… zoet als honing. (more…)
De Walnoot March 26, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Laatst moest ik denken aan een verhaal dat ik ooit gelezen heb. Toendertijd vond ik het een teleurstellend verhaal, maar nu het me weer te binnenschoot ontvouwde zich voor mij de diepere betekenis, die zich in dat verhaal verborgen had gehouden. Daardoor werd dit oude verhaal plotseling nieuw.
Er was eens een arme jongeman. Hij bezat niets, of eigenlijk toch: hij had een noot, een walnoot. Een gewone walnoot, zou ik zeggen, maar die jongeman zag dat anders. ‘Dit hier is een wonder. In deze noot zit iets dat niemand op deze wereld nog ooit aanschouwd heeft.’ Sommige mensen haalden hun schouders op, anderen waren nieuwsgierig. Sommige kooplui boden hem zelfs een aanzienlijk fortuin, om het wonder te onthullen. Minder uit belangstelling danwel om zijn vermeende leugenachtigheid aan de kaak te stellen.
Uiteindelijk belandt de jongeman bij de koning, die erg nieuwsgierig is. Hij belooft zijn mooie dochter en zijn halve koninkrijk, als hij het wonder maar mag aanschouwen. (more…)
Dit is het! March 24, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
- Wat?
Nou… dit. Dit alles. Dit om ons heen, dit in ons, dit tussen ons. Dit van alle tijden naar ons toe en van ons naar alle tijden. Dit zingen! Dat is het!
- Maar, ik hoor het niet zingen!
Oh… aha… het niet-zingen… ?
Ja… nu je het zegt, nu hoor ik het ook.
Mist, ruis, onderbreking.
Het geluid van een auto die voorbij rijdt.
De warmte van het lijf waarin ik woon.
- Maar… ík ben oud!
Ja, inderdaad, dat voel ik ook. Eerst was ik jong, nu ben ik oud.
Het voelt… nieuw.
Is het niet verbazingwekkend?
Dat het zo nieuw voelt om oud te zijn.
Pleidooi voor de Lente March 23, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, ++ , add a comment
Hij had de behoefte aan iets nieuws, een ander geluid.
Geen oude wijn in oude zakken. Nee iets nieuws, lenteachtigs, iets uitbottends zonder weerga, mateloos liefdevol. De werkelijkheid bijvoorbeeld: woorden van overvloed, van genoeg en teveel. Wijn, niet een glas of een fles of een emmer maar rivieren van wijn, zeeën, oceanen.
De waarheid, dat de waarheid eindelijk gezegd mag worden, gezongen. Dat wij enkel nog de waarheid zingen.
Dat Mohammed danst en zingt, wervelt in het hart van Jezus, dat dat Jezus oneindig blij maakt, dat zij oude vrienden zijn, dat niemand daartussen komt, dat zij samen dansen in het hart van Mozes in de tuin van de Buddha! Dat die waarheid gezongen wordt.
Heb je het koud? Spring dan in het vuur!! Ben je alleen: sla dan een arm om iemand heen.
De logica van een hartstochtelijk leven. (more…)
Ik ben altijd hier. March 20, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, +++ , add a comment
Dat is een grote geruststelling.
Maar… wie is dat?
Degeen die altijd hier is, is degeen die altijd hier is.
Heeft geen naam, smaak of kleur, werpt geen schaduw, heeft geen afmetingen, is onbeschadigd en tijdloos.
Is niet persoonlijk.
Zweet niet, maakt geen ruzie, heeft geen paringsdrang.
Wordt niet ouder, niet ziek, zal niet sterven.
Degeen die altijd hier is, is in vrede, heeft niets te zeggen, niets te doen, heeft geen honger.
Degeen die altijd hier is, is degeen die altijd hier is, is altijd hier.
En, is dat genoeg?
Het is… zonder einde, weergaloos, alles vervullend, eeuwig.
Waar is dat dan?
Hier.
Wie is het dan?
Degeen die altijd hier is, is degeen die je altijd was. Die je nu bent en die je altijd zal zijn.
Namgyel Lundup March 19, 2007
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, +++ , add a comment
Er is dit vroege leven in de yurt, de ronde tent met het houtgestookte kacheltje in het midden. En het bed waar we met zijn allen in sliepen. Alsof ik vanuit mijn moeders schoot in een andere baarmoeder geworpen werd. Elke keer als ik uit de yurt kruip is het alsof ik uit een baarmoeder kruip en dan kom ik vandaaruit weer in een andere baarmoeder terecht. Mijn leraar zegt het zelf: ‘we zijn uit een baarmoeder in deze wereld geboren. En deze wereld is ook één grote baarmoeder. Niemand weet waar we terecht komen als we daaruit kruipen’.
Voorlopig houden we ons schuil achter moeders rokken, achter moeders pappot, achter moeders koffie, wijn, achter de geneugten van het leven en wagen we het niet eens om een blik te werpen naar, tja… naar wat zich buiten deze grote baarmoeder bevindt.
Als dat wat komen gaat er nu al is, dan moet hij zich nu al in mij bevinden, de gezonde ruiter, dat brok energie. Ik voel hem, nu. Wakker, helder. Rechtop te paard.
Zo was het dus, de baarmoeder, de yurt, de nestgeur, brandend hout, het vee, het slachten, de paarden, de yaks. Het eten, de etensgeur. Alsof wij allemaal één grote maag vormden, alsof we de ingewanden waren van de grote buik die ons gezamelijk omvatte. Ja, inderdaad, die gezamelijkheid, dat was zowel een zegen, als een raadsel, als een vloek. Dat laatste is te zwaar uitgedrukt, ik weet het, maar die eenheid heeft sommigen zich vaak zo moedeloos doen voelen, doelloos, richtingloos. Anderen werden boos en opstandig. Hoe kan een man zichzelf tegenkomen in de wereld, als die maag, die buik, hem steeds weer terugzuigt? Je moet haast wel agressief worden, om je los te vechten, om je vrij te breken. Uiteindelijk zijn we natuurlijk alleen maar boos op onszelf, omdat we maar niet in staat blijken te zijn ons los te maken van de grote tiet van de wereld.
Bij mij was het anders. Op een merkwaardige manier ben ik van eenheid tot eenheid gevallen, van kleine baarmoeder tot grote baarmoeder, zonder me onvrij te voelen. Nog steeds, als ik met mijn paard over de vlakte rijd, ervaar ik de koepel van de hemel als een grote yurt, een grote tent, een dak dat ons allemaal bijeenhoudt.
Alsof ik ben geboren zonder dat de vliezen ooit scheurden.
Goudenregen March 16, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, +++ , 1 comment so far
Opeens leek het of ik in een vreemde stad was.
Stad?
Ik liep gewoon door, maar allengs vielen er gaten in wat ik mij van deze plek herinnerde. Woorden vielen weg. Gebouwen, hele gebouwen verdwenen, losten op, andere gebouwen die ik nooit eerder gezien had kwamen er voor in de plaats. Ik was een vreemde in mijn eigen stad.
Ik raakte niet in paniek. Eerder was het dat een vreemd soort opwinding zich van mij meester maakte: wat zou ik om de volgende hoek aantreffen? Alles was nieuw. De zachtheid waarmee het licht van de straatlantaarns viel op vensterbanken, stoeptegels, auto’s. De tederheid van dat alles.
Ze noemen het… ik ben het woord vergeten, maar er is een naam voor, als je alles vergeet. Want voor alles is een naam, een woord, dat datgene aanduidt wat je ziet. Er zijn netzoveel namen als dingen. Het kan dus gebeuren dat je af en toe één van die namen vergeet, en zelfs daar is een woord voor en dat woord ben ik vergeten.
De vraag is of dat erg is.
Ik ben ervan overtuigd dat de dingen zelf hun eigen naam niet eens weten. Ze zijn gewoon aanwezig, gehuld in de tedere verschijningsvorm van wat ze zijn. Wachtend, stil.
Dat is, denk ik, wat ik die avond zag, toen ik door de stad liep. Ik zag de dingen zoals ze zijn, zonder de woorden die ze beschrijven. Er is veel vrede, bij de dingen.
Op een zaterdagochtend, ik was alleen thuis met mijn vader, vroeg ik hem: ‘wat zullen we vandaag eens gaan doen. Heb je zin om naar het museum te gaan?’ ‘Ach nee, zullen we vandaag maar eens een luie dag houden?’ Hij glimlachte, meer voor zichzelf dan voor mij. Het voelde kwetsbaar en dichtbij, ontwapenend.
Even later zaten we aan de koffie op de bank onder de larix. ‘Kijk,’ hij wees naar het andere eind van het grasveld, ‘over een paar minuten schijnt de zon precies op de top van de goudenregen.’
We zaten zwijgend samen en wachtten. Het was erg dierbaar, dat wist ik toen al, op dat moment. En ja, even later scheen de zon vol op de goudenregen, zette hem in vuur en vlam, het gele licht ketste in het rond als vuurwerk. Wij waren stil, wij zagen het, wij waren erbij aanwezig.
De Prins en het Gebrek aan Tekort March 15, 2007
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, ++ , 1 comment so far
Wie is deze Prins?
Wie heeft er een idee?
Die prins, dat is ons eigen zelf, strevend naar het volledig verwezenlijken van wat hij/zij in potentie al is. Nog een keer. Deze Prins dat zijn wijzelf, het is dat deel van ons dat streeft te worden wat het in wezen al is. Hij staat symbool voor het streven van ons allemaal om onze hoogste potentie te verwezenlijken.
Is het fijn dat te weten?
Nee.
Daar is hij! Zit hij te paard? Jazeker, hoog te paard, een zwarte vurige ongeduldige hengst is het, trappelend, schichtig, klaar om op reis te gaan.
En wij zijn hier, wij zijn bij het einddoel, wij zijn het einddoel. Wij lokken hem, wij coachen hem, wij zijn zijn supporters.
Wat is hier? Het is de troonzaal van eenheid. Wij zijn de bewoners van Terra over zo’n 4000 jaar. Wij volgen met spanning zijn verrichtingen, wij schreeuwen uit alle macht als hij in de val dreigt te lopen, in een hinderlaag. Maar het is alsof we tegen een televisie scherm roepen of tegen poppen uit een poppenkast. De held hoort ons niet, het lijkt wel of hij ons niet wil horen. Niet daar naar toe, naar links, naar links, kijk uit achter die boom. (more…)
Prins van Mogelijkheden revisited March 15, 2007
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, ++ , add a comment
Hij heeft een hart als een bloem, een hoofd als de wind en voeten als van een gazelle. Lichtvoetiger gaande en was er niet. Hij werd, hij is, hij wordt steeds opnieuw in elke stap geboren.
Kijk hij gaat weliswaar op weg, hij heeft een verlangen. Uit te vinden, te begrijpen, te ondergaan, te proeven, maar hij weet niet wat hij zoekt.
Andere helden weten wat zij zoeken, maar de Prins van Mogelijkheden weet dat niet. Als de Prins al een probleem zou hebben dan zou dat het zijn. Waarom onderweg te gaan als alle mogelijkheden zich openen als evenzovele bloemen, vrouwen, hongerige monden? Hij gaat, niet gedreven, niet met een doel, maar louter en alleen omdat gaan één van de mogelijkheden is. Waarom niet?
Hij, de Prins, met zijn buikje, grijs aan de slapen, een bos haar alsof hij jong is, een conditie alsof hij oud is en een wijsheid alsof hij tijdloos is, is niet op zoek. Nee, daar onthult zich de wijsheid en de schat van wie de Prins van Mogelijkheden is: hij vindt. Hij is vinder van nature. Alles is interessant, alles is aantrekkelijk. Het begin van de tocht is al gelijk het eindpunt en, natuurlijk ook weer, het nieuwe begin. De Prins van Mogelijkheden. Zijn oog is glinsterend van sterren, zijn gestalte is lang, slank en behendig, zijn haar, waait met de wind, ravenzwart, lang. De Prins, ach de prins, hij is zo aantrekkelijk, met name voor hemzelf. De Prins van Mogelijkheden is de realisatie van de droom die hij eerst was. Hij is het vleesgeworden resultaat van zijn eigen verlangen.