Zo Jong als ik Ben October 27, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, + , add a comment
Ze was zo mooi en jong en springlevend. Open van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Je kon dat aan haar lichaam zien, haar borsten sprongen nieuwsgierig voor haar uit alsof haar tepels ogen waren. Onbeschaamd keek ze alles en iedereen aan, niet alleen met haar heldere ogen, maar met haar hele lichaam. Zonder schroom, zonder terughoudendheid, zonder schaamte. Pure onschuldige levenslust. Als schuimkoppen op een golf, als een kudde galopperende paarden, zo was ze. Ze dreef de spot, sprong op, huppelde, trok aan oren en neuzen, proestte het uit.
En waar was die nieuwsgierigheid dan wel op gericht? Waar keken haar oogogen, haar oorogen , haar neus- en haar borstogen, waar keek haar hele wezen dan wel naar uit? Waar was ze naar op weg?
U weet het antwoord al:
Het was liefde.
Maar wat is nou liefde? Ze wist het niet, ze had er geen beeld van. Het was als het verlangen naar verlangen, als liefde voor liefde, het was een zichzelf zoekend zoeken. Het was een zoeken dat zijn eigen zoeken zocht. Dat op zich was al liefde. De lentedans van liefde.
Ik zie haar staan in een witte jurk. Ze hangt over de reling. Haar haar wappert in de wind. Ze staart en kijkt. Haar borsten komen net boven de reling uit en kijken mee. Ze is op reis.
Wat zouden we haar wensen. Dat ze zal vinden wat ze zoekt? Terwijl zij zelf datgene is waarnaar ze op zoek is. Wie zal het haar vertellen? En als het haar al verteld wordt, zal ze het geloven en als ze het gelooft, zal ze het toelaten, zal ze het durven zijn? Zal ze de vervulling durven zijn van haar eigen belofte?
Ik heb zo’n heimwee, zo’n verlangen. Ik wil dat zij haar weg vindt, dat zij het vindt, zij wel. Weet u nog, uw eerste verliefdheid, uw eerste liefde. De belofte, de opwinding.
Onder mijn oude borsten klopt nog steeds dat jonge hart. Er is altijd een vleug van lente in de lucht voor diegene die nieuwsgierig is. Ze zeggen dat het probleem van ouder worden is, dat je geen perspectief meer zou hebben. Maar ik geloof dat niet, want alles wat ik vind is steeds zo nieuw.
Ik zie haar staan aan de reling. Ze flirt met een matroos. Het leven ligt eindeloos voor haar. Ze lacht.
Ik ben die jonge vrouw.
Ik kijk terug, ik kijk weliswaar naar binnen, maar ik vaar vooruit.
Het is Nog Anders… October 26, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, ++ , add a comment
Vreemder, bizarder, onuitsprekelijker.
Ik was dus terug in die kamer bekleed met de dromen van mijn zevenjarige zelf. Ik zag die engel staan met zijn wijsvinger over zijn lippen. Alsof hij een geheim bewaarde, alsof zijn glimlach alle troost van de wereld was.
Wij zijn natuurlijk alleen maar verschillende omhulsels voor hetzelfde. In mij dijt dit verhaal uit, wordt van vlees en bloed alsof ik water geef aan een zaadje. Het slaat zijn armen uit, zijn bladeren, zijn twijgen, zijn takken.
Elk aspect van mij komt tot leven, alles krijgt een plaats. (more…)
Stop Nu met Klagen October 26, 2007
Posted by ideeflux in : Tot Jou gesproken, ++ , 6comments
Je hebt zoveel en toch, je huilt nog met je mond vol. Je hebt alles al en toch kijk je nog met scheve ogen naar wat je niet hebt gekregen, dat waarvan je denkt dat je ouders je het niet hebben gegeven.
Je hebt alle kadoos die je hebt gekregen nog niet eens uitgepakt. Je hebt blijkbaar nog steeds niet begrepen dat dat wat je niet hebt gekregen een even groot geschenk is als dat wat je wel hebt gekregen. De afwezigheid van iets. De afwezige vader zoals hij genoemd wordt. Begrijp je dan niet dat hij dankzij zijn afwezigheid hier, in staat was te stralen op een bestaansvlak verweg, een plek tot waar jij misschien nog niet eens bent doorgedrongen.
En… je hebt de mantel die onzichtbaar maakt. Je kan in de tijd reizen. Het verleden ligt voor je open. Als iets je werkelijk niet bevalt, waarom beweeg je er dan niet simpelweg naar toe? Als een mol onder de grond, als een raaf door de lucht, als een salamander, een slang, een kabeljauw. Maar wees je je er bewust van, voor dat je je handen uitstrekt om iets te veranderen, dat alles zijn plek heeft en zijn functie. Dat dat wat er in eerste instantie uitzag als iets dat het kwaad met je voor had, dat dat je uiteindelijk wel eens tot heil en zegen zou kunnen strekken.
Misschien kom je tot de conclusie dat je niets hoeft te veranderen, dat je alleen een ander licht wil laten schijnen door ergens een nieuw peertje in te draaien, niet meer dan dat. (more…)
Aan de Buitenkant October 25, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Ik heb er altijd bij willen horen. Ik wilde zo graag gezien worden, erkend. Ik deed er vreselijk mijn best voor. Ik was altijd aardig tegen iedereen, ik probeerde confrontatie te vermijden. Ik heb me aangepast, in kleren en gedragingen. Zelfs in mijn zogenaamde protesten verwoordde ik precies datgene waarvan ik meende dat het de goegemeente tegen de schenen zou schoppen. Ik heb precies dat gedaan waarvan ik dacht dat het van me verwacht werd, vaak tegen mijn eigen zin in.
Ik geloof niet dat het werkte, want ik had weinig succes met mijn tactiek. Ik kreeg er geen aanzien mee of een mooie carrière, of een mooie vrouw. Achteraf gezien was dat een blessing in disguise. Als ik succes had gehad met het verloochenen van mezelf, dan had ik mezelf waarschijnlijk nooit meer teruggevonden. Maar, ik had geluk, want hoe meer ik poogde mezelf aan te passen, hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik verdween, onzichtbaar werd, niet alleen voor de mensen om me heen, maar met name voor mezelf.
Toen het dus niet bleek te werken, heb ik het over gegeven, losgelaten. Het is een traag en pijnlijk proces geweest en het heeft jaren geduurd, maar nu hoef ik niet meer. Ik heb misschien nog wel af en toe een bevestiging nodig in de vorm van een gesprek, een paar woorden als blijk van herkenning, maar ik verlang er niet meer naar om goedkeuring te krijgen voor degene die ik in wezen niet ben.
Ik heb mijn plaats gevonden, hier, ergens aan de buitenkant, aan de rand van de cirkel. Ik neem precies de plek in die bij me past. Juist door mijn plek in te nemen, hier, aan de buitenkant van alles, waardoor het oppervlakkig gezien lijkt alsof ik er niet bij hoor, juist daardoor, hoor ik erbij.
Wat overblijft October 24, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Of jij iets mag zeggen? Maar natuurlijk, alsjeblieft! Spreek! Zing je lied. Zwijg je lied. Wees het lied. Niemand is gebaat bij je terughoudendheid. Jij bent het grootste geschenk aan deze wereld. Jij bent van alle tijden en van alle tijden de mooiste, de liefste.
En of we dan naar je zullen luisteren?
Ja, hoor eens, het stellen van voorwaarden vooraf lijkt me niet wenselijk. Eh, ik bedoel, natuurlijk zullen we naar je luisteren, maar uiteindelijk gaat het daar niet om. Luister je naar je zelf? Dat is de vraag. Luister je zelf naar je eigen spreken, je zuchten, je verlangen, je verglijden, je onwetendheid, je stilte?
Jij die naar jezelf luistert. Jij die je ogen sluit en naar binnen voelt. Dat is het grootste geschenk, dat is voor mij althans van een onweerlegbare schoonheid.
En je aarzelen, en je niet zeker weten. Het willen verbergen ervan, waardoor het juist zo zichtbaar wordt. Je ouderdom. Je vergevingsgezindheid naar jezelf. Je bereidheid steeds weer nieuw te zijn, nieuwe adem te scheppen. Weer opnieuw te kijken. Je bent onweersproken schitterend, alleen… je ziet het niet. Dat is het pijnlijke van deze hele geschiedenis. Dat je al die tijd denkt dat je niet genoeg bent, niet genoeg voor de wereld, niet genoeg voor jezelf, terwijl alles in een gouden licht om je heendanst. Alles niet aflatend bezig is je te zegenen, te herbergen, je vast te houden. (more…)
De Man van Ooit tot Ginder October 19, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, ++ , add a comment
Na alle opwinding weer even terug naar deze, naar zelf, naar de altijddurende binnenin, naar degene die altijd wacht tot ik weer thuiskom. Och, het is soms een lange reis, je zou kunnen zeggen dat het misschien wel de langste reis is, nodig om de kortste afstand te overbruggen.
Kent u het verhaal van de man die steeds maar op zoek was, naar verder, naar mooier, naar alsmaar meer en beter, terwijl hij er zelf geen idee van had hoe dat er nu precies uit zou moeten zien? Die ’s ochtends al wakker werd met een soort van onrust, een soort verlangen, dat hem uit zijn bed deed springen en onvermoeibaar allerlei activiteiten deed ondernemen waarvan hij dacht dat ze absoluut noodzakelijk waren.
Toen hij klein was had hij verhalen gehoord over prinsessen, over tovenaars en gouden ballen, over schatten en over de draken die ze verdedigden. Elke keer als hij ‘… en ze leefden nog lang en gelukkig’ hoorde groeide in hem het besluit om ooit ook op weg te gaan, om huis en haard achter zich te laten en op zoek te gaan naar het grote geluk. (more…)
Altijd Wind Mee October 15, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , 1 comment so far
Twee van de eerste wielrenners, broers die in Parijs woonden, hadden een bijzondere trainingsmethode. Ze hadden er een hekel aan om tegen de wind in te fietsen en dus trainden ze altijd met de wind mee. De hele dag fietsten ze met de wind in de rug om ’s avonds per trein terug te keren. Zelfs dat laatste was altijd relatief probleemloos omdat in Parijs alle spoorlijnen samen komen.
Het klinkt te simpel voor woorden, maar zouden wij niet iets van hen kunnen leren? Waarom zouden we niet gewoon ’s ochtend kunnen kijken uit welke hoek de wind waait om dan simpelweg de rest van de dag die kant op te leven? ’S avonds zouden ook wij dan weer heel eenvoudig thuis kunnen komen, want alle verbindingslijnen komen immers samen in het Parijs van ons hart. Gewoon meeleven met de stroom? Ons mee laten voeren naar waar we blijkbaar wezen moeten in plaats van onze eigen wil te volgen naar een plek die we uitverkoren hebben wegens het onnozele feit dat we die plek menen te kennen of er van gehoord hebben. (more…)
-.-.-.-. October 14, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, ++ , add a comment
Er is een frisheid buiten, maar ik zit binnen
bij wat ik denk dat een andere frisheid
zou kunnen zijn
een andere ochtend
een andere dageraad
De woorden van altijd nieuw.
Er roept een vogel. Kom buiten spelen.
Eerst nog wat schrijven zegt likkepot.
eerst nog wat uit de hoge hoed wringen
eerst nog mezelf tegenkomen
in woorden
eerst nog wat woorden
in plaats van werkelijkheid
-.-.-.-.
Nu eerst wat werkelijkheid in plaats van woorden
piept, pointileert buitenzijnd wezen
kamerjas met inhoud zit en
reflecteert over wat zich achter hem
in het eindeloos uitspansel
moeiteloos verwoordt
ik ben hier, roept alles.
ik hoor je, mompelt de ongewassen inhoud
van de kamerjas
ik kom zo
ik ben bijna klaar
alleen het plaatje nog!
In Code Geschreven October 13, 2007
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, Schilderijen, +++ , add a comment
Alles ligt op zijn plaats, heeft een vriendelijke glans. Alleen mijn keel is wat dichtgeknepen, alsof er iets uit wil waarvoor het gaatje te klein is.
Wat wil er door mijn keel naar buiten? Vast niet iets aardigs. Iets aardigs wordt over het algemeen geaccepteerd en verwelkomd. Het moet iets zijn waarvan ik denk dat het niet welkom is, iets dus, dat ikzelf niet welkom wens te heten.
Ik was de herberg, de stal, de ruimte voor al wat er is. De man, de vrouw, dat wat uit hen geboren wil worden, de dieren. Even later was ik het glas water. Ik werd door Maria gedronken. Het was een hemelse ervaring. Zinsbegoochelend. En dat is het nog steeds, elk moment dat ik daaraan denk.
Eh, hoe zou het zijn om… gegeten te worden, me te laten eten?
De hongerige tijgermoeder was te zwak om het lijf van de Buddha dat hij haar te eten aanbood, te openen. Dus opende de Buddha zich zelf.
Woorden zijn welwillende maar op zichzelf onnozele dienaren. Hoe we woorden begrijpen is afhankelijk van onze eigen wijsheid. Een leraar kan behulpzaam zijn bij het openmaken van een tekst, een droom, de oude heilige boeken. Het is alsof hij zichzelf opent. Zichzelf te eten aanbiedt. Zichzelf aanbiedt als een wereld waar je je in kunt begeven, een wereld die zich eindelijk laat lezen, begrepen lijkt te kunnen worden.
Alles om ons heen is in code geschreven. De wijsheid die wij in onszelf ontwikkelen is de sleutel waarmee je de code kunt kraken, de sleutel waarmee de wereld zich voor je opent, openbaart.
En ja, het is misschien waar, dat er iets is dat zich dient te offeren. Waarschijnlijk heeft het te maken met manier waarop wij naar de dingen kijken. Maar om precies te weten te komen wat het is dat je zou moeten offeren, heb je helaas juist die wijsheid nodig waar je net naar op zoek bent. (more…)
Vandaag is een Bloem met Beentjes October 12, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, + , add a comment
Gewoon, een herberg zijn voor dat wat is. Een herberg voor deze vrouw en man. Een plaats bieden aan dat wat daaruit geboren wil worden. Een plaats voor de os en de ezel, een plek waar de herders kunnen samen komen om te zingen.