Zegt u het maar! July 12, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, ++ , 3comments
Zegt U het maar! Pak mijn hand en schrijf, neem mijn mond en spreek, neem mijn bed en wandel. Ik sta tot uw beschikking!
Is dat zo, is dat werkelijk zo?
Dan… luister. Sta daar niet te roepen, maar luister, open jezelf. Laat komen wat kome!
De panter van gisteren is een poes geworden. Het sneeuwt nu zo dicht dat het beeld onscherp is als van een slecht afgestelde zwart/wit televisie.
Buiten staat de vuilniswagen van de Roteb, de vuilnisman is niet meer verliefd. Hij heeft maar kort tijd nodig tegenwoordig.
De vuilniswagen maakt hetzelfde grauwe geluid als het beeld op de tv. Beeld en geluid: grijs, verbrokkeld. Uit die chaos, uit zulk een grauwe verbrokkeldheid kan opeens een gestalte opdoemen, iets met contouren. Wit en zwart hergroeperen zich, scheiden zich als lucht en aarde, en iets krijgt gestalte. Het scheppingsverhaal in het kort.
Niets.
Of ja toch, een glimlach.
De glimlach wil zeggen dat het goed is, dat het misschien wel altijd goed is. Nu, met niets, straks met misschien wel iets, slapen, waken, gezond zijn, ziek zijn, sterven, geboren worden.
Al dit en de mogelijkheid van vrede dichtbij.
Is dat zo?
Dat is zo, als je je er tenminste voor kan openstellen.
Je kan je de zegen voorstellen als iets dat permanent neerdaalt, als mannah, als een zachte regen. De kunst is om dat toe te laten.
Je hebt er wat tijd voor nodig en een zekere bereidheid en ook een soort van talent. En dat talent ontwikkelt zich aldoende.
Als je geen tijd hebt of er geen tijd voor kan of wil vrijmaken, dan wordt het moeilijk. Dan lijkt het net of die zegen helemaal niet bestaat, alsof het een sprookje is.
Ik zit aan mijn bureau, vroeger was het van mijn vader.
Hij geloofde in de wetenschap.
Hij geloofde niet dat hij geloofde.
Ik heb heel veel tijd
en ik geloof in sprookjes.
Zwarte Panter July 11, 2007
Posted by ideeflux in : Vanuit de Schaduw, ++ , add a comment
Het zal mij benieuwen.
Dat is natuurlijk een soort houding die niet veel goeds doet verwachten.
Geen woord dat zijn holletje nog durft te verlaten, want het zal toch wel niet goed genoeg zijn.
Ik ben een wijde koker. In de wand van die koker zitten oneindig veel gaatjes. Door elk gaatje steekt iets, het meest lijken ze op lontjes van waxinelichtjes. Hier en daar een grasspriet. Als ik aan deze of gene trek, dan komt er een verhaal of een gedachte tevoorschijn. Maar… ik moet wel aan het juiste sprietje trekken, aan het sprietje dat rijp is, dat verbonden is met een verhaal dat makkelijk los wil laten, als het ware in m’n hand wil vallen als een rijpe appel.
Op dit moment sneeuwt het. Dichte sneeuw. Grote zachte vlokken. Een glooiend landschap, een boerderijtje dat net boven een welving in het landschap uitkijkt.
Net als ik me afvraag wat ik hier te zoeken heb duikt er tussen de sneeuwvlokken een donkere schaduw op die ik gelijk herken. Ik schrik. Het is de zwarte panter. (more…)
Waarom niet Vandaag? July 9, 2007
Posted by ideeflux in : +++, Syrion , add a comment
Het zong al een hele tijd rond, in zijn hoofd, rond zijn hoofd, maar oude man had het steeds weggejaagd met een ongeduldig gebaar van zijn hand alsof het een lastige vlieg was, alsof die gedachte hem alleen maar afhield van belangrijker zaken.
Je bent niet alleen!
Er liepen rillingen over zijn ruggegraat.
Je bent niet alleen?
Wat kon dat in hemelsnaam te betekenen hebben. Wie was hij? Wie waren wij? Wie zijn wij, wie zijn wij samen?
Wie zijn wij vanuit onze geweten alleenheid? Wat kan daaruit groeien, wat kan uit ons groeien?
Het duizelde oude man. Tot voor kort had hij zich veilig enkel met zichzelf bezig gehouden, zijn eigen huis, zijn eigen huishouden, de tuin. Er was genoeg te doen geweest, achterstallig onderhoud, onkruid wieden, puin ruimen, schoon maken. Het verleden wegkieperen in grote containers, karrevrachten met gisteren, steeds weer opnieuw. Het leek wel of hij steeds nieuw oud aanmaakte, alsof hij meer aanmaakte dan hij weg kon werken. Allemaal erg noodzakelijk en voldoening gevend was het geweest, maar ook allemaal erg op hemzelf gericht. Binnen dat kleine had hij weliswaar groot willen en durven zijn, maar toch, het was klein geweest en veilig.
Als je het kleine leeg maakt, houd je altijd nog het kleine over. Maar maak je het kleine leeg van kleinheid, ja dan… (more…)
Het Spinnen July 8, 2007
Posted by ideeflux in : +++, Syrion , add a comment
Het was nog steeds donker. Het geluid van voeten op de zanderige vloer. Blote voeten. Het gehijg was lichter geworden, want zij draaide. Zij moest draaien, oude vrouw moest draaien, het was haar beurt. En het ging licht en gezwind, een glimlach lag op haar lippen. Als ze sneller draaide voelde ze hoe haar borsten vrij kwamen van haar lijf. Dan moest ze wat meer achterover gaan hangen, net als vroeger, wanneer ze een kind ronddraaide aan haar armen.
Het was… heerlijk, ze spon, als een kat, als een spin. Ze spon zichzelf een japon, een cocon, een web van dromen, van daden, van gedachten. Ze voelde zich groot en sterk en vervuld. Ze was het middelpunt van een uitgestrekt universum en het verhaal was nog lang niet ten einde, dat wist ze zeker, dit was enkel maar het begin.
Nog niet zo lang geleden was dat allemaal anders geweest, toen was ze, zoals ze dat zelf noemde, enkel omgekeerd in zichzelf aanwezig geweest. Hongerig als een kind, als een diepzeewezen, een insect met bolle billeogen, had ze zich, vastgezogen aan alles wat haar ook maar enigszins vervulling leek te kunnen geven. Haar hongerige ondermond had zich vastgezogen, uitgestulpt over elke erectie, elke stalagtiet, poliep, elk wormvormig aanhangsel dat in de nabije omtrek maar beschikbaar geweest was. (more…)
Het Wiegende July 7, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , 3comments
Ik was zo lang naar hem op zoek geweest en nu ik hem eindelijk gevonden had bleek hij wartaal uit te slaan. Ik was niet eens teleurgesteld. Er gleed een glimlach over mijn gezicht, iets van zie-je-wel, ik had het altijd al gedacht. Hij ook, of… juist hij, Hij, Wij!
Ze komen dagelijks bij me. Ik ben zelf zo lang op zoek geweest. Heb zo lang met mijn staf op de rots gebeukt. Murw de staf, mijn arm, de rots, het beuken.
Nu komen ze dagelijks bij mij. De Pelgrims, met hun vragen, hun stokken, hun ideeën.
Ik stuur ze allemaal terug.
Naar hun zelf.
De world is a mountain. I shout. The echo comes back to me.
Wat is je raadsel? Ze vragen het allemaal. Er is er geen en bovendien, het is niet van mij, maar van hen. Er is niets hierbinnen. Ik ben op zijn best een echoput. Je gooit er wat woorden in en er komen wat woorden uit. Die laatste woorden zijn onverstaanbaar, wat ze betekenen hangt volledig af van jouw interpretatie.
De betekenis van deze wereld is van jou, is jouw daad, jouw creatie, jouw verantwoordelijkheid. Je vrijheid is mateloos en moeiteloos. Je baadt in de waarheid van je eigen idee over wat dit alles is. De betekenis van jezelf is van jou.
Er is niets zonder jou. Ik heb geen woorden zonder jou. Ik ben er niet, zonder jou.
Jij hebt mij gevonden, ik ben jouw creatie. (more…)
Number One in Modesty! July 6, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , 1 comment so far
Het heeft een hele tijd geduurd voor ik er achter kwam, want ik was me er gewoon niet van bewust, het was gewoon een tweede natuur voor mij.
Als ik met een groep was, en we gingen ergens naartoe, dan was ik altijd de laatste die de naar binnenging en mijn jas ophing, de anderen gingen allemaal voor. Ik stelde me tevreden met het plaatsje aan tafel dat over was gebleven, of schoof voor mezelf een stoel bij. Het gebakje waar uiteindelijk niemand voor gekozen had, dat was voor mij. En, ik moet zeggen, het smaakte goed, lekker, verrukkelijk. Zeker zo goed als een van die andere taartjes.
In relaties was het net zo. Als de ander het maar naar zijn zin had, dan was het voor mij al goed.
Het zou me niet eens opgevallen zijn, als iemand me op een gegeven moment niet gevraagd had: en, vertel eens, waar ben jij nou goed in? Ik had geen idee. Ergens goed in zijn? Het was gewoon nooit bij me opgekomen.
Toch bleef die vraag in me rondzingen en na verloop van tijd begon het een beetje bij me te knagen. Toen realiseerde ik me, dat ik mijn hele leven eigenlijk enorm bescheiden geweest was. Dat ik er nooit op uit was geweest de aandacht op mezelf te vestigen, dat ik anderen altijd voorang gegeven had boven mezelf. Opeens werd het me duidelijk. Het was alsof de bliksem insloeg. Bescheidenheid? Maar… dat was het!! Dàt was het waar ik mijn hele leven ontzettend goed in geweest was! Eindelijk was ik in staat mijn eigen kwaliteit te onderkennen. Ik was zo opgelucht.
Ik was goed in bescheidenheid. Wat zeg ik? Om niet weer in de valkuil van een al te grote bescheidenheid te vallen moest ik mezelf haast dwingen om me duidelijker uit te drukken: ik was een Meester in Bescheidenheid! Ik voelde hoe het bloed door mijn aderen begon te stromen, te kloppen, te kolken, en hoe de cellen van mijn lichaam openbarstten in het glorieuze licht van de erkenning waar ik mijn hele leven op gewacht had. (more…)
Wat kwam ik hier ook weer doen? July 5, 2007
Posted by ideeflux in : Droom en Werkelijkheid, ++ , 1 comment so far
Sta ik aan de kant van de akker of aan de kant van de regen?
Hij aarzelde. Was hij, om zo te zeggen iemand die iets deed of meer iemand die enkel aanwezig was, ontving. Was er een werkelijk onderscheid tussen die twee? En zo nee, wat was dan de ontvangende eigenschap van regen?
Er zat geen lijn in zijn gedachten. Dat wilde hij ook niet, hij wilde structuurloos zijn, vrij, zonder vooropgelegde zin. Hij klapwiekte het naar buiten denken van schooljongens opgesloten in hun klaslokalen achterna, probeerde het te achterhalen, in te halen. Nils Holgersons wonderbare reis op middelbare leeftijd.
Ik heb dan wel geen televisie, maar als ik er een had, dan zou ik er zo naar kijken: linksonder in beeld een stukje van de beeldbuis met het kleurige en nietszeggende gerucht van verspringende beelden, en voor de rest dat wat gewoon in de kamer te zien zou zijn, een plant, de muur, een kast. Het licht dat daarop valt. Het geluid van de televisie als een waas en daaronder de stilte, duidelijk waarneembaar, sprekend in haar zwijgen.
Het maakt werkelijk niet uit waar ik kijk, het is om het even. Alles is even mooi. Even levend, even veelzeggend, even nietszeggend, nietsprekend.
De gedachten van die schooljongens, dat onroert me. Waar gaan alle uitgewiste woorden en letters naartoe? Alle niet geleefde gedachten? (more…)
Het Haardvuur van Zelf July 4, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , 1 comment so far
Zo’n verlangen om door mij af te voeren, door mij heen te laten stromen, en daardoor mij te leren kennen. In deze dialoog met… zelf, mijzelf, u, U.
De wereld is zo vol! Alles wat een voorkant heeft heeft ook een achterkant.
Is dat nu wel zo nodig?
In mijn droom was er veel meer ruimte tussen de dingen. Mijn billen staken uit het dekbed als lenteuitjes. Het leven was een maaltijd waar ikzelf deel van uitmaakte. De smaak werd ongelofelijk veel lichter als ik er uitjes door snipperde.
Wij hoeven niet meer omlaag. wij hoeven in ieder geval niet mee naar omlaag. Wij blijven gericht op wat ons doet groeien, ons mooi, sterk, edel doet zijn. Dat ligt volledig in onze hand, het is onze keuze.
Het is heerlijk om weer terug te zijn. In mijn eigen veld, wereld, huis. Ergens anders verlies ik mij, kom ik niet terug naar mijzelf, omdat niets mijzelf spiegelt, weet heeft van mij. Maar hier, waar alles verzadigd is van mijzelf, word ik ogenblikkelijk voelbaar. (more…)