De Weg van Vreugde March 9, 2008
Posted by ideeflux in : Het Mompelen, ++ , add a comment
Ik was op de plek waar ik gestalte kreeg, waar het veel gotere in mij ademde, waar ik in het veel grotere uitademde. Onze kleuren vermengden zich met elkaar. Het was er vredig, maar er waren ook dingen die niet klopten. Ik heb dat veranderd, met terugwaartse kracht. Het een en het ander zijn weliswaar met elkaar verweven, maar ze moeten niets aan elkaar ontlenen, ze moeten eigen benen vinden, een frisse verhouding.
Ik weet niet wie ik ben en ik heb het nooit geweten, die conclusie kan ik nu wel trekken. Wat is mijn eigenheid? Wat kom ik hier doen? Ik heb me zo gewillig en graag aangepast aan wat ik dacht dat er van mij verwacht werd, dat ik niet meer weet wat origineel van mijzelf is. Dat uit te zoeken is mijn eerste taak. De leugens ontmaskeren, ermee wegdoen, ze in het vuur laten springen. Niets daarvan hoeft te overleven. Laat het mes, het zwaard van waarheid gloeiend zijn, zinderend van rechtschapenheid, doeltreffendheid. Naar mijzelf zoals naar buiten. Tweesnijdend. Laten we stralend worden, een heldere spiegel, genoeg aan onszelf.
Vannacht lag ik tussen twee energiewolken, Nina en Vasili, haar kat. Ikzelf was ook een wolk van energie. We stroomden in elkaar over, we voedden elkaar. Het was goed.
We zijn hier toch om dat te doen wat ons vreugde geeft?! Cici zei het een paar dagen geleden alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Het klinkt zo gewoon en eenvoudig en goed, maar op het moment dat het in me landt verliest het zijn kleur en verandert het in een vraag.
Wat is het dat me vreugde schenkt?
Volheid March 6, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , 1 comment so far
Ik wil gewoon iets. Een paar woorden in de juiste volgorde, een plaatje. Allemaal ijdelheid natuurlijk. Ik wil mezelf gewoon een mooie hoed opzetten, mezelf naar schoonheid en weidsheid praten.
Ik wil volheid. Ik zoek iets te eten. Ik knaag een beetje aan de woordchocolade, eet van de woordenbrei. Ik wil mijzelf opvullen.
Kan ik mijzelf genoeg zijn?
Misschien dat dit een beetje helpt. Dit plaatje en deze woorden.
Hmmm. Zo goed en zacht en romig.
Zo vol van zelf.
Dat wat nog niet leeft March 5, 2008
Posted by ideeflux in : Het Vernietigen, + , add a comment
Dat waar ik maar niet bijkom in mezelf. Ik kan de kleuren en de contouren zien, maar ik kan er niet bij. Nochthans beheerst het mijn leven, of tenminste, dat lijkt zo te zijn, want het leidt mij als een grote onbegrepen onderstroom, laat mij steeds weer het gedane doen. Totdat ik vastloop natuurlijk, zoals gisteravond.
Het gedane wil niet meer gedaan worden, herhaald worden, het heeft zijn magische kracht verloren. Wat overblijft is een raadelsachtig gevoel van zwakte en verlamming. Vroeger zou ik het te vuur en te zwaard ontkend hebben, bevochten, veroordeeld. Nu is de zwakte daar als een broeder die niet door te spreken maar door te zwijgen, niet door daden maar door het zich onthouden daarvan tot mij probeert door te dringen. Er is de onbegrepen stroom waardoor ik geleid wordt, maar er is daarnaast een nog veel machtiger stroom. Die van het bewustzijn. De vriend die misschien niet bepaalt wat er nou precies op mijn bord komt te liggen, maar wel hoe ik omga met dat wat er geserveerd wordt, die bepaalt of ik in staat ben om dat wat er is met smaak en aandacht op te eten.
De Vriend March 3, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , 1 comment so far
De geheime vriend binnenin, die altijd op ons wacht tot wij weer tijd voor hem hebben. De geheime vriend die er pas is op het moment dat wij hem aandacht geven, die ontstaat in onze aandacht. Het hebben van een geheime vriend wordt geboren in de ruimte die wij inruimen voor vriendschap, vriendschap met zelf. Dat vertrouwde dichtbije. Wanneer heb ik je eigenlijk voor het laatst gezien, wanneer was het de laatste keer dat je bij me was, dat ik je adem ademde?
Er is geen tijd die verstrijkt tussen het uitspreken van je naam, de wens je te zien en de vervulling ervan. Ik noem je naam en je bent er. Ik vergeet je naam te noemen en het mag lijken of je er niet bent, maar dan ben je er ook.
Ik was op een winterwandeling. De contouren van alles zp precies uitgetekend, je kent dat wel. Als je geen tijd neemt om de vriend te ontmoeten, zou je kunnen denken dat hij er niet is. Dat is wat er bedoeld wordt als ze zeggen dat we in alles het zelf ontmoeten. Dit zou genoeg kunnen zijn, maar misschien lopen we nog een paar zinnen verder samen op. Totdat de bus weg gaat. Het is jij en jezelf, ik en mijzelf, jij en ik. Hoe doen wij dat samen, hoe doe ik dat met mezelf, wij tweeën? Dat is de vraag. Dat is de enige vraag. De bus staat al te wachten. Wij doen nog een paar passen. Wij lachen, vertellen een anecdote. Dan een afscheid met zoenen.