Alles voor Niets October 11, 2007
Posted by ideeflux in : De Toekomende Tijd, +++ , add a comment
Hmmm. Eerst maar eens een beetje geluid maken. Misschien dat zich aan dat geluid wat woorden rijgen. Zich aansluiten in zwijgende rijen. Misschien dat zich aan dat geluid wat woorden zwijgen. Misschien.
Ik leef nog in de illusie dat wel woorden meer zou zijn dan geen woorden, dat schrijven meer is dan niet schrijven. Dat het maken en plaatsen van een foto meer is dan beeldloos zijn.
Maar dat is wel waar het uiteindelijk naartoe wil, vermoed ik, naar beeldloos zwijgen.
Maar zover zijn we nog lang niet. Eerst nog maar eens lekker zwijgen met een omhaal van woorden, misschien komt er zelfs een verhaal. En daar dan een plaatje bij gezocht, natuurlijk. Toch nog iets van… werk, van ding gedaan, van lied gezongen.
Rumi zegt ergens: de handel hier in deze winkel is leegte, dat is wat we te koop aanbieden. De gedichten zijn hier enkel om u naar binnen te lokken, om het voor u aantrekkelijk te maken om hier naar binnen te komen, ze zijn enkel de verpakking om de handel in te verkopen
Ik, daarentegen, ben nog druk bezig met woorden en beelden, alsof het heuse appels en peren zijn. Alsof hier iets te koop zou zijn, alsof ik wat aan te bieden heb.
En toch, in omgekeerde zin, ben ik op mijn manier met hetzelfde bezig. Ik probeer mijn handel, mijn woorden en beelden zodanig te rangschikken, dat ik de leegte verleid hier naar binnen te stappen, de stilte. Opdat het woordloze mijn klant zou worden. Opdat hij op een dag mijn winkel binnen zou stappen en zeggen: ‘ik koop alles van je, alle woorden, alle beelden.’
En dan vraag ik natuurlijk: ‘wat wil je er voor geven?’
‘Niets’, lacht hij dan, ‘ik geef niets voor die hele handel van je.’
En ik? Ik val op mijn knieën, sprakeloos van blijdschap, woordeloos. Niets… wat een prijs. Het is precies waarvan ik nooit heb durven dromen!
‘Verkocht!,’ roep ik, lachend door mijn tranen. Het is beslist de beste koop die ik ooit had kunnen sluiten!
Buik Spreekt October 10, 2007
Posted by ideeflux in : +++, Het Hart Helen , add a comment
Dat wat ik voel in mijn buik. Ik duw het weg. Ik weiger het te voelen, het verstoort mijn vrede.
Jij voelt het ook. Als jij er iets over zegt verwijt ik jou dat je mijn vrede verstoort. Ik zit graag hoog te paard. Het voetvolk bevindt zich in de buik. Ik laat hen het vuile werk opknappen. Zij moeten er maar mee dealen. Ik zit boven in de salon. Ik word alleen wat ongeduldig als ik traag of niet zorgvuldig op mijn wenken bediend word.
Er lijkt van alles aan de hand te zijn. Mij wordt geadviseerd toch maar eens een kijkje te nemen, beneden.
Ik heb veel weerstand, maar uiteindelijk ga ik. Er is de geur van vocht en schimmels, verrotting. Een man met een slecht gebit begroet me met een besmuikte glimlach.
Trappen af, walmende flambouwen. Ik wist niet dat mijn paleis over zulke vertrekken beschikte. Ik kom hier nooit. Wat gebeurt hier? Etensgeuren, gelach en geschreeuw, het geluid van paardenhoeven op een binnenplaats. Waar ik geen weet van heb. Waar ik geen weet van wil hebben. Waar ons soort zich niet mee wil bemoeien. Ons soort? Ja, je weet wel, wij van de bovenlaag, van de schone handen, van het kapitaal, van het denken, van de overvloed.
Mijn buik spreekt wel, maar wat heeft zij eigenlijk te zeggen? Ik spreek haar taal niet en zij niet de mijne.
- Zoals jij voor mij, zo ik voor jou.
Het klinkt als een orakelspreuk, maar ik begrijp het direct. Het is heel simpel. Wij vormen samen één lichaam. Zoals zij van de buik dienstbaar zijn aan mij, zo moet ik dienstbaar zijn aan hen. Klinkt alleen maar logisch en fair. Kan ik begrijpen en ben ik mee eens. Ik weet ook heel goed wat buik voor mij kan doen, maar als ik me afvraag wat ik voor buik kan doen, kom ik in de problemen. Wat is mijn taak als hoofd eigenlijk, hoe kan ik dienstbaar zijn aan buik?
- Dat is toch logisch! Waarheid spreken, integer zijn, respectvol. Alles onder woorden brengen. Luisteren naar buik. Wijsheid van buik laten spreken. Eerlijk verdeling van de middelen. Een gevoel van samen, solidariteit. Niet dan?
Het klink allemaal erg voor de hand liggend. Wij zijn immers één lichaam? Maar hoofd is schoorvoetend. Vindt dat ie er nog een beetje over moet denken. Dat is wat ie altijd zegt. Beetje hoofdpijn. Beetje moe.
Hoofd houdt er eventjes mee op, maar buik is één en al leven.
Hiernaartoe October 9, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Het is nacht. Ik loop door de kamers van mijn leven als een vreemdeling. Als iemand die hier voor de eerste keer is. Ik kijk in de koelkast, de boekenkast, ik stap naar buiten in de regen.
Dit is het, denk ik. Wat vreemd, wat bijzonder. Zo zonder bijsmaak. Niemand zegt me dat ik naar bed moet gaan.
Toen kwam ik in deze kamer. Ik maakte een foto. Ik schreef het op.
Het is een kostbare avond. Ik voel hoe het is. Ik dacht dat ik… ergens naar onderweg was, ergens naartoe moest gaan, maar dat is blijkbaar toch niet zo. Of het zou hiernaartoe geweest moeten zijn..
Propaganda October 5, 2007
Posted by ideeflux in : Politiek!, ++ , add a comment
Zachtademende wereld. Met hartekracht mijn eigen ruimte vullen. Buikstraling. Gedachtegewelf, gedachtegewei. Elkaar met het gedachtegewei te lijf gaan. Het gevecht van de hoofden, de minds. Met de hoofden tegen elkaar bonken. Het rookgordijn dat de mind neerlaat. Recht praten wat krom is. Het krachtenveld. Het voelen in de buik dat er iets niet klopt. De mind die van de buik vervreemd is hangt een heel ander verhaal op dan dat er daar beneden gevoeld wordt. De buik slikt het verhaal net zolang totdat de buik het niet meer slikt. De verhalen die worden opgehangen om een machtsstreven te rechtvaardigen. Die verhalen zijn vaak leugens, maar ze hebben de schijn van logica. Ze zijn gericht tot andere minds, die van ons bijvoorbeeld. Door die schijnbare logica laat de mind zich overtuigen of op zijn minst in de war brengen. Men laat zich afleiden van wat men voelt. De mind zegt dat het gevoel gevaarlijk is, onbetrouwbaar. De buik en het hart voelen wel dat er iets niet klopt, maar ze kunnen zich niet uitdrukken. De mond en de ogen zijn geclaimd door de mind. Het hart en de buik krijgen niet veel ruimte in de pers. Er wordt oorlog gevoerd voor de hearts and minds van sommige mensen. Het is een beetje een stinkend zaakje. Luister niet naar wat ze zeggen. Het is propaganda. Ze proberen je heart and mind voor zich te winnen. Kijk enkel naar hun daden. Tel de slachtoffers. Kijk hoeveel doden er vallen en kijk wie die slachtoffers zijn. Vrede laat zich enkel met vrede winnen.
Het Terugkeren October 4, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Zij had het sterke idee dat de motten die aan haar kleren knaagden van onder de vloer kwamen. Dus vroeg ze de mannen om de kieren dicht te smeren met een soort hars en de vloer ermee af te dekken. Uiteindelijk verdween haar mooie houten vloer onder een laag plastic.
Als je iets wilt leren over de wereld, vraag het dan niet aan je hoofd. Je hoofd is de laatste die er iets vanaf weet. Een onbetrouwbaar sujet is het. Hij is er voor verantwoordelijk dat de hele wereld is zoekgeraakt, met jouzelf daarbij inbegrepen.
Uiteindelijk zijn wij onze eigen verloren zoon, verloren in de wereld van gedachten, in gedachten aan de wereld. Wij zoeken onze weg terug, maar het is nooit ons hoofd dat daarbij onze gids zal zijn, kan zijn. Laat je leiden door dat wat durft te lijden, het hart, het lichaam, de buik. Volg diegene, en wees die gids, naar het woordoze, het gedachteloze, de bron, het Huis van de Vader. Als de verloren zoon thuis komt, is hij ogenblikkelijk vergeven en als hij zichzelf vergeeft komt hij thuis.
Op je weg naar huis wees liefdevol voor jezelf, ontvang jezelf op de drempel, ren jezelf tegemoet, wees je eigen liefhebbende vader, want liefdevol zijn voor jezelf is de weg naar huis.
The Lame Goat
You’ve seen a herd of goats
going down to the water.
The lame and dreamy goat
brings up the rear.
There are worried faces about that one,
but now they’re laughing,
because look, as they return,
the goat is leading!
There are many different kinds of knowing.
The lame goat’s kind is a branch
that traces back to the roots of presence.
Learn from the lame goat,
and lead the herd home.
Rumi
vertaling Coleman Barks
Zachtmoedigheid October 3, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Lieve Gedachten, ++ , 2comments
Het woord zelf is schuchter, aslof het zich afvraagt of het er mag zijn, bestaansrecht heeft in deze wereld waarvan gezegd wordt dat de sterkste er altijd zegeviert. De kracht van zachtmoedigheid. Het woord moed daarin. Het overrompelende ervan. Het krachtige van zachtmoedigheid. Ik luister naar muziek van Bach. Er is iets zachtmoedigs in de muziek en in mij, in mijn hart, dat straalt, dat sterk voelt en stevig is, en niet van zijn voetstuk te stoten. Iets dat de wereld kan veranderen, dat de wereld al veranderd heeft. Laat de kinderen tot mij komen, laat het kinderlijke tot mij komen, laat het kinderlijke, het onschuldige, het zachtmoedige in mij weer tot Mij komen, tot leven komen. Richt je met onschuld naar liefde. Wees onnozel, waanzinnig. Val open als een mond in verbazing. Heb geen verweer. Heb geen verweer meer. Tegen wat? Tegen wat zo onomstotelijk daar is en waar is, tegen de liefde, tegen dat wat jou wenst te omarmen, dat wat dichtbij je wil zijn. Wat is het dat dichtbij wil zijn? Dat is wat al dichtbij is. Begin daar, heb dat lief. Het enige dat liefde op afstand houdt is je weerstand, je ongeloof, je sceptische verstand. Wees zachtmoedig naar alles in jou. Heb jezelf lief, elke vezel van jezelf.
Meer van Hetzelfde October 1, 2007
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, +++ , 1 comment so far 
Mmmm, meer van hetzelfde. Dat klinkt goed, dat klinkt… veelbelovend. Het kan zo achteloos gezegd worden, denigrerend bijna, maar ik denk dat meer van hetzelfde een mateloos geschenk is. Dit hier en nu is zo zoet, en dan… méér daarvan!
Aan de rand van het meer woonde een oude vrouw. Vroeger was ze mooi geweest, begeerd door alle jonge mannen van het dorp, maar nu was ze oud, versleten, moe. Uitgekeken op het leven, want er leek nooit meer iets nieuws tevoorschijn te komen uit de lange reeks van dagen, uit haar lange reeks van gedachten. En ook als ze naar buiten keek zag ze niets anders dan steeds weer dat vervloekte Meer van Hetzelfde.
Bij haar huisje stond een linde. Hij was oud, net als de oude vrouw, alleen nog veel ouder en daar hield elke vergelijking op, want waar de vrouw oud en ongelukkig was, daar was de linde oud en tevreden. Hij proefde elk moment van zijn leven met zijn bladeren, met zijn takken en zijn wortels. En hij voelde ook hoe elk moment verschilde van het voorgaande, omdat elk moment vers was en nieuw. Ook het Meer van Hetzelfde, dat zag de linde wel, toonde elk moment een ander gezicht, niet alleen afhankelijk van het seizoen, van het weer en van het uur van de dag, maar ook van de manier waarop je ernaar keek. (more…)
Leeuwenhart October 1, 2007
Posted by ideeflux in : +++, Syrion , add a comment
Leeuw slaapt.
Hij droomt.
Hij is in de tuin van zijn jeugd. Hij loopt op roze voetjes, de lucht is roze, zijn pootjes raken amper de aarde. Alle bomen zijn omgeven met een gouden glans, alle bloemen stralen. Leeuw klauwt naar een vlinder die voorbij vliegt. Alles is goed.
Leeuw is oud. Als leeuw wakker wordt is hij stijf. Hij rekt zich uit, voorzichtig, alsof hij breekbaar is.
Dan gaat hij naar de waterkant. Hij heeft niet eens dorst. Voor het eerst kijkt hij in het water naar zijn spiegelbeeld. Het water beweegt. Hij ziet zichzelf in stukjes die een beetje ten opzichte van elkaar zijn verschoven. Hier een oog, daar zijn manen, zijn snorrebaard, zijn bek, zijn tanden, daar nog een oog. Het is precies zoals hij zich voelt, alsof hij uit allemaal losse stukjes bestaat die nauwelijks verband met elkaar houden.
Dan gaat leeuw weer liggen, vlakbij het water. Hij sluit zijn ogen. Er trekt een rilling door zijn lijf, hij knippert even met zijn oogleden, zijn adem stokt.
Leeuw is dood. (more…)