Automagic June 28, 2011
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin , add a comment
Het leven neemt zo’n vaart, het stroomt door onze aderen, door de bomen en struiken door de beek, de lucht, het klopt in de stenen en twinkelt in de sterren. Het is onophoudelijk in beweging en wij worden door die energie aangedreven als een molen door wind of water. Het gorgelt, slurpt, borrelt, het kirt, draait, zwelt af en aan en zwermt op en uit in één onafzienbaar bulderend voortgaan waarin wij slechts even meedansen als een blad in een herfststorm.
Het is windstil. Als ik mijn ogen sluit voel ik hoe het bloed door mijn aderen stroomt met een geweldige levenskracht. Er staat van alles te gebeuren. Het heeft zich aangekondigd. Het is veel en het is goed.
Vanmorgen stond het op het label van mijn theezakje: The energy that makes you fail, can make you win. Als dat werkelijk waar is zal ik binnen afzienbare tijd – als ik mijn oude programmering loslaat tenminste – over bergen energie beschikken, en waarom zou dat niet zo zijn, want theezakjes liegen niet, theezakjes liegen nooit. Theezakjes zijn onschuldig, eerlijk, hardwerkend en ter goede trouw. Er zijn er maar weinigen die in hun relatie met een theezakje op de koffie zijn gekomen, om het zo maar eens uit te drukken. Een relatie met een theezakje duurt weliswaar over het algemeen niet erg lang, maar ook dat is geen algemeen geldende waarheid, want ik kende een student die zijn theezakjes aan een waslijn te drogen hing. Hij beweerde dat het zakje op die manier nieuwe krachten op deed en vervolgens weer goed zou zijn voor menig smakelijke kop.
Als je er op bezoek was mocht je zelf je theezakje uitzoeken. Dat was geen gemakkelijke opgaaf want op een of ander manier zagen ze er allemaal even aantrekkelijk uit en je realiseerde je stante pede dat het hier nu niet bepaald om een oppervlakkige relatie ging, een soort van one night stand – of a one time cup –, maar veeleer om een langduriger verbintenis. Volgend bezoek immers liep je de kans genoodzaakt te zijn van exact hetzelfde theezakje een verfrissende bak te trekken en dus was de keuze een serieuze aangelegenheid.
Wij speelden allebei saxofoon, hij en ik. Wij waren allebei beginners en we speelden klassieke duetten, hetgeen voor de directe omgeving een weinig verheffende ervaring geweest moet zijn, maar mijn lieve ouders stimuleerden ons contact en prezen ons de hemel in uit angst dat ik anders weer in de puberale lethargie zou vervallen waar ik de voorgaande jaren in had verkeerd.
Dáár weer voor had ik blokfluit– what’s in a name – gespeeld. Ik voelde me volledig geblokkeerd door het instrument, maar het was meer iets in mijzelf, daar ben ik nu wel achter. Mijn moeder had alle verwachtingen die zij ooit van zichzelf had gehad, of die haar op haar beurt ooit waren opgedrongen, op mij geprojecteerd. Ik zou niet allen een succes op school zijn, maar ik zou ook artistiek en creatief in geest, letter en beeld de wereld een poepje laten ruiken. Daarmee kwam ik – via een foutieve doch voor de hand liggende koppeling – in een catch 22 situatie terecht. Zou ik de weg van succes kiezen, dan zou ik me uitleveren aan een moeder die steeds meer en hogere eisen aan mij zou stellen, waardoor ik uiteindelijk steeds meer van mijzelf zou vervreemden. Zou ik daarentegen mijn eigen weg willen gaan, dan – zo leek het – had ik geen andere keuze dan me van de door mijn moeder zo begeerde succesrichting af te wenden en dientengevolge te falen. Ik koos voor het laatste en ik moet zeggen dat ik er paradoxaal genoeg een groot succes van gemaakt heb. Ik ontwikkelde een grote bedrevenheid in het spelen van foute noten, zeggen van verkeerde woorden en het nemen van verkeerde beslissingen. Op het moment suprème kon ik er zeker van zijn mezelf niet in de steek te laten. Ik zou falen. Dat stond van te voren vast. Hiermee werd ik een glorieuze winnaar van wat men het verkeerde gevecht zou kunnen noemen.
Mijn beloftevolle carrière startte ik indertijd bij een uitvoering van de plaatselijke muziekschool waarbij ik er met voornoemde blokfluit als enige in slaagde om zowel uit de maat als vals te spelen. Ik voel nog haar verontwaardigde teleurstelling maar herinner me niets van een gevoel van bevrijding.
Buiten was het warm, het leven leek ondraaglijk.
Tot aan de dag van vandaag leek ik mijn eigenheid voornamelijk door te falen te bewijzen. Maar dat wordt anders vanaf nu. Eigenheid is vanaf nu gekoppeld aan succes. Ik speel nog steeds saxofoon. In een band met de edele naam Automagic. Een naam die suggereert dat alles wat goed is zonder moeite tot stand komt.
Nu donderdag 30 juni om 21.00 uur spelen we in Hijazz in Uppsala. Het is het concert van de waarheid. Ik ben niet nerveus, want het kan volgens mij en mijn theezakje niets anders dan een groot succes worden. Krijgt mijn moeder toch nog haar zin.
http://www.myspace.com/automagic11/
ontwerp CD-hoes: Huub Koch, Zichtbare Zaken
Leven zonder Mij June 22, 2011
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, Schilderijen , add a comment
Gisteren in de auto zag ik een wolk die precies de vorm had van de lichte pijn in mijn rug.
Ik doe zelf niet veel, maar rond mij krijgt alles moeiteloos gestalte, en in dat alles ben ik op een of ander manier toch nog wel aanwezig, al was het maar als een subtiele vorm van aandacht, als waarnemer of toeschouwer.
Het hout dat zich onder andermans handen slijpt vormt mijn ziel, heelt mijn wezen. Innerlijke weerstand wordt overwonnen terwijl zij het weerbarstige plaatijzer buigen en snijden om het naar hun wil te vormen. Ik ben de wereld die ik zie en zij beweegt zich in mij. Het dansen van de takken met de zacht trillende bladeren herken ik in de cellen van mijn lichaam. Het beweegt, ik word bewogen. Het enige dat ik aandraag is dat ik opgehouden ben me er tegen te verzetten, dat ik me laat gebeuren.
Ik ben een hooghartig persoon, ik woon in een koud en winderig gebouw met hoge ramen. Er zijn veel mensen nodig om mijn leven comfortabel te maken, maar ik heb geen weet van wie die mensen zijn, wat hen beweegt, hoe ze zich voelen, hoe hun leven er uit ziet, noch ben ik daarin geïnteresseerd. Eigenlijk ontken ik de werkelijkheid van hun bestaan in alle toonaarden en dat niet alleen: ik wil het liefst niets over ze weten, ik wil niet het risico lopen dat ik door ze te leren kennen bij hun lot betrokken zou geraken, ik wil mezelf niet verliezen in verbondenheid.
Er is nog iets anders.
Als iets staat te gebeuren wat afwijkt van de dagelijkse routine, wil ik dat het zo snel als mogelijk over is. Juist bij zaken die anderen als prettig of gezellig ervaren kijk ik altijd uit naar het moment dat het voorbij is, wanneer het over en gedaan is, wanneer we, zoals ze zeggen er, met een al of niet plezierig gevoel op terug kunnen kijken.
Eigenlijk wil ik dat er niets gebeurt, dat niets mij beroert, dat ik onberoerd kan zijn en blijven. Dat onberoerd zijn noem ik vrede. Eigenlijk wil ik, als je het op een meer uitgesproken manier zou willen zeggen dat het leven over is, voorbij, afgesloten, iets dat gebeurd is en waar ik met tevredenheid op terug kan blikken.
Op een dag komt er een man aan de poort. Ik heb uitdrukkelijk orders gegeven dat er niemand, maar dan ook niemand wordt toegelaten die zomaar aan komt kloppen, maar deze man schijnt zo’n bijzonder verhaal te hebben, dat mijn bedienden besloten hebben zijn bezoek bij mij aan te kondigen en ik, op mijn beurt heb het gevoel hem niet te kunnen weigeren.
Als hij binnenkomt gebeurt er iets in mijn lichaam. Het is mijn hart, maar daar ben ik me op dat moment niet bewust van. Ik staar in de ogen van de onbekende, zie zijn lippen bewegen, maar hoor niet wat hij zegt. Hij krijg de mooiste kamers van het huis en hoewel ik het me niet herinner schijn ik daar zelf opdracht toe gegeven te hebben.
Hij blijft bij mij, bij ons, en alles verandert. Het licht schijnt, het huis is warm en open en wordt bevolkt door mensen van allerlei slag die ik nooit eerder heb ontmoet. Ik hoor hun stemmen en ik hoor zen lachen. Ik ben verheugd en verbaasd over wat we te eten krijgen voorgeschoteld wanneer we aan tafel gaan. De groenheid van de salade! Uit eigen tuin zeggen ze en hebben een vanzelfsprekende en zelfbewuste trots en openheid als ze me aankijken. We eten als een grote familie. Ik heb niets te zeggen, ik heb werkelijk niets te zeggen, niets meer te zeggen, weet niets te zeggen.
Het neemt geen einde, want het is niet meer te stuiten. Mijn hart ligt geopend en al op tafel. Zo rood! Het vormt het hoofdgerecht. Uit eigen huis, zeggen ze tevreden. Ieder neemt een stukje en allen knikken goedkeurend. Ik proef er zelf van. Het is… heerlijk, het is onweerstaanbaar lekker. Dan volgt een dij, een bil. Als alles op is en er niets meer van me over is, doen we de afwas. We zingen, we lachen, we dansen. het is dwaas maar begrijpelijk. Ik ben het dwaast van allen, zo licht als een veertje. De enige die nog blijer is dan ik is hij die in me is komen wonen. Het leven is ongeneeslijk wonderbaar. We leven, dat mag zo toch wel uitgedrukt worden, met zijn allen in een grote hand, de hand van het oneindig veel grotere, dat zo groot is dat we haar liefhebbende ogen wel kunnen voelen, maar niet kunnen zien.
Door mijn Liefde June 19, 2011
Posted by ideeflux in : Het Hart Helen , add a comment
Geest van de wereld verras mij met je levenskracht, je vermogen om alles nieuw te maken. Breng me een verhaal, zing een lied door mij.
Ik ken de hele wereld als mijn broekzak want ik heb in alle tijden en overal geleefd. Als ik mijn ogen sluit kan ik me waar ook ter wereld en ver daarbuiten thuis voelen. Ik weet hoe alles ruikt, hoe zonlicht op een vergeten hoekje valt, hoe kleding op bepaalde plekken harder slijt dan op andere. De vraag is, hoe ik mijn angstkuiten kan kwijtraken, zodat ik weer op de wereld kom te staan. Geef mij een droom die mij sterker maakt.
Ik ben een vrouw in Midden-Amerika. Ik woon in een klein dorp. De ruimte tussen de huizen is van aangestampte aarde. Ik maal maïs. Ik heb geluk want ik heb een goede man, maar ik leef in een cultuur waar de vrouwen weinig rechten hebben en veel plichten. Ik doe mijn plicht met liefde. Ik lijd niet. Op een of ander manier heb ik een grote innerlijke ruimte waar ik mijn energie en mijn liefde vandaan haal.
Het dorp is niet erg mooi of liefdevol. Er is vrij veel ellende en pijn, maar ik slaag er in de pijn van het dorp in mij op te nemen en in mij te neutraliseren. Ik dompel het dorp als het ware in mij, in mijn liefde onder en zo heel ik het dorp en alle mensen daarin. Dat is wat ik doe wanneer ik het meel maak voor mijn maïskoeken.
Als men mijn maïskoeken eet geniet ik in stilte. Mijn koeken zijn populair, ze worden met graagte gegeten. Ik geniet ervan om te zien wat voor uitwerking de koeken op de mensen hebben. Zijzelf hebben niets in de gaten, maar ik kan het verschil duidelijk zien. Het verschil tussen hoe de mensen zijn wanneer ze nog niet gegeten hebben en wanneer ze wel gegeten hebben.
Na de maaltijd ligt er een deken van rust over het dorp, maar ik ben klaar wakker. Ik ga van ziel naar ziel en neem hen de biecht af, zoals ik dat noem. Terwijl ik dat doe word ik begeleid door een groene god uit een oude lang vergeten traditie. Toen hij pas bij me kwam was hij erg gewelddadig, hij sprak kwaad over anderen en stelde me voor hen te mishandelen, te doden, maar ik heb hem getemd. Nu eet hij uit mijn hand en doet alles voor mij. Zo gewelddadig als hij eerst was, zo krachtig is nu zijn genezende gave.
Vannacht had ik een droom. Ik was in een straat die ik niet kende. Mensen liepen door elkaar, ik geloof dat het een soort markt was. Tussen hen in rende een zwarte jongeman die van top tot teen bedekt was met bulten. Hij zag me niet, maar ik kon zijn eenzaamheid voelen, zijn verstotenheid, zijn niet gewild en niet geliefd zijn hier in deze wereld. Als mensen je niet willen is het erg moeilijk jezelf te willen. Als mensen je niet met liefde behandelen, hoe kan je dan de liefde vinden om jezelf met liefde te behandelen? Het moet ergens vandaan komen. Waar komt de liefde vandaan?
Ik had hem graag mee naar huis genomen en in bad gedaan. Ik zou zijn moeder willen zijn, zijn geliefde. Ik werd wakker met een geschaafd hart.
Vandaag is alles anders, of nee, niet anders. Vandaag is alles precies hetzelfde maar veel sterker, veel uitgesprokener dan normaal. Alsof alles een intensere kleur heeft. De maïs is geuriger, het meel is krachtiger, het deeg steviger. De zon schijnt heter, mijn liefde is groter, de groene god die me begeleidt op mijn ronde na de maaltijd is in bloedvorm. Ik neem elke ziel van het dorp in mijn armen en wieg ze in slaap, wieg ze in mijn liefde, doe ze in het bad van mijn liefde.
Daarna ga ik met mijn groene god op mijn mat liggen, wij slaan de armen om elkaar en mijn hart ontbrandt met zulk een fel licht dat ik bang ben me te branden, dat ik bang ben dat het hele huis, het hele dorp af zal branden van mijn liefde.
Ik ben het hart van de wereld. Door mij, door mijn liefde, wordt alles heel.
Hoe draag ik vrucht? June 18, 2011
Posted by ideeflux in : Luisteren , add a comment
Mijn zoeken naar woorden brengt mij naar het woordloze. Ik tast de hemel af naar een signaal, een teken. Ik zie enkel kleuren in diverse schakeringen violet, blauw, roze, geel, en turkoois.
- Het is goed. Het is goed dat je hier bent, dat je teruggekomen bent. Als je een vraag hebt kun je die stellen, maar het is niet verplicht een vraag te hebben, het is zeker minstens zo goed om in de vrede van het antwoord te vertoeven.
- Ben ik niet te veel in overgave?
- Je kan niet teveel in overgave zijn. Uit overgave wordt al het nieuwe geboren. Wees stil en wacht.
- Wat kunnen we doen met Vasili, onze kat die ziek is?
- Wees dichtbij en liefdevol, respecteer zijn wil om zich af te zonderen, maar houd een oogje in het zeil. Het is goed met hem.
- Hoe kan ik mijn leven dienstbaar maken aan het grote geheel?
- Je bent nog steeds met je ego aan het worstelen. Alles wat daaruit geboren wordt heeft pretentie en mist zuivere kracht en richting. Denk aan de grote witte vogel, geef je over en je komt waar je wezen moet.
Vanuit het gemak geboren laten worden, vanuit het niets doen, vanuit het luisteren. Hij luisterde. Hij luisterde naar de wind, de regen, de vogels, de auto’s, de kinderen, de mensen.
De jaren gingen voorbij en hoe meer hij luisterde, des te meer kwam hij in vrede. Uiteindelijk kon de vrede waarin hij zich bevond niet onopgemerkt blijven. Het straalde van hem uit. Mensen kwamen graag bij hem om hun verhaal te doen en hoewel ze nooit een antwoord kregen gingen ze toch altijd opgeruimd en met een licht gevoel naar huis.
Het is niet zo dat de man niets deed. Wanneer het tijd was om te zaaien, zaaide hij, wanneer het tijd was om te oogsten oogstte hij, hij kookte zijn maaltijd en deed de afwas en zorgde liefdevol voor zijn vrouw en kinderen met hetzelfde gemak waarmee een appelboom in de lente bloesems en blaadjes krijgt, aan het eind van de zomer appels draagt om in de herfst zijn blaadjes te laten vallen. Alles op de juiste plaats en tijd.
Hij luisterde.
Hij luisterde naar wat er gedaan diende te worden en deed dat. Net als de appelboom die nooit iets voor de wereld deed en toch elke zomer vrachten met appels afleverde, zo deed de man niets voor de wereld, en droeg toch vrucht. Zijn vrucht was vrede.
Luisteren June 17, 2011
Posted by ideeflux in : Luisteren , add a comment
Ik luister en hoor de geluiden van hier. Zonder me in te spannen kan ik me voorstellen ergens anders te zitten en de geluiden van daar te horen. De geluiden zijn uiteraard verschillend, maar wat hetzelfde is, is het luisteren, de houding van luisteren en de stilte die door die houding de waarneembare achtergrond vormt waartegen de geluiden zich aftekenen, waartegen het leven zich aftekent.
Er is een stilte die blijkbaar de liefdevolle, opmerkzame achtergrond vormt van ons leven en door te luisteren kunnen we ons met die stilte vereenzelvigen en de woorden horen die vandaar naar ons toe sijpelen.
Er is hier veel liefde voor jou, als van een moeder voor een kind, fluistert het. Het is ons dierbaar, jij bent ons dierbaar. Alles wat we zien is ons dierbaar. Vandaag is het de eerste keer dat je dit hoorde, want vandaag was het de eerste keer dat je luisterde. Kom terug zo vaak je maar wilt, want wij zijn oneindig blij wanneer je komt. We verwachten je. Wij zijn altijd hier.
Zoals dit June 16, 2011
Posted by ideeflux in : Ideeflux, Lieve Gedachten , add a comment
Het toverpapier is wit maar als hij er met zijn zachte handen over strijkt verschijnt het portret van de Christus met de meedogende ogen. Dit gebeurt in hemzelf en nu staan die ogen aan het innerlijke hemelgewelf en kijken liefdevol naar alles wat daar is, naar alles wat er is. Nu richten die ogen zich op en kijken vanuit de innerlijke hemel door zijn eigen ogen naar de wereld.
Ik raak alles om me heen met tederheid aan, omdat ik weet dat we maar zo kort samen zijn. Het gaat langzaam, maar stap voor stap bewegen we ons vooruit in de wetenschap dat wij het zelf zijn die bepalen hoe de wereld er rondom ons uitziet. Er is geen houden meer aan, de liefde in ons zal zegevieren.
Ik las ooit een kort verhaal van een Vlaamse schrijver waarin hij een avond beschreef waarop alles klopte. Hij zou, zo schreef hij, die avond vast en bij zich willen houden als een zakdoek. Zo dierbaar als dat, dat weet ik zeker, kan ons hele leven worden. Onze hele zijnsspiegel schoongepoetst open, heldervoelend. Zo open en helder alsof niet bestaand, alsof zich niets tussen ons en het zijn bevindt.
Het zou kunnen zijn dat u denkt dat wat u hier leest vol is van pretentie, maar zo is het niet. Ik pretendeer niet iets te weten of te zijn. Het enige dat ik doe is dat ik dicht bij mijzelf ga staan en me van daaruit bij de hand neem en al schrijvende naar een plek voer die (nog) beter is dan waar ik al was. Ik neem mijzelf bij de hand en voer mij naar de volgende stap, die zacht en dichtbij voelt. Of u, die met mij meeleest, die stap naar zachtheid ook kan of wil maken heb ik niet in de hand.
In die zin schrijf ik voor mezelf, nee, voor mijn Zelf, en natuurlijk, gelijktijdig of in het verlengde daarvan eveneens voor jouw Zelf.
We hoeven niets vast te houden als een zakdoek, want de zachtheid heeft juist met het voorbijgaan te maken, met de breekbaarheid en tijdelijkheid der dingen.
Zoals dit.
Grijsblauw June 15, 2011
Posted by ideeflux in : Het Hart Helen , add a comment
Het innerlijke landschap met ademwind, bloedstroom en hartslag, maagmeer, suikerspiegel, af- en aanvoer kanalen van allerlei slag, bekabeling t.b.h.v. de elektrische informatiestroom en de oneindige nacht van de intermoleculaire ruimten. Boodschappers die af en aan rennen met nieuws en bevelen, de hormoonhuishouding en het lymfsysteem, het constante afstemmen van de energiebehoeften, het spel van vraag en aanbod op de markt van mineralen en metalen. Als er vrede heerst in het koninkrijk, dan is de wereld gewonnen.
Wij zitten oog in oog met elkaar maar zien elkaar niet. Gelukkig niet. We kijken aan onszelf en elkaar voorbij in het niet-mij, het niet door ideeën in bezit genomene. We ademen rustig en diep.
Ik weet werkelijk niet meer wie je was, maar je ogen waren van een grijsblauw waarin het onbegrensde een plek had gevonden en waar ik, of wat er nog van me over was, zonder vragen werd toegelaten. Een bergmeer met de reflectie van besneeuwde toppen, koel maar niet koud, onpersoonlijk en daardoor juist alomvattend. Alle plekken waar ik ooit was geweest die hierop leken werden tot leven gebracht en hier naartoe gevoerd. Ik die me met de zwaartekracht van mijn eigen verlangen hiernaartoe schrijf.
De aanwezigheid van planten in deze stilte. Hun onhoorbare ademen, hun aanwezigheid, de tederheid van hun zijn. Het feit dat de kat – enkel om ons te plezieren – af en toe miauw zegt, maar voor het overige zijn leven in stilte slijt. De onbeschermdheid, de kwetsbaarheid van hen die zich met hun hele wezen naar buiten keren, die niets achterhouden.
Over de wegen en paden van bemodderde dalen gelopen en zo mezelf thuis gebracht.