Zo Jong als ik Ben

Zo jong

Ze was zo mooi en jong en springlevend. Open van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Je kon dat aan haar lichaam zien, haar borsten sprongen nieuwsgierig voor haar uit alsof haar tepels ogen waren. Onbeschaamd keek ze alles en iedereen aan, niet alleen met haar heldere ogen, maar met haar hele lichaam. Zonder schroom, zonder terughoudendheid, zonder schaamte. Pure onschuldige levenslust. Als schuimkoppen op een golf, als een kudde galopperende paarden, zo was ze. Ze dreef de spot, sprong op, huppelde, trok aan oren en neuzen, proestte het uit.
En waar was die nieuwsgierigheid dan wel op gericht? Waar keken haar oogogen, haar oorogen , haar neus- en haar borstogen, waar keek haar hele wezen dan wel naar uit? Waar was ze naar op weg?

U weet het antwoord al:
Het was liefde.
Maar wat is nou liefde? Ze wist het niet, ze had er geen beeld van. Het was als het verlangen naar verlangen, als liefde voor liefde, het was een zichzelf zoekend zoeken. Het was een zoeken dat zijn eigen zoeken zocht. Dat op zich was al liefde. De lentedans van liefde.
Ik zie haar staan in een witte jurk. Ze hangt over de reling. Haar haar wappert in de wind. Ze staart en kijkt. Haar borsten komen net boven de reling uit en kijken mee. Ze is op reis.

Wat zouden we haar wensen. Dat ze zal vinden wat ze zoekt? Terwijl zij zelf datgene is waarnaar ze op zoek is. Wie zal het haar vertellen? En als het haar al verteld wordt, zal ze het geloven en als ze het gelooft, zal ze het toelaten, zal ze het durven zijn? Zal ze de vervulling durven zijn van haar eigen belofte?

Ik heb zo’n heimwee, zo’n verlangen. Ik wil dat zij haar weg vindt, dat zij het vindt, zij wel. Weet u nog, uw eerste verliefdheid, uw eerste liefde. De belofte, de opwinding.
Onder mijn oude borsten klopt nog steeds dat jonge hart. Er is altijd een vleug van lente in de lucht voor diegene die nieuwsgierig is. Ze zeggen dat het probleem van ouder worden is, dat je geen perspectief meer zou hebben. Maar ik geloof dat niet, want alles wat ik vind is steeds zo nieuw.

Ik zie haar staan aan de reling. Ze flirt met een matroos. Het leven ligt eindeloos voor haar. Ze lacht.
Ik ben die jonge vrouw.
Ik kijk terug, ik kijk weliswaar naar binnen, maar ik vaar vooruit.

Het is Nog Anders…

Honing

Vreemder, bizarder, onuitsprekelijker.
Ik was dus terug in die kamer bekleed met de dromen van mijn zevenjarige zelf. Ik zag die engel staan met zijn wijsvinger over zijn lippen. Alsof hij een geheim bewaarde, alsof zijn glimlach alle troost van de wereld was.

Wij zijn natuurlijk alleen maar verschillende omhulsels voor hetzelfde. In mij dijt dit verhaal uit, wordt van vlees en bloed alsof ik water geef aan een zaadje. Het slaat zijn armen uit, zijn bladeren, zijn twijgen, zijn takken.
Elk aspect van mij komt tot leven, alles krijgt een plaats. Continue reading “Het is Nog Anders…”

Stop Nu met Klagen

Wijn

Je hebt zoveel en toch, je huilt nog met je mond vol. Je hebt alles al en toch kijk je nog met scheve ogen naar wat je niet hebt gekregen, dat waarvan je denkt dat je ouders je het niet hebben gegeven.
Je hebt alle kadoos die je hebt gekregen nog niet eens uitgepakt. Je hebt blijkbaar nog steeds niet begrepen dat dat wat je niet hebt gekregen een even groot geschenk is als dat wat je wel hebt gekregen. De afwezigheid van iets. De afwezige vader zoals hij genoemd wordt. Begrijp je dan niet dat hij dankzij zijn afwezigheid hier, in staat was te stralen op een bestaansvlak verweg, een plek tot waar jij misschien nog niet eens bent doorgedrongen.
En… je hebt de mantel die onzichtbaar maakt. Je kan in de tijd reizen. Het verleden ligt voor je open. Als iets je werkelijk niet bevalt, waarom beweeg je er dan niet simpelweg naar toe? Als een mol onder de grond, als een raaf door de lucht, als een salamander, een slang, een kabeljauw. Maar wees je je er bewust van, voor dat je je handen uitstrekt om iets te veranderen, dat alles zijn plek heeft en zijn functie. Dat dat wat er in eerste instantie uitzag als iets dat het kwaad met je voor had, dat dat je uiteindelijk wel eens tot heil en zegen zou kunnen strekken.
Misschien kom je tot de conclusie dat je niets hoeft te veranderen, dat je alleen een ander licht wil laten schijnen door ergens een nieuw peertje in te draaien, niet meer dan dat. Continue reading “Stop Nu met Klagen”