De Koningin van Leegte June 20, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, +++ , 1 comment so far
Hallo geheime vriend! Nu weer even alleen tussen ons gezegd en gezwegen, en dan vooral: gezwegen. Vooral dat wat tussen de woorden en dat wat niet gezegd. De woorden als enkel het staketsel, het skelet, en dat wat niet gezegd als de ruimte daartussen: het vlees en de organen. De zachte gedeelten vullen we zelf in. Het één is enkel aanleiding en houvast voor het ander. Dat wat niet gezegd is heeft de zoetste melodie. De gast die niet is gekomen brengt altijd de zoetste gift. Die van ruimte, vrijheid, dat wat je zelf in mag vullen.
Gisteren liep ik door een groot veld van bloemen, kleine lichtblauwe bloemetjes bij de beek. En zo talrijk. Er was een heel leger bijen drukdoende om één en ander bevrucht te krijgen. Althans, dat zou een oppervlakkige analyse van de situatie kunnen zijn. Zij worden natuurlijk gedreven door de zucht naar honing. De geur ervan, gecombineerd met hun verlangen, maakt hen waanzinnig. Zij moeten van bloem naar bloem, naar bloem, bloem in bloem uit, en tussendoor gunnen ze zichzelf geen tijd.
Zij zijn niet alleen, zij zijn met velen, zij maken deel uit van een groter lichaam. In hun enkelheid zijn zij enkel woorden, of delen van zinnen, deel van een grotere gedachte. De structuur die groter is dan henzelf, is wat hen stuk voor stuk betekenis geeft. Natuurlijk is er hiërarchie. Zoals in elke stroom van gedachten is er een koningin. De werkwoorden vliegen zich in het zweet om de belangrijkste gedachte, de majesteit, over het voetlicht te brengen. De majesteit is eigenlijk een heel gewoon woord, die een speciale voeding krijgt van de andere, een speciale plek in de zin inneemt, en zo speciaal wordt. Zij is dus speciaal door de anderen, niet door een kwaliteit die ze van binnenuit bezit, zij is het speciale dat de anderen op haar geprojecteerd hebben, zij is het speciale van de anderen. (more…)
Onderweg Zijn June 17, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , add a comment
Ik wil maar steeds in die doos met verhalen kijken die mijn hoofd, mijn hart, mijn lijf, mijn wereld blijkbaar is. Altijd springt er wel iets tevoorschijn. Iets dierbaars. Iets zonder beentjes. Iets dat door mij heen kruipt, door mij heen beweegt, uit mij geboren wordt. Zijn voelhorens uitsteekt. Tast naar de vorm die het zal aannemen.
Al tastend neemt het vorm.
We doen dat samen.
Er is iets dat geboren wil worden en ik tast daar naar. Blind.
En dat wat geboren wil worden neemt vorm onder mijn tasten.
God was blind. Hij wist niet wat voor vorm hij had. Hij zocht naar zijn eigen vorm. Hij begon te kneden in de klei.
Er was iets dat geboren wilde worden.
De idee van God zoekt zich een vorm.
Wij zijn het tasten van God naar zichzelf.
Dat was niet toen. Het was niet lang geleden dat God klei oppakte en zich iemand maakte naar zijn evenbeeld. Het is nu. Zij kneedt nu. Zij weet nog steeds niet wie zij zelf is. Zij kneedt nog steeds. Tastende met haar fijngevormde vingers. Ademend over wat zij onder handen heeft.
Voel die adem over je gezicht.
Laat je kneden.
Geef je over.
Geef haar vorm!
Ik ben… blind. Ik weet niet wie ik ben. Ik tast naar het leven, ik tast naar mijzelf.
In mijn tasten krijg ik vorm.
De Pantoffel van Vriendschap June 17, 2007
Posted by ideeflux in : Tot Jou gesproken, +++ , 4comments
Vandaag ben jij aan de beurt, mijn vriend.
Ik bedoel natuurlijk niet enkel jou, maar jou in mij.
Hoe jij in mij leeft, hoe ik jou in mij herken.
Het gaat over genieten en de grijze golf, waar wij, jij nog meer dan ik, de eerste grijze omkrullende kuifjes van zijn.
Het zal steeds vaker gebeuren dat we, waar we ook gaan, onszelf tegenkomen terwijl we op een mooi plekje van de aarde staan te genieten. Met kekke rugzakjes op ademen we de frisse lucht in. Elkaar wijzend op de mooie kleurschakeringen, fotograferen we een bloem. Niet te lang natuurlijk, want daarna moeten we weer op weg naar een volgend moment.
We hebben zoveel workshops gevolgd, jij en ik, samen wel voor meer dan een mensenleven aan workshops. We moesten veel leren, met name over gevoelens, hoe ze te benoemen voor onszelf en ze voelbaar te maken, ze te uiten.
Altijd via de omweg van het hoofd. Wij zijn afgetrainde gevoelsbenoemers. Zelfs vrouwen, of misschien juist met name vrouwen, kunnen daar vaak nog een punt aan zuigen.
Ik kan daarin dus wel met liefde naar mij, naar jou, kijken, maar ik word ook verdrietig. Wanneer is het genoeg, vriend, wanneer mag je thuiskomen, ik bedoel hier, nu, in dit moment, met niets omhanden? Met voelen wat je voelt zonder er een project van te maken, iets dat je nog zou willen uitzoeken, iets dat je nog helder zou willen krijgen. Waarom morgen? Waarom helderheid? Waarom nog iets extra’s om van te genieten? (more…)
Het open Geheim June 16, 2007
Posted by ideeflux in : ++, Het Hart Helen , add a comment
Wat dan wel?
Geen verhaal dus. Alsjeblieft, niet een nieuw verhaal, niet weer een verhaal, over hoe het gekomen is. Over waarom het zo is. Dat hoofd dat er met zijn onnozele snuit steeds tussen zit. Gewoon overslaan. Is al veel te veel en veel te lang als eerste of zelfs als enige aan de beurt geweest. Nu eerst iets anders.
Ik lig op mijn rug. Er is een dijkje van deeg rond mijn hart gemaakt. Er wordt een warm mengsel van kruiden en olie en water op mijn hart gegoten. Dan weer opgedept, daarna weer gegoten. Vijfenveertig minuten lang.
Ik luister naar haar terwijl zij vertelt van haar vader, zijn oude verhalen over India, de Goden, Lord Vishnu.
Ik zie Lord Vishnu. Hij legt zijn wijsvinger over zijn welgevormde lippen. Ssssst. Zwijg. Luister.
Het mengsel van kruiden en olie en water wordt op mijn hart gegoten. Haar vader spreekt, de Goden spreken. Wij luisteren.
De heilige Narada, de boodschapper tussen Goden en mensen, stelt aan Vishnu de vraag waar hij al lange tijd mee worstelt: als alles geschapen is door de Goden, wie heeft dan de Goden geschapen? Wat is het waar dit alles, waarvan ze zeggen dat het een illusie is, uit voortkomt? Met andere woorden, wie is de moeder van God? (more…)
Woordproeven June 15, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, + , add a comment
- Ik heb al gegeten, dank u. Even weer eens niets.
- Kom een enkel woordje. Ik heb ze net vers gebakken.
Goed, je laat je verleiden. Je neemt er één, dan nog één en vervolgens sla je hele zinnen schrokkend naar binnen.
Wat een gebrek aan zelfbeheersing, wat een gulzigheid.
Alsof het nooit genoeg is.
Na een tijdje ga ik wat langzamer eten, ik begin wat zorgvuldiger te kauwen.
Wat eet ik eigenlijk? Ik begin woord voor woord te proeven, letter voor letter bijna.
Hmm. Het is… het is zalig, goddelijk.
Het is… verbazingwekkend.
Het is volkomen raadselachtig, uniek. Maar, wat is het? Wat voor materie is het? Geen idee, maar alles lijkt van diezelfde raadselachtige stof gemaakt te zijn. Het is als nectar, godendrank, je kunt het proeven. Op de tong, op de huid, met de ogen. (more…)
Het Geluk kan niet op! June 14, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, Lieve Gedachten, + , 2comments
er zijn niet genoeg woorden om het geluk te beschrijven
de woorden komen er altijd hijgend achteraan gerend
ze komen adem te kort
er zijn goede mensen die vrijgevig zijn
er zijn goede mensen die vriendelijk zijn
er zijn goede mensen die hun plichten vervullen
er zijn goede mensen die anderen helpen.
er zijn geen woorden genoeg om alle goede daden op deze wereld op te schrijven
en ondanks die schaartse
worden sommige
woorden gebruikt
voor het beschrijven
van harteloze zaken
dat zijn weggegooide woorden
dat zijn verloren woorden
zij toveren niets goeds tevoosrschijn
niemand heeft iets aan die woorden en toch worden ze opgeschreven
het is niet dat de woorden niet goed zijn
de woorden op zich zijn goed
ze worden alleen in de verkeerde volgorde neergezet en zo
roepen ze de verkeerde dingen tot leven
de dingen die pijn doen
die klein maken
afhankelijk
onvrij
woorden worden gevangenissen, slagvelden, oorlogen
de woorden zelf kunnen daar niets aan doen
het zijn de mensen (more…)
Het wenselijk Gezicht June 14, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, Vanuit de Schaduw, + , 3comments
Ik toon u dikwijls alleen dat wat ik graag wil laten zien.
Ik toon aan mijzelf enkel wat ik graag van mijzelf wil zien.
Harmonie, evenwicht, een gevoel van liefde en zin, zingeving, zinvolheid, zinnigheid. Samenhang. Dat waarvan ik denk dat het mij voedt.
Misschien, inderdaad ja, een soort innerlijk reclamebeeld van mijzelf.
Gisteren was het anders. Alsof er iemand anders in mij woonde, in mij op was gestaan, bezit van mij had genomen, brak ik uit als een leeuw, plotseling.
Uiteenvallen, desintegratie, ontluistering. Gebrek aan samenhang.
Kortom, het andere gezicht van… mij, God, de wereld.
Eerst voelt het als chaos, verlies en versplintering en dan…
begin ik toch weer wat met de overgebleven brokstukken te schuiven.
Ik maak mijzelf een nieuw gezicht.
Van woorden als echtheid, vrijheid, waarheid, ruimte voor iets nieuws.
De noodzaak
van iets nieuws.
Verlegen Meisje June 13, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, ++ , add a comment
Ik ben een verlegen meisje.
Ik kijk naar de grond
terwijl ik in een waterval van… zegen zit
zoveel!
voor mij?
de printer zoemt
de auto’s ruischen buiten
wij zijn als bloemen
we gaan open en dicht in deze wereld
en tezelfdertijd
dicht en open in de andere
wij hoeven alleen maar
dat wat open is in ons
te richten naar dat wat
van buiten naar ons toe wil stromen
ik ben een verlegen meisje
soms neemt mijn leraar mijn hand
dan blaast hij mij leeg van kleinheid
en vol van leegheid
aan de pomp zitten
zo noemt Sebastian dat
aan de pomp bij de meester
aan de pomp bij het veel grotere
ik hoef enkel
deze te zijn
de ogen geloken
dat wat altijd en overal stroomt
is slechts waarneembaar
opneembaar
vanuit deze
tedere
ontvankelijkheid
het is als het afvoerputje
van een bad
ik hoef enkel leeg te zijn
om te zorgen dat
veelheid naar me toestroomt
het is het verlegen meisje
dat de dow doet stromen
IJsland June 12, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, ++ , add a comment
het was onze
laatste vakantie
samen
de meeuwen die
in een nest aan de rotswand
uit het ei kruipen
krijgen maar één kans
of ze vliegen
of ze komen terecht
op het water
ze drijven dan
in het volle bewustzijn van hun lot
zo lijkt het
spoelen aan
en vinden zich
een plek om te sterven
wij konden dat
niet
accepteren
Coby had er één
tegen wil en dank
boven aan de rots een tweede kans gegeven
toen ik dat ook wilde doen
greep ik
met mijn onwetende handen
in de stille breekbaarheid
van dat wat al
transparant was
van dood
en overgave
Nieuw!!? June 11, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , 4comments
Ik ben vreselijk benieuwd, wat er vandaag weer uitkomt, uit deze dag, uit mij, uit de wereld.
Er zijn veel dingen die er over gezegd kunnen worden. Ze zijn allemaal waar, want dat wat je zegt creëert zijn eigen waarheid.
Wat is de waarheid die we vandaag willen creëeren, wat nemen we voor waar aan? Wat is de waarheid die ons het meest vruchtbaar lijkt?
Vandaag vind ik het wel eens leuk om te zeggen dat alles altijd nieuw is. Dat ik niet een soort van oude Frans ben die gewoon een voortzetting is van al zoveel jaren Frans. Nog meer Frans? Nee dus. Nieuw. Niet eens nieuwe Frans, maar gewoon nieuw. Want Frans, wie is dat, wat is dat?
Frans, dat kan nauwelijks interessant zijn, maar Naamloos… klinkt al een stuk beter, uitnodigender. Naamloos dus, aangenaam.
Naamloos zit en typt. Wat daar uit voort zal komen is niet bekend. Hij is een ruimtereiziger in totale vrijheid. Een gedeelte van Naamloos scannt de ruimte op binnenvliegende beelden, extra-terrestials die te hulp schieten bij origineel ontstaan. Die beelden aanreiken en natuurlijk zelf beelden zijn. Beelden en woorden als stapstenen. Wij bewegen met zevenmijlslaarzen door de ruimte. (more…)