Waarom ik huilde February 25, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, +++ , add a comment
Al wat ik kan zeggen is dat ik was, of althans, ik moet geweest zijn. Ik moet toen geweest zijn van wege het simpele feit dat ik nu ben. Ik was toen wat ik maar eenvoudigweg ‘in overgave’ noem. Ik onderscheidde mezelf niet van het overige, van wat om mij heen was. Het voelde, als ik eraan terugdenk - wat eigenlijk onmogelijk is - aangenaam. Het voelde als een inwendige gloed. Alsof alles vanbinnen met een soort magma gevuld was, en mijn magma met het magma van alles om mij heen in verbinding stond. Het was een permanente staat van zaligheid en ik was er van overtuigd – als je dat soort dingen al kan zeggen – dat het voor altijd zou duren.
Toen pakte Hij mij als een stuk speelgoed van de kastplank. Hij blies mij aan. ‘Wees’, zei Hij. (more…)
Vrije Pers February 24, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, ++ , 1 comment so far
Wie zijn wij? Er wordt een foto van ons gemaakt. Daar komen onder- en bijschriften bij. Die worden er blijkbaar bij verzonnen, want ze kloppen niet. Ons wordt niets gevraagd. Wij protesteren, want wij herkennen ons niet in wat er geschreven is. Wij zeggen hoe het zit. Maar of we gehoord worden? Zij maken plaatjes van ons, beelden, ideeën, maar ze zien ons niet. Zij maken een foto van ons en vervolgens interpreteren ze die foto, maar ze luisteren niet naar ons.
Als er lange tijd niet naar mensen geluisterd wordt, dan gaan ze schreeuwen. Anderen gaan een stap verder. Om gehoord te worden laten ze dingen ontploffen. Of zichzelf. Het zijn onze huizen die ontploffen. Zij maken er plaatjes van. Zij interpreteren de foto’s. Zij schrijven er verhalen bij.
Of zou het andersom zijn? Misschien is het wel zo dat ze al een verhaal hebben, een af beeld van ons. En daar zoeken ze dan de juiste foto bij.
Twee dingen: February 23, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , add a comment
Wat ik voel en mijn gevoel daarover. Ik voel van alles. Been over been, druk in mijn schouders, ademhaling, warmte in mijn buik. Gewoon wat er is… of maar liefst wat er is. Ik kan het aannemen als iets dat er gewoon is en ik kan er met aandacht naartoe gaan en dan is het iets bijzonders. Nu ik dit opschrijf ervaar ik meer het bijzondere ervan dan het gewone.
Dat andere is mijn gevoel erover, hoe voel ik mij met wat ik voel. Dan ga ik een oordeel geven over wie ik ben. Aan de hand waarvan doe ik dat? Maatstaven van buitenaf? Vergelijk ik mij met anderen? Verinnerlijkte uiterlijke maatstaven? Verinnerlijkte ouders en leraren? Als ik dat weglaat, wat is er dan nog om mij te beoordelen, laat staan veroordelen? Ik ben deze, dit voelende. Punt.
Mischien zijn er verwachtingen? Ja. Ik zou elke dag een mooi stukje willen schrijven. Maar wat is een mooi stukje [dank je Pauline!]? Wat ik eigenlijk probeer, elke ochtend, is mezelf tot leven schrijven. In mijzelf recht schrijven wat scheef is. En ja, ik ben nu weer recht.
Stil February 21, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid , add a comment
Aanraken… February 20, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , 2comments
Als we in stilte bij de dingen kunnen zijn, dan worden ze voelbaar. Wij worden voor onszelf voelbaar, als wij ontvankelijk zijn voor de dingen om ons heen. Als wij een zachte adem hebben, als we met zachte blik om ons heen kijken. Als we onszelf aan durven te laten raken door de wereld, dan worden we aanraakbaar en ontvankelijk voor de ander. Als de ander zich openstelt om zich door ons aan te laten raken dan is dat een zegen, en wij zegenen onszelf en anderen door onszelf aanraakbaar te maken.
Wonderen!! February 19, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, + , 1 comment so far
De indianen die op het punt stonden door Columbus ontdekt te worden hadden zijn vloot niet zien naderen. Omdat ze zulke boten niet kenden, konden ze ze niet herkennen.
Wij zien de wereld zoals we verwachten dat ze is, en de wereld - is dat niet merkwaardig? - past zich daaraan aan. Wat wij niet kennen kunnen we niet herkennen.
Hoe kunnen wij ons nu openen voor het nieuwe? Hoe kunnen wij ons openen voor dat wat wij nog niet kennen?
Ons openen voor dat wat we nog niet kennen, is ons openen voor de mogelijkheid dat er zeer merkwaardige dingen kunnen gebeuren. Wonderen.
Omdat onze trouwe wereld zich zo inspant om in haar eindeloze kleurenpalet dat tevoorschijn te toveren wat wij verwachten, kan ze alleen wonderen verrichten, als wij wonderen verwachten, althans ze niet a priori uitsluiten. Onze manier van kijken opent al of niet de deur naar wonderen. Onze mindset. Onze verwondering, onze overgave.
Pas wanneer we ons openen voor wonderen, kunnen ze ook werkelijk gebeuren. Wij houden de toverstaf zelf in de hand. Pas wanneer we geloven in wonderen kunnen we ons eindelijk bevrijden uit de benauwde gevangenis van ons beperkende denken. Onze ziel hervindt klapwiekend haar vrijheid in de eindeloze ruimte van een magische wereld en alles is weer mogelijk.
De zwijgende Verteller February 18, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , add a comment
Woorden zijn magische wezens. Ze openen werelden en ze sluiten werelden. Het bijzondere is, dat op het moment dat ze de ene wereld openen, ze de andere sluiten. Woorden zijn eigenzinnige wezens, nukkig ook. Het duurt jaren vooraleer je ze een beetje leert kennen. Ze hebben een eigen wil en dat is zacht uitgedrukt. Ze hokken bij voorkeur samen in groepsverband en laten zich dan slechts met de grootst mogelijke moeite uiteendrijven. Kuddedieren zijn het.
Gewoontedieren. Hoogstzelden zie je één enkel woord, eenzaam staan als een roepende in de woestijn. Woorden roepen een wereld te voorschijn en exact op datzelfde moment, juist doordat ze een wereld te voorschijn roepen, laten ze een andere wereld verdwijnen. Niemand heeft het over die wereld, omdat je er niet over kunt spreken, omdat die wereld, zodra je er woorden aan geeft, verdwijnt. Het is de woordloze wereld. Niemand die ooit afdaalde in die wereld, is er van teruggekeerd met een verhaal. Niemand die ooit afdaalde in die wereld, is ooit teruggekeerd. (more…)
Hier February 11, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Vandaag. Nu. Leven. Ademen. Sterven. Expansie. Niets worden. Of, weliswaar worden, maar daarin zijn, wordend zijn. Becoming. Wel bekome het u. Welkom. Kom hier. Hier. En Nu. Alles leeft kleine jongen, achter het waas van je ideeën, achter het schilderij dat jij van het leven gemaakt hebt, die verstarring, dat idee, daarachter leeft alles, ademt. Alles is vrij in zijn. Vrij te zijn in het woordeloze. Het is alleen de idee erover die pijn doet, die een te benauwde behuizing vormt als de krimpende korst om een dampende koeievlaai.
Verliezen en Vinden February 10, 2007
Posted by ideeflux in : Bericht van het Dak van de Wereld, +++ , add a comment
Hoe gebeurt het? Jezelf kwijtraken en jezelf weer vinden. Je Zelf kwijtraken en je Zelf weer vinden. Het is als de parabel van de Verloren Zoon. Hoe weet je dat je op de juiste weg bent? Omdat je hem af en toe kwijtraakt. Wie heet ons welkom aan de deur van onze ouderlijke woning? Dat is Hij! Waar is thuis? Hier. En Nu! Wanneeer kom je thuis? Elke keer als je stopt en wacht. Wie komt thuis? Hij komt thuis, God komt thuis in jou. Jij komt thuis bij jezelf, of in God. God is een zwerver. God is dakloos. God klopt overal aan de deur. Je moet de glimlach op Zijn gezicht zien wanneer Hij wordt binnengelaten. God is misschien zelf bepaald niet een makkelijk karakter. Niet volledig aangepast. Hij ligt misschien wel met zijn voeten op de bank zonder zijn schoenen uit te trekken. (more…)
Dick February 9, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Dick
Lieve vriend.
Warme vriend.
Dode vriend.
Ik wil je eerbetonen met het laatste verhaal dat je me vertelde.
De Verhalenventer
Wij woonden bij het station. Alle andere mensen kwamen ergens vandaan en gingen ergens naartoe, maar wij bleven. Wij hadden op het station een plek gevonden, dat is te zeggen, wij woonden in een oude loods aan het rangeerterrein. Je hoefde enkel maar de rivier van spoorstaven over te steken en je was er. Ik zie nog hoe ze glinsterden in het maanlicht. We hadden uitgevonden dat je heel eenvoudig een hoek van een van die grote deuren naar buiten kon trekken. En dan wurmde je je zo naar binnen. Het was eenvoudiger als je met zijn tweeën was, en wij waren met zijn drieën. Twee mannen en één vrouw. Dat kan niet goed gaan, ik hoor het u al denken en dat klopt ook. Het is ook niet goed gegaan, maar dat was pas veel later. In het begin ging het juist erg goed. We waren erg samen, erg trots op onszelf, dat wij het wisten te redden met zijn drieën, dat wij een warm huis hadden en dat wij ons eigen geld verdienden.
Wij schreven verhalen. Wij schreven verhalen en die verkochten we aan de reizigers. Die verhalen schreven we op een oude typemachine die we in de loods gevonden hadden. (more…)