De Talibaan, mijn Vriend June 20, 2008
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Vanuit de Schaduw, +++ , add a comment
Je vraagt om argumenten? Ga van ons land. Ga van ons land, ga van ons land.
Als je de essentie tot je neemt hoef je niet te eten. Kleine staalharde pillen, zwart als teken, door het hoogste gezegend. Mijn paard schijt enkel nog droge kogelharde keutels. Het zwart van onze ogen is een gat waardoorheen deze met gene wereld samenstroomt, het ziet zowel naar buiten als naar binnen exact hetzelfde landschap. Bloed en stenen. Er is aan niets teveel en juist dat is ons genoeg. Zo vallen wij terug op wie wij waren.
Herken je ons dan niet? Dat wat wezenlijk is in ons is het door jullie zelfgeschapen tweelingdeel, de schaduw van jullie zelfvoldaanheid, de ontkenning van je schuld, door jullie zelf doorheen de historie opgejaagd van land tot land van moord naar moord. Jullie hebben ons gemaakt tot wie wij zijn, wij hurken in de schaduw van jullie gedachten. Achter elke struik, elk rotsblok bevinden wij ons, wij zijn de schaduw die jullie zelf wierpen tot leven gekomen, dat wat jullie destijds achterlieten zijn nu onze wapens geworden. Wij zijn de vijand niet. In ons bevecht je de angst die huist in jezelf. Wij willen jullie vrouwen denken jullie, maar nee, zo is het niet. Dat jullie vrouwen ons zouden willen, dat is jullie angst. Ga van ons land.
Ik tart je ons te zien als wie we zijn. Indiaan, neger, Tibetaan, maori. Ik mag sterven, maar doodgaan zal ik niet. Je mag mij hangen, kruisigen, vierendelen, vermoorden, vergassen. Ik ben onuitroeibaar. Altijd sta ik op in jou als dat deel dat je gemakzucht, je ijdelheid, je hang naar een gemakkelijk leven weerspreekt. Ik leg de heilige boeken maar op één enkele manier uit, ik maak er een zwaard van, een rapier, waarmee ik jou kan scheren of kelen. Dat boezemt je angst in, is het niet? Dat ik in je slaap in je op zal staan. Dat jij je als mijzelf herkent ergens diep in jou. Dat je op een zekere dag wakker wordt en zal moeten zeggen, toegeven, mompelen, het was alles tevergeefs, het was een vergissing, ik wedde op het verkeerde paard. Dan zal mijn harde hand je zuivere vriendschap geven. Maar tot die tijd: ga van mijn land. Geef mij mijn land terug, mijn zinnen, mijn zuiverheid, mijn ongerijmdheid, mijn ongereptheid, mijn onschuld, mijn ongelijk. Geef terug mijn land.
Geef mij het leven terug, de horizon, de aarde, de lucht, het water en alles wat daar groeit. Ga van mijn land.
Verlangen als Voedsel January 17, 2008
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Schilderijen, +++ , add a comment
Dat wat er niet is. Hoe dat wat er niet is ons inspireert, hoe wat wij zijn zich uitstrekt in dat wat wij niet zijn of niet lijken te zijn.
De God die er niet is. Dat Hij er niet is, is zijn vorm van zijn. Hij vacuümtrekt ons hart naar openheid, naar naakt staan onder lege hemel. Wij weten niets over al dat soort dingen, maar is dat een reden om erover te zwijgen?
De geliefde die er niet is. Chams de Tabriz, de grote, vaak afwezige liefde van Rumi, die de heilige boeken in het water smeet en ze er even later droog weer uithaalde. Ik zat bij zijn graf, dat is te zeggen, de plek waarvan sommigen zeggen dat hij er begraven zou liggen, maar waarvan anderen fluisteren dat hij er helemaal niet is. Ik vind dat geweldig, want het is helemaal inherent aan de natuur van Chams om er al of niet te zijn, zelfs als dode. Was hij er eigenlijk wel ooit? Ik voel Chams in mijn hart, de enige plek waar ik hem kan ontmoeten.
Je hebt dat toch begrepen met die wetboeken? Papier is droog, is bordkartonnen wijsheid. Woorden betekenen niets als ze niet in jou tot vlees en bloed worden. Als dat wat geschreven staat niet in jou in de stroom des levens wordt opgenomen, heeft het geen enkele betekenis. Daarom gooide ik die boeken in het water, om ze naar de vorm te vernietigen, en naar inhoud tot leven te wekken. Even later haal ik ze er droog weer uit, omdat zij in hun bordkartonnen vorm steeds opnieuw grote betekenis kunnen hebben voor degene die bereid is ze in zijn eigen stroom onder te dompelen, te laten smelten. Dat betekent het wat ik deed. Het gaat over de relatie tussen vorm en inhoud. De vorm moet geslacht worden, geopend, geofferd, om bij de inhoud te kunnen komen, en toch, is het anderzijds enkel in een zekere vorm dat dingen tot ons kunnen komen. Zo was ikzelf ook, ik smeet de boeken in het water, ik gaf je wijn te drinken en even later was ik weg, je achterlatend met een gapend gat, vormloosheid, leegte. Als je zucht, als je zegt: ‘wat pijnlijk, hoe kun je me dat aandoen’, dan heb je het niet begrepen. Mijn afwezigheid is mijn geschenk aan jou. Jouw uitreiken naar mij die er niet is, is het aller kostbaarste voedsel voor je ziel. Jij bukt je voorover om te drinken, je hebt zo’n dorst en zo’n verlangen. Dan val je zelf als een heilig boek in het water, je wordt met de stroom meegezogen, je bent vol van leven, je bent water in water, je vorm is verdwenen en je inhoud komt naar buiten, je bent overal. Even verder wordt je droge vorm weer uit het water gevist. Je vorm is enkel een vat om water naar de zee te dragen.
Snap je nu als ik zeg dat ik er ben en dat ik er tegelijk niet ben? Dat ik in vorm aanwezig ben, maar dat die vorm enkel dient om mijn vormeloosheid te bevatten?
Ik ging heen om mijzelf te vermenigvuldigen. Om mijzelf net zo aanwezig te maken als Chams. Om de wijze boeken in mij te laten smelten zodat ze als een rivier door mijn aderen zouden stromen, mij zouden voeden. Ik ben weg, ik ben verdwenen, ik bukte mij voorover om te drinken en loste op in mijn eigen woorden.
Geurspoor January 13, 2008
Posted by ideeflux in : Buikspreker, +++ , add a comment
Een beetje stijf, diagonaal in mijn eigen lijf als een plank in de hoek van de kamer. Waar zijn de levenssappen? Ik kijk om me heen. Nee, ik weet zeker dat dat wat ik zoek niet ver kan zijn, iets als muziek of een geur of iets anders, een herinnering bijvoorbeeld. Het leven is een onverwacht fonteinhoofd. Je kan elk moment de levensader raken waaruit de sappen huizenhoog opspuiten. Wees daarop voorbereid, op het onverwachte, op dat waar je nooit van hebt durven dromen. Dat wat zich in je droom openbaart kan even later in dat wat je je werkelijke leven noemt voor je staan. Die scheidslijn is een illusie. Je bent deze en gene, je bent de smachtende in de woestijn èn je bent het water dat vlak onder de oppervlakte wacht op de juiste gelegenheid om tot een uitbarsting te komen. Het enige dat jij kan doen is jezelf aan kant te maken, open te schenken. Schenk leeg de kop van je hoofd. De te hete thee van jouw denken-te-weten brandt alles weg wat een container zou kunnen zijn voor het ongedachte. Let niet op mijn woorden, luister naar de muziek ervan. Probeer me niet te volgen of te begrijpen, laat je verstand verdwalen in de zijpaden, laat haar achter in het bos als Hans en Grietje en wacht. Zie hoe ze groot en gelouterd het bos weer uitkomen. Vraag je niet af hoe dat kan, vertrouw op de vreemde adem van het leven, de dingen die zich voordoen, de dingen die net even anders uitpakken dan dat jij ze gepland had. Je moet het geurtje van God volgen, dat zei je weet wel, die mooie man die nu terug is in Samarcand. Michel kwam op de muziek af. Op één of ander manier, zegt hij, volgen we allemaal het spoor van dat hart met die vleugels. Toen Maryam vijf jaar oud was stond ze op het balcon van haar ouderlijk huis. Haar vader was slager als ik me niet vergis, maar zij begon langzaam te draaien. Onder de sterrenhemel. En alles draaide en zong. De wereld is woordloos en… redeloos. Dat wil je niet graag horen, ik zie het, je gezicht betrekt, maar de wereld trekt zich daar niets van aan. De rede is een saus die diegenen die de wereld haar onredelijk wildheid niet kunnen vergeven over haar heen gegoten hebben. Die vergeefse en onkundige koks trachten haar in die domme saus gaar te stoven en voor hun zwakke magen eetbaar te maken. De aarde laat ze rustig begaan, tot het haar te dol wordt, als de kameel die zich door de muis liet leiden. Dan schudt ze alles wat haar niet bevalt van zich af en begint opnieuw.
foto Gerard Heesink
Mond November 9, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, +++ , 3comments
Een nieuwe snee in de huid en met wat daaruit tevoorschijn welt vult de rubberboom zijn bakje. De rubberboom hoeft niet in zijn bakje te kijken om te weten waar het zich mee vult, want latex is zijn bloed, zijn woorden en zijn zwijgen.
Hij staat met de armen over elkaar, zwijgend. Dat wat hem gekwetst heeft, heeft hem opengebroken. Als een ei. Daarom houdt hij zichzelf vast. Langs die barst komt licht naar binnen, of naar buiten. Hij is opengebroken naar iets wat groter is dan hemzelf, maar of dat veel grotere zich binnen hem of buiten hem bevindt? Wie zal het zeggen? Hij heeft het licht aan moeten boren om dat wat donker was in hem bij te lichten, om zichzelf te helen. Dat is geen verhaal met een begin en een eind. Het is niet zo dat hij gezocht heeft en gevonden en daarom nu heel. Nee, het is eerder zijn bereidheid om te zoeken, dat hem doet vinden; in zijn bereidheid zoekende te zijn wordt hij heel. Zijn zoeken is vinden. In zijn kwetsbaarheid, dat wil zeggen zijn bereidheid het risico te nemen opnieuw verwond te raken, ligt zijn kracht. Zo wordt zijn wond een mond waardoor het verkeer mogelijk blijft tussen hem en het grotere, tussen hem en ginder, tussen hem en de ander. In en uit gaat hij door die plaats. Hij kan in de ander zichzelf herkennen. Daarom voelen anderen zich gezien. Hij inspireert anderen opweg te gaan, op zoek te gaan naar hun eigen licht.
Wij zijn alleen maar heel mèt onze wond, dankzij de wond. De wond is wijd en open. Er stroomt licht door. Wij bewegen ons van de ene wereld in de andere. Als wij onszelf aftappen komt er geen pus of bloed. Het zijn woorden. Wij dopen de pen in diezelfde opening als die waar wij doorheenvliegen. Wij zijn de wond, wij zijn dat wat langs de randen naar binnen krult. Wij zijn dat wat langs de randen overblijft. Wij zijn de twee werelden die zich met elkaar verbinden.
Een Steen van Binnen September 4, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, + , 3comments
Wij dragen de nacht in ons mee, en de aarde, de weidse donkere nacht van de aarde. Aan de voorkant zijn we huid en bewustzijn, zijn we een dunne schil van ideeën over een eindeloosheid van mogelijkheden.
Is wachten het enige wat we kunnen doen? Wachten tot een engel door de onzichtbare nacht van ons eigen wezen komt aangevlogen en ons wakkerkust aan de binnenkant van onze mond?
Wij kunnen ook zelf op onderzoek uitgaan, bij maanlicht, op bezoek bij één van de vele sterren aan onze nachtelijke hemel. Alles en iedereen is beschikbaar, staat tot onze beschikking, alle meesters uit een nabij of vers verleden verheugen zich in elke poging van ons en geven de volle aandacht waaraan wij aandacht geven. Ze zijn zo dichtbij, wij zijn hun taak, hun streven. Elk moment van overgave wordt beloond, elke keer dat we ons laten vallen worden we door weer andere, sterkere handen opgevangen. Wij zijn die ene met de miljoenen gezichten. Overdag voeren we de rituele schijngevechten op, maar ’s nachts zijn we thuis in de ene, het ene. Op wiens schoot mag ik me vlijen, wie slaat zijn armen om me heen, drukt zijn voorhoofd tegen de mijne? Wiens mond spreekt er door de mijne? (more…)
Moedergod July 31, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, +++ , add a comment
Er was iets nieuws in de stad. Een gebouw met zachte wanden, zonder ramen. Een smalle hoge deur, rood licht binnen. Een zacht gemompel van stemmen. Vrede, vrede, vrede, genoeg, genoeg, genoeg…
Zieken werden uit hun huizen er naartoe gesleept. Invaliden, ontredderden van geest, zij die heimwee hadden, zij die oud waren en der dagen zat. De ontheemden, de dak- en de moedelozen. De geofferden, de verongelukten. Laat de kinderen tot mij komen stond er boven de deur, en iedereen stroomde tot haar, werd liefdevol ontvangen, welkom geheten, terug op de plaats van oorsprong, de moederschoot, de bron, om later, na een lange of een korte tijd, daaruit weer tevoorschijn te komen, fris en jong en nieuw, als herboren.
In en uit ging het, in en uit Moeder God. In haar hoofd zoemde het zachtjes. Ze droomde. Dit is het wat zij droomde, wij zijn het die ze droomde. (more…)
De Hond van Mozes July 30, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, +++ , add a comment
Mozes staf was een slang, werd een slang, werd een staf. Hij sloeg zich er een weg mee door de rode zee. Hij sloeg op de rots en er was water. Mozes in ons loopt rond met zijn slangestaf en slaat op de rotswand. Water, water, water, in no-time staat het tot aan zijn knieën.
God vroeg Mozes: ga rond in de wereld en vind iemand die in alles minder is dan jou en breng hem hier bij mij. Mozes ging op weg, maar waar hij ook keek en wie hij ook ontmoette nergens vond hij iemand die minder was. In ieder die hij tegenkwam herkende hij kwaliteiten die groter waren dan die van hemzelf. Toen hij uiteindelijk moest erkennen dat hij niemand kon vinden, en de berg weer opliep naar God om Hem dat te vertellen, zag hij een dode hond liggen. Wel, dacht hij bij zichzelf, dit is een hond, ik ben een mens, bovendien, deze hond is dood en ik ben levend, misschien heb ik eindelijk gevonden wat ik zocht. Hij haakte het kromme uiteinde van zijn staf in de bek van de hond en begon hem met zich mee te slepen, maar terwijl hij dat deed krulden de lippen van de hond omhoog en ontblootten zich een rij prachtige sterke witte tanden. Mozes dacht aan zijn eigen tanden, schudde zijn hoofd en liet de hond liggen. Zo kwam hij met lege handen voor God te staan, aan wie hij niets hoefde uit te leggen.
Mozes, sprak God, het is goed je hier alleen te zien, want als je nog één meter verder was gelopen met die dode hond, dan had ik me voor altijd van je afgewend. (more…)
De Eigen Weg May 8, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Een nieuw Begin, +++ , add a comment
Een keus maken. Uit al het mogelijke. Ik kras maar een beetje willekeurig over het toverplaatje. Er komt altijd wat op.
Ik doe mijn ogen open en er is een dag. Ik kras wat willekeurig over de dag en er ontstaat een plaatje.
Wees nou eens een keer wat explicieter, wat uitgesprokener. Is het niet erg makkelijk een beetje rond te blijven hangen op de plek waar alles mogelijk is?
Maak een keus, word iets. Word meester in iets en spreek van die plek.
Ik had nooit gedacht dat ik het zou doen. Ik kan wel zeggen dat ik het gedaan heb, maar dat zou de volle waarheid niet zijn. Er waren omstandigheden die me min of meer dwongen. Het zou kunnen zijn dat ik ze opgezocht heb, dat ik de omstandigheden gevormd heb, zodanig gemodelleerd dat ik eigenlijk geen keuze meer had. Dat de keus een logisch voortvloeisel werd van de omstandigheid die ik zelf mede gecreëerd had.
In ieder geval was ik eerst zoals de meesten van ons. Ergens geworpen in een bepaalde situatie. En vandaar pak je het vaak op. Je neemt wat zaken voor zoete koek. Je verlegt de richting een beetje, maar een wezenlijke keuze maak je eigenlijk niet. Zo zou ik ook door kunnen hebben hobbelen in een leven dat niet volledig het mijne was, als een soort tweede hands auto..
Er waren bepaalde stappen die ik niet wilde zetten. Zaken als studie en werk enzo die voor een persoon in mijn positie, van mijn geboorte, heel normaal geweest zouden zijn. Maar ik wilde niet, ik weigerde, iets weigerde in mij, Het weigerde.
En dat gaf allerlei conflicten en van het een kwam het ander. – Ik moet opeens aan dat lichtspoor denken. Die dansende dieren in het spoor van Franciscus. De spontane vreugde die zijn simpele verschijning veroorzaakte. (more…)
Afromen!! April 22, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Vanuit de Schaduw, +++ , 1 comment so far
Ik vind het een beetje een rare vraag, maar goed. Ik vind het geweldig om mezelf in de spiegel te zien. Elke ochtend. Ik kijk mezelf recht in de ogen en ik heb er zo’n zin in, vanaf het moment dat ik mijn ogen opensla. Het scheren en wassen, mijn stretch oefeningen, af en toe een stukje rennen, ik zie het allemaal als voorpret. Ik zou het liefst gelijk aan de slag gaan, maar ik geniet van al die bezigheden die ik eerst moet doen, omdat ze m’n zin, m’n honger verhogen. Als ik dan in de spiegel kijk na het scheren dan ben ik tevreden, tevreden met mijn heldere ogen, m’n gladgeschoren kaken, m’n platte buik, m’n strakke lijf. Niet dat ik ijdel ben, nee dat is het niet. Ik geniet van mijn vitaliteit. Mijn wolf zijn. Mijn fitheid. Ik voel me lean and mean. Ready to act. (more…)
Afromen! April 21, 2007
Posted by ideeflux in : Buikspreker, Vanuit de Schaduw, +++ , add a comment
Hmm. Ze spreken kwaad over ons, maar ze moeten eens wat meer naar zichzelf kijken. Ze leven als zwijnen, ze proppen zich vol met varkensvlees.
Ze zeggen van ons dat we geen respect zouden hebben, maar ze hebben zelf geen respect. Moet je kijken hoe die wijven erbij lopen. Pak me dan, pak me dan. Ja wat wil je dan? Dan pak je ze toch. Heel die vette kliek zit maar te eten en te slempen op terrasjes en in restaurants. Ik weet niet hoeveel lui je voorbij ziet rijden in dikke BMW’s en mercedessen en noem maar op. Met hun vette koppen en hun vette reet. En werken die lui dan zo hard? Ik heb er nooit één wat zien doen. Misschien een beetje papier heen en weer schuiven in zo’ hoge torenflat, beetje de secretaresse in haar kont knijpen. Weet je, ik word doodziek van die gasten. Als ze het verzieken in hun baan, krijgen ze nog een gouwe handdruk mee. Handelen met voorkennis op de beurs. Ah die lui worden simpelweg al vrijgesproken omdat ze een das dragen. En ondertussen maar woekerwinsten maken met put-opties, het splitsen van bedrijven. Afromen noemen ze dat. Dat is toch geen werk man, dat levert toch niks op. Ja, bakken met geld, ja. Maar, kan je het eten, kan je er een huis van bouwen, kan je het aantrekken als het koud wordt? (more…)