WC-papier June 10, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , add a comment
Eerst een hele tijd niets.
Niets!
Hmmm.
Lege ruimte, onbenoemde ruimte. Veelheid van leegte.
Zo gezond, zo uitnodigend. Zo ledigend van nood.
Hoe bevredigend is het niet om naar de WC te gaan als je nodig moet?
Wegdoen van teveel.
Om misschien wel dezelfde reden is Niets zo geweldig.
Omdat we daar het teveel aan kunnen wegdoen.
Ons mestoverschot, onze boterberg.
Omdat het niets zo oneindig groot is, kunnen we er alles in kwijt. We kunnen er helemaal ín duiken, in oplossen, ons schoonwassen van weten, van denken, van denken te weten, van denken dat we zouden moeten weten. (more…)
Even iets Anders June 9, 2007
Posted by ideeflux in : Gedichten, ++ , 2comments
het was nacht
ik zag
buiten stonden de gevels
in een andere tint
volledig toegankelijk
jij vroeg mij naar mijn gaan
mijn wegen
ik werd verlegen
want ik heb zo’n weg niet
niet iets als van a naar b
of zo
maar eerder
van naar binnen
ingaan tot
vereenzelvigen
aanraken
eerder
verworden
dan
verwoorden
ik heb geen verlangen
naar de dingen van deze wereld
dat klinkt misschien
overdreven
verheven
maar ik vind toch dat dat de woorden zijn
die het beste op mij rijmen
de mate waarin ik
nog niet congruent ben
aan mijn gebrek aan verlangen
bepaalt de lengte van de weg
die ik nog heb te gaan
Anders June 9, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Saghi had zich vergist. Er was natuurlijk maar één enkele fontein.
In het gelispel van het water hoorde ieder van hun vieren enkel en alleen zijn of haar eigen verhaal.
Niemand slaagde erin om door het gelispel van het water heen het geluid van de Bron te horen. Niemand probeerde het, niemand leek erin geïnteresseerd te zijn. Iedereen zocht enkel zichzelf in het geluid van het water.
En dus werd er geargumenteerd.
Het was allemaal hetzelfde water en toch werd er geargumenteerd.
Juist daarom werd er geargumenteerd.
Saghi zweeg.
Er is geen weg naar vrede, dacht hij. Geen weg naar liefde.
Vrede is.
Hij luisterde nog eens wat beter naar de stemmen van zijn vrienden. Als je je niet richtte op de betekenis van de woorden en de zinnen op zich, maar op dat wat je door de woorden heen zou kunnen beluisteren, deed het een beetje denken aan het geluid van het water, het geluid van de fontein.
Opeens hoorde hij het.
In het geluid van hun argumenteren, in het gelispel daarvan, alsof het water was, hoorde hij het geluid van de Bron.
Saghi was in vrede.
Hij telde zijn zegeningen op de vingers van zijn beide handen.
Wat ons beperkt is wat ons vrij maakt.
Wat ons doet huilen is wat ons doet zingen.
Wat ons teneerdrukt is wat ons groot doet zijn.
Met dank aan Christine Dun
De Fontein June 8, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , 2comments
Niet wat ons beperkt, maar dat wat ons vrij maakt.
Niet wat ons doet huilen, maar dat wat ons doet zingen.
Niet wat ons teneerdrukt, maar dat wat ons groot doet zijn.
De oude Saghi Ali zat voor zijn hut.
Hij had nog slechts drie vingers, maar daar kon hij verbazingwekkend veel mee doen.
Dat wil zeggen: alles dat nodig was voor zijn eenvoudige leven.
Elke keer als het leven iets van hem had afgenomen, was dat vreemd genoeg een geschenk geweest. Het was alsof het leven hem elke keer een stukje lichter had achtergelaten. En nu Saghi bijna niets meer had, bijna niets meer kon zien en bijna niets meer kon ruiken, voelde hij zich rijker dan ooit tevoren.
De zon scheen in zijn tuintje. Alles was prachtig. Saghi kende elke struik of bloem, hij had ze immers met zijn eigen handen geplant, ze centimeter voor centimeter zien groeien. Hij had gezorgd voor water in tijden van droogte. Vervolgens had hij alles met bewonderende aandacht gadegeslagen. Hoe het groeide, hoe het ene leven het andere aantrok. Dat was eigenlijk alles. De rest was vanzelf gegaan en het resultaat was oogverblindend, majestueus, raadselachtig. Als Saghi in zijn tuin zat, was hij gelukkig. Dan zat hij tussen zijn vrienden. (more…)
Heeft u een Droom? June 1, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, + , 5comments
Goeie vraag Frans, maar vertel eens… heb je zelf een droom?
- Ik weet het niet. Niet met zoveel woorden. Misschien met veel meer woorden.
Hij zocht in zichzelf. Dwz hij zocht niet werkelijk in zichzelf. Hij wilde graag het goede antwoord geven. Een goed antwoord geven. Iets dat goed klonk, wijs. Misschien zelfs iets dat een zekere indruk zou maken.
Toen hij dat eenmaal door had vermande hij zich.
- Zie je, ik schrijf deze stukjes voornamelijk voor mijzelf. Als ik iets beweer is dat niet omdat ik eea allang heb uitgevogeld en het nu de wereld verkondig. Ik beweer het enkel opdat ik het mezelf hoor zeggen. Ik zeg het voor mij zelf. Hardop. Zodat ik het kan horen, zodat ik kan voelen of het waar is. Of het me ergens brengt, naar het midden, naar vrede. Ik schrijf deze stukjes om mezelf naar vrede te schrijven.
Ik leef eigenlijk zonder droom. Doelloos. Er is geen perspectief. Ik voel het moment van nu, althans ik probeer het te voelen en ja, dat is vaak erg goed.
Degene die ik worden zal, is altijd in dat moment. Dat is het grote verschil met degene die ik nu ben. Die ik worden zal stapt niet meer uit het nu. Die is steeds in de genade van het moment. Ook als hij met andere mensen is. Als hij boodschappen doet, bij vrienden, bij vreemden.
Hij is steeds in het leven aanwezig. Proeft steeds het leven. Is steeds in waarheid. En spreekt waarheid.
Voila.
Dat is mijn droom.
Nu heb ik hem toch nog gevonden.
Wat een leuke verrassing.
Wat een goed begin van de dag.
Het is misschien geen spectaculaire droom, maar het is mijn droom.
Ik vind het een lieve droom!