Ontzingen April 29, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Wij zijn… verhaalloos om te beginnen. Wij zwerven rond om te vinden wie we zijn. Wij weten nog niet wat voor kleur de bloem draagt die zich in ons ontvouwt, wat voor soort bloem dat is. Wij struinen rond in onwetendheid, in duisternis. Her en der stoten wij ons hoofd. Dat zijn aanwijzingen, leermomenten. Gaandeweg ontstaat een verhaal. Dat verhaal vertellen we aan anderen, we vertellen het aan onszelf. Hoe vaker we het verhaal vertellen des te gestroomlijnder het wordt. Wat niet helemaal in ons verhaal past laten we weg, vergeten we. In de keuzes die we vanaf dat moment maken gaan we uit van ons verhaal. We denken ons eigen verhaal naar een logisch verlengde. Het verhaal gaat kortom een eigen leven leiden door ons, via ons. Wij vereenzelvigen ons met dat verhaal, wij denken dat wij ons verhaal zijn.
Vanaf het moment dat we dat inzien wordt alles anders. Wij keren om op ons levenspad, wij winden de kluwe met onze verhaallijn af, naar de magerte van ontvankelijkheid, van onwetendheid. Wij gaan op weg naar het prille begin. Naar onze… verhaalloosheid. Naar zonlicht en wind en gras en wolken.
Als dan toch nog eens… April 23, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, +++ , add a comment
‘Ik ben het oog van de wereld. Mijn meer is het oog van de wereld, ik kan alles zien. Ik kan dan misschien wel niet overal naartoe – wegens gebrek aan water – maar ik kan wel alles zien, achter alles zien. Ik kan zelfs met dat wat ik niet kan zien in verbinding treden.’
Karper was innig tevreden met zichzelf zoals hij lag te peinssoezen tussen het mosgroen, het goudgroen. Dwars door het koele water behielden de zonnestralen hun warmte, hij voelde hoe ze op zijn schubben weerkaatsen en toch warmte achterlieten. ‘Schitterend,’ mompelde hij voor zichzelf het woord dat hij vond passen bij de situatie waarin hij zich bevond. Het was opmerkelijk. Karper was zich terdege bewust van zijn eigen schittering, zijn eigen goddellijke verschijning, zijn eigen majesteit, zonder dat hij er op een of ander manier mee op de loop ging.
‘De wereld rijpt in mij en ik rijp in de wereld… hmm, zo goed, zo fluistergoed, zo één in ander, zo ik in ander. Ik in karper, karper in meer, meer in wereld, wereld in meer, meer in karper, karper in mij. De wereld is een legpuzzel waar gewoon geen plek is voor een ontbrekend stukje. Zij is altijd kloppend, altijd vol van zelf.’ Het was zalig. Dit was het optimum. Niet bewegen, hangend in het water, overpeinzen. ‘Tot ontstaan komen door te laten gaan van bestaan.’ Karper maakte een hele flauwe beweging met zijn staart. Niet om vooruit te komen, oh nee. Enkel en alleen om wat water langs zijn gladde lijf te doen stromen, wat fris water door zijn kieuwen te laten gaan. (more…)
Ik ben de Brug naar Nieuw April 21, 2008
Posted by ideeflux in : +++, Het Hart Helen , 1 comment so far
De hoge piep van een vrachtwagen die achteruit rijdt. In mijn droom zoen ik steeds jonge vrouwen. Omdat alles wat ik droom voor een aspect van mijzelf staat, verlang ik er blijkbaar naar om frisheid te liefkozen, mijn eigen frisheid. Mijn eigen bedauwdruppelde huid.
Mijn eigen nieuw zijn in oudheid.
Als het zacht weer is kunnen wij onszelf eindelijk weer eens binnenstebuiten keren, onszelf luchten. We waren gisteren allemaal op de been of fietsend, een tikje verbaasd dat alles er nog was, dat wij er zelf nog waren. Goedkeurend knikten we naar elkaar. Een vrouw was op een geïmproviseerde manier haar ramen aan het zemen, ze lachte tegen mij. Tegen mij!
Wat gaat dit voor zomer worden? Zon op huid. Langzaam het water inlopen tot je er door bent, om even later weer op te drogen aan de warme lucht. Vogels zien, bloemen. Het zich ontvouwen van de bladeren, de frisse nieuwsgierigheid van jonge dieren.
Uiteindelijk bleek mijn auto niet meer te repareren. Toen de cylinderkoppen waren afgevlakt en met een dikkere koppakking weer gemonteerd, bleek het carter compressie op te bouwen. Een nieuwe motor was de enige mogelijkheid, harttransplantatie. Ik heb mijn auto voor 100 euro verkocht, maar mijn hart houd ik. Ik heb geen zin in transplantatie, dat lijkt me niet zinvol. Ik houd mijn eigen hart, hoewel mijn hart net zoiets heeft. Het maakt geen volle slagen, de slagen die het doet zijn niet voor 100% effectief. Ik ben zelf niet voor 100% effectief. Misschien wordt er compressie in het carter opgebouwd, misschien is er iets met de kleppen.
Het is moeilijk volledig te rusten in iets wat niet rustig is, maar het is wel mijn hart. Ik wil het ermee doen. Ik heb haar zelf zo in mijn borst laten groeien.
Als alles omkeerbaar is – en waarom zou dat niet zo zijn – dan groeit zij weldra tot rust in mij. Ik groei weldra tot rust om haar, als een brug over woelig water, zo vlij ik mij neer.
Wij zijn Niet Deze… April 19, 2008
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, ++ , 1 comment so far
die wij denken te zijn.
Wij zijn niet deze zichzelfdenkende gedachten, dat wat we van onszelf geloven. We zijn niet dat wat ze verteld hebben dat we zijn, dat wat wij nog steeds elke dag aan onszelf herhalen.
Wij zijn niet wie wij denken te zijn.
Wij zijn degene die dat denkt.
Wie is dat?
Het stellen van de vraag is het breekijzer, het mosselmes.
Hoe krijgen we het mosselmes tussen de schalen van onze vaste overtuigingen? Dat wat zegt ons te beschermen, houdt ons in wezen gevangen in wie we menen te zijn. Hoe breken we de versteende mantel van onze gedachten, geven we ruimte aan het steeds maar weer jonge wezen, het veranderende, luchtig dansende, het ijle, tere, het in wording zijnde? Deze altijd gezonde, levendige, verraste. Degene door wie steeds alles met nieuwsgierigheid bekeken wordt.
Het hoofd terug weerom babyschuddend van verbazing. Kleine stappen. Aarde proeven met de voeten. Net als met de mond, de oren… verbazingwekkend, zo levend, zo levensecht, zo stil, zo veel, zo vol. Zo licht.
Het Onsegbare April 17, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , add a comment
Dit hier is een mesthoop. De plek waar dode rotte bladervragen terchtkomen, uitgedroogde haarpunten, slijm, snot, de dagelijkse lichaamsuitscheidingen, de uitgediende woorden. Alles wat me niet meer van nut is komt hier terecht. Degene die ik ben wordt in leven gehouden door wat nog onontbeerlijk is, niet af. De vragen waarop nog geen antwoord is gegeven, de woorden waarvan ik de betekenis nog moet doorgronden, dat wat nog geen verhaal wil of kan worden: het raadsel, het onsegbare, het gezwegene, dat is waaruit ik besta en dat is wat me doet voortbewegen, dat wat in mij nog maar een kiem of een zaadje is.
Ik ben alles vergeten en toch hecht ik eraan boven op al het afval, het afvallige, dat wat niet meer mee hoeft te doen, gedaan is, afgedaan, doorwrocht, doorploeterd, doorzocht, doorgeneusd, ontneusd, dat ik daarbovenop nog een laagje huisvuil drapeer – dode bloemen of zo, uienschillen, preiresten – dat het aanzien waard is, dat het er een beetje goed uitziet voor de buren, dat het de toevallig voorbijkomende zwerver toch uitnodigt er met zijn wandelstok een beetje in te porren om te kijken of er nog iets van zijn gading bij is. Een aantrekkelijk laagje laatse afscheiding. Voor zolang het duurt natuurlijk. Het proces van afscheiding mag dan wel onregelmatig zijn, het is ook permanent.
Toch gebeurt het soms dat, als je je zak van overtolligheid, van gedane doen, van gedachte denken, uitstort op de mesthoop je opeens op een onverwacht juweel stuit. Een bloem die niet uitgebloeid is, een knop, een bol, een wortel waar nog een hele boom uit zou kunnen groeien. Een kind dat je bijna met het badwater had weggegooid.
Ik heb dat veelbelovende bovenop gelegd, – het is het eerste woord dat u gelezen hebt –zodat ik, als ik de volgende keer hier kom, het weer zal zien, er weer naar zal kijken.
Ik heb groote syn er aen te proeven, te ruycken er mede te speelen, het doar mynne haenden te laeten gaen. Min ygen spraeke te spreken. Min fryheit te voelen, te foelen, te foolen. Alles wat ik op un unbegriepelycke wijze weet, om datt toe forgeten. Op te staen ut d’n dood, ut d’n sluymer, ut d’ underdrucking, het terneerdrucken, het slaefmaken, dat dat wat meent te weten doet met dat wat noch ende nyt ende weet. Ik hys en nye flag! Ick huys en nye Siel! Ick sing en Ny lied!
Jonkheid April 14, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, +++ , add a comment
Jij kwam in mijn leven als uit een droom. Alsof iets wat ik altijd gedroomd had werkelijkheid werd. Je frisheid, je lach, je optimisme, je schoonheid.
Het was geen droom, het was een herinnering. Ik keek naar mezelf. Door naar jou te zien werd er iets jongs en moois en voor altijd levend in mij weer wakker.
Het leven zit zo… goed in mekaar, zo kloppend. De mastodont die ik ben draagt jouw jongheid, jouw jonkheid, jouw stralendheid aan zijn weerbarstige binnenkant. En diep in jou, aan de binnenkant van je stralendheid, woont een oude dynosauriër. Daarom herken je mij. Daarom ga je me uit de weg, maak je je uit de voeten
Nochthans dansen wij. Wij dansen de hele tijd samen in wilde levendigheid en klamme slow-motion. Alles, iedereen, alle gebaren. De schoonheid en het beest wervelwinden over de dansvloer, mijn binnenkant huwt zich aan mijn buitenkant, gaat weg op reis, komt weer terug. Jij blijft voorlopig je eigen donkerte ontvluchten door liefdes schijnbwegingen, door flirten en door lachen, door eindeloze lichtvoetighied. Ik ga niet eens achter je aan, ik hoef geen moeite te doen je te achterhalen. Als vanzelf val je als een rijpe appel in mijn liefhebbende handen. De tijd is aan mijn kant van de zwaartekracht. Alles valt uiteindelijk naar me toe.
Daarmee is lichtheid niet ontkend. Daarmee is lichtheid nog steeds de oogappel van mijn bestaan. De reden van mijn zijn ben jij. De benen om op te gaan, de schaal die alles bij elkaar houdt, het vat, dat ben ik.
Tactiek April 14, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, +++ , add a comment
Ik sla de deken van me af om te zien wie ik ben.
Ik ben een man vandaag, maar ik heb nog geen flauw idee van zijn naam of van wat zijn bezigheden zijn. Het gevoel van niet volledig geïnformeerd te zijn komt me overigens wel bekend voor.
Hij heeft een leuk huis, een aangenaam bed ook. Hij trekt de deken nog even over zich heen en wordt twintig minuten later weer wakker. Er is geen informatie bijgekomen. Hij stapt uit bed en loopt met eerste wankele schreden naar het toilet. Het is volledig werktuigelijk, gestuurd door een innerlijke drang en toch geeft het richting aan zijn nog maar zo korte bestaan. Een verdieping lager komt hij hier terecht. Hij typt neer wie hij is en wat hij tot nu toe gedaan heeft. Dat is niet erg veel. Hij kan hier nu gaan zitten wachten tot er iets nieuws bijkomt, zich er iets nieuws aan hem toevoegt dat het waard is vermeld te worden.
Hij verroert zich een hele tijd niet, maar om hem heen lijkt alles een en al beweging, de lucht trilt van de dr…
- ‘Kom eens een stapje dichterbij. Daal eens een stapje dieper af in… ja, in deze.’
- ‘In wie nu weer,’ vraag je.
- ‘Ik nodig je uit in deze af te dalen, de voor de hand liggende, de enige echte mogelijkheid als het ware.’
Maar je wil niet, je klampt je vast aan je veilige wolk van onbewustzijn, de schuilhut van je tegenzin.
Nu moet ik tactisch zijn, voorzichtig. Ik moet niet boos worden of ongeduldig, het moet veilig voor je zijn hier beneden, veilig en aangenaam. Je moet blijkbaar een goede reden hebben om naar beneden te komen. Ik moet een goede moeder voor je zijn, een liefhebbende vader. Ik ga naar beneden en dek de ontbijttafel. Dat is al in geen jaren meer gebeurd. Jij kijkt vanuit de hoogte argwanend toe. Is dit een valstrik, wordt er iets van me verwacht, moet ik weer iets?
Liefhebbende ouders zijn zo mogelijk nog minder te vertrouwen dan boze. Net als verkeer bij een stoplicht. Op rijdend verkeer kan je je oriënteren, maar stilstaand verkeer is onberekenbaar.
De garageman is onder de auto gekomen. Het was zijn boodschappentas die ik bijna twee maanden geleden opengebarsten op de straat zag liggen.
Nu moet mijn auto gerepareerd worden en het vordert maar langzaam. Eerst waren ze met zijn tweeën, maar nu moet Peter alles alleen doen. Hij houdt mij met overtuigende beloften aan het lijntje. Het zijn leugens. We weten het allebei. Ik laat mij doen. Ik wou dat ik iets had om me over op te winden, dan zou ik in no-time beneden zijn, aanwezig, alert, eisend, maar er is niets. Ik zou vorige week vertrekken en ik wacht nog steeds. Het beangstigende is dat het me niet uitmaakt. Dat ik net zo graag hier ben als daar.
Dat ik net zo graag hier niet ben als daar niet ben.
Kraken April 13, 2008
Posted by ideeflux in : Politiek!, + , add a comment
Op de voorpagina van NRC-Handelsblad stond deze zaterdag een foto van een gebouw van het Rijksmuseum dat gekraakt was en van waaruit een spandoek hing met de volgende tekst:
Modern capitalism absorbs everything, attacks every movement and individual that does not fit into their consumerism or prepackaged culture. Through squatting we realize our idea of an autonomous lifestyle and provide spaces free of consumer terror. We want spaces free from oppression, hierarchy and authority. We take back the freedom of choice over our own lives. Fuck the law. Squat the world.
De NRC plaatste er een kop boven die de krakers kenschetst als gezellige consumenten, een prachtige manier om de boodschap van de krakers te verdonkeremanen.
Waarschijnlijk worden er op de G7 [zie kop ernaast] veel meer koekjes en andere zaken gegeten en gedronken, maar daar rept natuurlijk niemand over.
Kredietcrisis met een hapje en een drankje. De G7 laat het zich goed smaken.
Krakers maken zich grote zorgen over het verlies aan persoonlijke autonomie als gevolg van ongebreideld consumentisme.
Laat mij Vruchtbaar zijn April 13, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, De Toekomende Tijd, ++ , add a comment
Grote Geest, laat mij alsjeblieft zien wat ik hier kom doen op deze aarde en laat me ook de vorm zien waarin ik dat kan doen.
Ik vind het niet simpel. Ik laat me afleiden door wat er in de krant staat, ik wind me op over de onwaarheden die erin staan, het tendentieuze ervan, het gebrek aan visie en gevoel voor rechtvaardigheid.
En het is niet vruchtbaar. Ik heb geen stem of weet hem niet te verheffen, ik heb het doorzettingsvermogen en het talent niet, om artikel na artikel hun ongelijk aan te tonen. Een dwaas kan meer beweren dan 100 wijzen kunnen weerleggen en in dit geval zijn het miljoenen dwazen met maar één wijze en dat ben ik.
Nina zegt: het is niet de strijd tussen links en rechts, tussen gelijk en ongelijk dat ons verder zal brengen.
Dus niet in strijd met de wreld. Niet meer op die strijd gefocust, maar gericht op vrede. Innerlijke vrede. De dingen doen die wel nuttig zijn. De goeie zaadjes water geven. Het goeie doen. Misschien zelfs wel weinig doen.
Ik ga vandaag wandelen. Ik neem deze vraag mee uit wandelen. Ik neem u mee uit wandelen, de wereld mee uit wandelen. Ik ga wandelen voor de wereldvrede. Ik kom u ongetwijfeld ergens tegen. Wij zijn allemaal bezig aan dezelfde wandeltocht. God is groot. Wij wandelen in zijn hand.
Zoekende het eigen zoeken April 12, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Ik wil zo graag, maar ik heb geen woorden meer. Dan weer heb ik wel woorden, maar ik kan er geen richting aan geven, geen levensrichting, geen doelgerichtheid. Ik kan wel schilderen in mooie kleuren, maar… het gaat nergens over.
Mijn woorden raken kant nog wal, ik shake de beker en deze woorden komen eruit, terwijl ik weet dat er iets anders mogelijk is. Helderheid, scherpheid als van een zwaard dat zin en onzin van elkaar snijdt, fileert in plakjes die zo dun zijn dat je er de krant door kan lezen, de krant die zo vol pertinente leugens staat, dat je door de bomen waarvan die krant gemaakt is, het bos niet meer kan zien dat uiteraard ondertussen verdwenen is. En het speelt zich niet daar af, maar hier. Niet in die dwaze geobsedeerde wereld daarbuiten, maar hier in mij, in mijn onvermogen te denken, een heldere gedachte te formulieren, consequent te zijn, mijzelf wederop te bouwen op mijn eigen fundamenten.
Ik ben de dwaasheid die ik buiten me zie en zo zal het zijn tot de dag dat ik de macht aan mezelf trek, mijn eigen kasteel bewoon, onder mijn eigen zon loop. Dat ik mijn eigen spoor trek dwars door de dwaasheid van alledag.
Wat gij niet wil dat u geschiedt…
De gouden regel van wederkerigheid.
De regel waardoor we altijd in elkaar thuiskomen, mens worden.
Zij schenden de gouden regel. Ik schend de gouden regel. Ik schend mijn eigen gouden zijn door niet deze te zijn voor dat wat hij waard is.
Maar je zoekt toch?
Erg vriendelijk van u. Ik zoek vaak datgene wat ik mis niet waar ik ’t vinden kan, maar waar het goed zoeken is.
Dit is een tijd voor rug recht. Voor zoekende het eigen zoeken, voor trouw aan eigenheid. Laten we deze straat nu eens ingaan. Laten we dit nu eens tot de bodem uitzoeken. Laten we hierin gaan staan. Deze straat ten einde lopen.