Ik ben met zijn Tweeën November 25, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , add a comment
In mij ben ik met twee aanwezig. Degeen die alles weet en degeen die alles moet vragen, degeen die dit schrijft en degeen die dit leest. Degeen die alles wenst te begrijpen en degeen die de ander vasthoudt in onwetendheid.
Degeen die wil kennen baseert zich op wat hij onderscheidt, op het trekken van grenzen. Daardoor is hij begrensd. Door zijn eigen natuur. Hij zegt: ‘dit en dit kan ik kennen, en dat wat ik ken dat is wat er is.’ Hij weet niet dat daarbuiten onnoemelijk veel meer is, namelijk dat wat de moeder is van dat wat bekend is: dat wat onbekend is. Dat wat eventueel nog gekend kan worden en dat wat nooit gekend zal worden. Dat wat gekend is wordt gehouden door dat wat onbekend is. Dat is die ander in mij. Wij zijn met velen. Wij houden alles wat leeft in onze vele armen. Altijd, alles, niets kan daaruit vallen. Wij zijn – niet in onze woorden, maar die van jullie – de heiligen, de sjamanen, de witte broedres en zusters, de tijdreizigers, degenen die vrij zijn en van andere planeten komen, kortom, zij die beloofd hebben terug te keren om te helpen. Ik ben één van hen. Wij houden dat wat gekend is en dat wat gekend wil worden in onze armen als een goede moeder. Wij zijn de vroedvrouw van deze wereld. Wij zijn aanwezig bij haar continue baren.
Degene in mij die alles wil weten leest deze tekst en schudt zijn hoofd. Wat is dit nou weer. Met zijn snoeimes van rede zou hij er niets van heel laten. Maar hij is murf geworden, slaperig, overmand door de zachte aanraking van hen die hem houden. Hij is… een potentiële overloper. Hij weet al bijna niks meer, hij weet al bijna alles.
Vanochtend in bed was alles in mij zo zacht en warm. Ik dijde uit naar de hoeken van mijn bed, de uithoeken van het universum. Ik was… volledig vloeibaar, ingestapt in de stroom. Ik was stromend, ademend. Er was geen enkele reden om daarmee te stoppen, dus stroomde ik in mijn lijf, mijn ochtendjas in en uit, en in deze woorden, deze mompelingen, deze onverstaanbare rimpelingen.
Er zijn er twee in mij aanwezig. Degeen die alles begrijpt en degeen die dat maar moeilijk kan bevatten.
Het Convergeren November 12, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, +++ , add a comment
Alles komt bij elkaar, als een… onvermijdelijkheid. Het is van nature. Dat wat eerst wegvloog komt nu weer terug. Als vanzelf, geen moeite, geen wens, geen smeekbede. De geliefde woont steeds dichterbij. Alles vindt zijn plaats, terug in het huis van het hart. Alles volgt de innerlijke logica van verbondenheid. Het enige dat gevraagd wordt is geduld, of nee, geduld is niet het goede woord, geduld impliceert dat er gewacht wordt, verwacht, en dat is al veel te veel. Wat gevraagd wordt is dat je de verbinding houdt, de hartslijnen openhoudt naar dat wat zich van je af beweegt. En het komt vanzelf weer terug, dichtbij. En zelfs dat hoeft niet eens. Niets kan zich uit jouw nabijheid bewegen. Deze muziek bijvoorbeeld. Deze viool.
Ik at mijn bord leeg. Er zat nog een beetje rijst in de pan. Ik deed alle rijst op mijn bord, tot de laatste korrel. Zo at de Buddha. Hij at zijn bedelnap altijd helemaal leeg, tot aan de laatste korrel rijst. De Buddha, zo wordt gezegd, at vaak bij arme mensen en door zijn bord helemaal leeg te eten toonde hij zijn dankbaarheid. De Buddha at met grote aandacht. Hij was volledig aanwezig in dat wat hij op welk moment dan ook deed. Als wij in volle aandacht eten, dan eten wij als de Buddha. Dan is er geen onderscheid tussen ons en de Buddha. Dan is er enkel eten.
Dat is hoe alles bij elkaar komt. De telefoon gaat. Er wordt enkel het juiste gezegd. Iemand rijdt langs m’n huis. Ik ken die persoon niet. Ik hoor alleen het geluid van de auto.
Ik doe zo ontzettend weinig. Ik vind het vaak moeilijk om dat tegen iemand te zeggen. ‘Hoe gaat het,’ vragen ze, ‘en… wat doe je tegenwoordig.’ ‘Ik eh… doe eh… niets.’ Er wordt een beetje schaapachtig gelachen. Wenkbrauwen gaan omhoog. Als ik er over praat wordt het alleen maar verwarrender. Ik vind het moeilijk uit te leggen hoe vol alles voelt. Vol van weinig.
Ikzelf vlieg weg, maar ik kom ook aan. Gelijktijdig. En ergens anders natuurlijk. Ik heb een tuin geplant vandaag. In omgekeerde volgorde, misschien dat ik er morgen een foto van kan laten zien. Ik haalde de planten uit de aarde en stopte ze terug in potten. Ik knipte takken af die ik centimeter voor centimeter had zien groeien. Ik was niet verdrietig, niet weemoedig. Ik was dezelfde. Ik bedoel ik was degene die plantte en nu was ik degene die de planten weer ophaalde. Ik was leven en dood.
Het is misschien wel onvermijdelijk dat we samenkomen, samenvallen. Dat wij hetzelfde worden, dezelfde. In de dood ja, natuurlijk. Maar misschien al daarvoor, lang daarvoor. Misschien al nu. Mijn schrijven valt samen met jouw lezen.
Joy at Sudden Disappointment November 2, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , 1 comment so far
Ik ben geen meester van wat ik schrijf. Als het al wijsheid in zich draagt, dan is het niet omdat ik die wijsheid in eigendom heb, er vanuit leef, maar omdat ik er naar uitreik, naar op zoek ben. Mijn schrijven is een uitreiken naar.
Vreugde bij een plotselinge teleurstelling. Het is een dichtregel van Rumi die ik – godzijdank – niet terug kan vinden. Godzijdank, omdat het gemis aan context mij dwingt mijn eigen context te maken, mijn eigen wijsheid aan te boren.
Iets gaat niet zoals ik denk. Bij degene die ik ken als mijzelf zijn diepe sporen van frustratie uitgesleten: boosheid of verdriet volgt de teleurstelling, daarna een rouwproces, vervolgens vergeving en verzoening en na lange tijd misschien een terugkeren naar het midden. Bij degene die ik worden zal is dat anders. Het is een instant reactie: Teleurstelling > Vreugde! Er is iets dat mist of anders gaat en daarop volgt ogenblikkelijk vreugde. Aha, dit is het wat het universum voor mij in petto heeft. Dus dit, aha, iets anders. Vreugde om de verbazing, het anders zijn. De nieuwsgierigheid naar wat komt in plaats van trachten het leven te controleren.
Ik kom thuis van een avond naar de bioscoop. Het was een fantastische film over iemand die plotseling de leugenachtigheid van de wereld waarin hij leeft en werkt doorziet. Het is een mooie nacht, een mooie wandeling, met heldere lucht, weerspiegelingen op water enzo. Dan zie ik mijn auto staan onder een boom. Het lantarenlicht valt in vlekken over haar heen. Er is iets dat me ontroert. Iets van trouw, van geduldig wachten, van bereidheid weersomstandigheden te verdragen.
De onwaarschijnlijke trouw en waarheid van materie.
Ik maak er een foto van.
Die ga ik nu, dagen later, bij deze woorden zetten. Er moet een verbinding zijn tussen het een en het ander, tussen het verhaal en het beeld, maar het is alleen uw eigen wijsheid die die verbinding kan leggen.
Joy at Sudden Disappointment. Het uitgebroken worden uit dat wat je verwacht, dat is het geschenk dat ligt verborgen in teleurstelling, het plotselinge openbreken naar het leven, zoals het is.
Altijd Wind Mee October 15, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , 1 comment so far
Twee van de eerste wielrenners, broers die in Parijs woonden, hadden een bijzondere trainingsmethode. Ze hadden er een hekel aan om tegen de wind in te fietsen en dus trainden ze altijd met de wind mee. De hele dag fietsten ze met de wind in de rug om ’s avonds per trein terug te keren. Zelfs dat laatste was altijd relatief probleemloos omdat in Parijs alle spoorlijnen samen komen.
Het klinkt te simpel voor woorden, maar zouden wij niet iets van hen kunnen leren? Waarom zouden we niet gewoon ’s ochtend kunnen kijken uit welke hoek de wind waait om dan simpelweg de rest van de dag die kant op te leven? ’S avonds zouden ook wij dan weer heel eenvoudig thuis kunnen komen, want alle verbindingslijnen komen immers samen in het Parijs van ons hart. Gewoon meeleven met de stroom? Ons mee laten voeren naar waar we blijkbaar wezen moeten in plaats van onze eigen wil te volgen naar een plek die we uitverkoren hebben wegens het onnozele feit dat we die plek menen te kennen of er van gehoord hebben. (more…)
Vandaag is een Bloem met Beentjes October 12, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, + , add a comment
Gewoon, een herberg zijn voor dat wat is. Een herberg voor deze vrouw en man. Een plaats bieden aan dat wat daaruit geboren wil worden. Een plaats voor de os en de ezel, een plek waar de herders kunnen samen komen om te zingen.
Zachtmoedigheid October 3, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Lieve Gedachten, ++ , 2comments
Het woord zelf is schuchter, aslof het zich afvraagt of het er mag zijn, bestaansrecht heeft in deze wereld waarvan gezegd wordt dat de sterkste er altijd zegeviert. De kracht van zachtmoedigheid. Het woord moed daarin. Het overrompelende ervan. Het krachtige van zachtmoedigheid. Ik luister naar muziek van Bach. Er is iets zachtmoedigs in de muziek en in mij, in mijn hart, dat straalt, dat sterk voelt en stevig is, en niet van zijn voetstuk te stoten. Iets dat de wereld kan veranderen, dat de wereld al veranderd heeft. Laat de kinderen tot mij komen, laat het kinderlijke tot mij komen, laat het kinderlijke, het onschuldige, het zachtmoedige in mij weer tot Mij komen, tot leven komen. Richt je met onschuld naar liefde. Wees onnozel, waanzinnig. Val open als een mond in verbazing. Heb geen verweer. Heb geen verweer meer. Tegen wat? Tegen wat zo onomstotelijk daar is en waar is, tegen de liefde, tegen dat wat jou wenst te omarmen, dat wat dichtbij je wil zijn. Wat is het dat dichtbij wil zijn? Dat is wat al dichtbij is. Begin daar, heb dat lief. Het enige dat liefde op afstand houdt is je weerstand, je ongeloof, je sceptische verstand. Wees zachtmoedig naar alles in jou. Heb jezelf lief, elke vezel van jezelf.
In Aandacht Aanwezig September 28, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, + , add a comment
Ik probeer steeds het grote op te schrijven en kom telkens weer bij het kleine uit. Of is het andersom?
In mij is iets dat geen kleur heeft, geen smaak, geen leeftijd, geen mening, geen vorm. Het kent geen tijd. Het is degene die ik in wezen ben. Het is er altijd goed, en stil en weids en ruimtelijk. Het is woordloos. Het is er woordloos, gedachteloos. No mind. Zijnd in zijn. Aanwezigheid in dat wat steeds verandert, veroudert, vergaat, weer geboren wordt. Het is liefdevol vanuit moeiteloosheid. Het hoeft zich niet aan te zetten tot liefde, tot empathie, tot mededogen, want het heeft die eigenschappen van nature, omdat het overal bij aanwezig is. Het is getuige. Het is altijd. Het is de basis van alles wat is. Het is zo weids dat het met gemak al wat is in zijn of haar armen houdt.
Hoe kom je daar? Dat is een goeie vraag! Er zijn mensen die de weg weten. Leraren. Zij leren, meer nog dan door woorden, door een voorbeeld te zijn, een voorbeeld in aanwezigheid. Hun oordeelloze aanwezigheid nodigt ons uit zelf aanwezig te zijn.
Er is een lange weg en een korte weg. Soms moet je een stuk van de lange weg gaan, opdat je de korte weg kan vinden. De lange weg gaat over het opruimen van belemmeringen, van oud zeer. Het is de weg van het verbeteren. Zij gaat traag en gestaag. Is eigenlijk eindeloos.
De korte weg is erg kort. Zij is hier en nu. Het is de aanwezigheid bij wat hier en nu in jou ademt, wat hier en nu achter alle geluiden in stilte hoorbaar is, wat hier en nu voelbaar in je lichaam aanwezig is. Het is het ongeziene wat je ontdekt als je het aandacht geeft. Het is niet precies zo dat er iets te vinden is, nee, het is paradoxaal genoeg de aandacht zelf die je vindt door het geven ervan. In die aandacht word je gehouden, geborgen, geboren.
Even Vlug September 15, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , add a comment
Even vlug, een paar woorden aan mijn geliefde.
Iets van: ik hou van jou, ik bemin je, ik ben dronken van jou.
Jij ademt vrijelijk door mij heen en ik weet het, morgen ben je misschien weg, maar nu ben je bij me en alles is goed. Ik verschrik de spinnen in de tuin, haastig eten zij hun eigen web op om het vanavond weer uit te hangen. Wij jagen elkaar soms grote schrik aan.
Het kan soms verschrikkelijk pijn doen. Maar alle bewegingen betekenen niets anders dan: ik hou van jou, ik geef om jou, jij doet er mij toe.
Ik zeg het misschien onhandig, in lompe bewoordingen en met grove gebaren, maar wat ik meen te zeggen is: ik hou van dit, van jou, van dit alles.
Stokouderoos August 30, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, ++ , 1 comment so far
Ik weet niet wat te schrijven, ik kijk om me heen. Ergens hier, op dit bureau, moet zich de clou bevinden, de sleutel. Ik zie een papier van de postbank ondertekend door de Manager Operations Giroproducten F.A. Tuininga. Dat zijn mijn voorletters, met daarachter de boodschap waar ik naar op zoek was. Kan het nog duidelijker? Het leven is zo simpel, ik hoef alleen maar de aanwijzingen op te volgen.
In de tuin heb ik een ontmoeting met achtereenvolgens een blad, een spin en een slak. Dat is nog wel geen verhaal, maar wel bijna genoeg om er een van te maken en in zekere zin ook teveel. Blad was zo transparant en wisselend in het ochtendlicht. Spin hing stil in de ruimte, gevoelpotig in al zijn snaren, en slak was eerst bedekt met aarde en later vers als jonge sla, als het jonge plantje dat hij terroriseerde. Ik heb hem verbannen naar de voortuin, naar de stokrozen die al uitgebloeid zijn.
Ik zoek langzaam mijn weg terug naar een teder zelf, als een herstellende zieke, en slak en spin en blad helpen mij daarbij. Zij doen mee, ijverig en traag, precies zo snel als het hun past. Ik ga niet sneller. Dat komt omdat ik oud geworden ben, omdat ik kromgegroeid ben, omdat mijn bladeren vallen in een vroege herfst. Nee, ik ben niet op zoek naar medelijden. Dit is geen lijden, dit is leven, want ik heb altijd een keuze. Uitgebloeid zijn en me beklagen om die jonge blaag van een slak, of vol gehangen van zaad voor volgend jaar me erin te verheugen dat mijn laatste bladeren voer zijn voor wat jong is en komen gaat.
De Koningin van Leegte June 20, 2007
Posted by ideeflux in : Lieve Gedachten, +++ , 1 comment so far
Hallo geheime vriend! Nu weer even alleen tussen ons gezegd en gezwegen, en dan vooral: gezwegen. Vooral dat wat tussen de woorden en dat wat niet gezegd. De woorden als enkel het staketsel, het skelet, en dat wat niet gezegd als de ruimte daartussen: het vlees en de organen. De zachte gedeelten vullen we zelf in. Het één is enkel aanleiding en houvast voor het ander. Dat wat niet gezegd is heeft de zoetste melodie. De gast die niet is gekomen brengt altijd de zoetste gift. Die van ruimte, vrijheid, dat wat je zelf in mag vullen.
Gisteren liep ik door een groot veld van bloemen, kleine lichtblauwe bloemetjes bij de beek. En zo talrijk. Er was een heel leger bijen drukdoende om één en ander bevrucht te krijgen. Althans, dat zou een oppervlakkige analyse van de situatie kunnen zijn. Zij worden natuurlijk gedreven door de zucht naar honing. De geur ervan, gecombineerd met hun verlangen, maakt hen waanzinnig. Zij moeten van bloem naar bloem, naar bloem, bloem in bloem uit, en tussendoor gunnen ze zichzelf geen tijd.
Zij zijn niet alleen, zij zijn met velen, zij maken deel uit van een groter lichaam. In hun enkelheid zijn zij enkel woorden, of delen van zinnen, deel van een grotere gedachte. De structuur die groter is dan henzelf, is wat hen stuk voor stuk betekenis geeft. Natuurlijk is er hiërarchie. Zoals in elke stroom van gedachten is er een koningin. De werkwoorden vliegen zich in het zweet om de belangrijkste gedachte, de majesteit, over het voetlicht te brengen. De majesteit is eigenlijk een heel gewoon woord, die een speciale voeding krijgt van de andere, een speciale plek in de zin inneemt, en zo speciaal wordt. Zij is dus speciaal door de anderen, niet door een kwaliteit die ze van binnenuit bezit, zij is het speciale dat de anderen op haar geprojecteerd hebben, zij is het speciale van de anderen. (more…)