Hoe ik bij Mezelf aan de Bel trok September 5, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Mij toch weer in deze positie gezet, klaar voor het… onverwachte.
Maar als zo vaak de laatste tijd: er komt niets. Zie je wel, denk ik, het gaat nergens meer over. Ik kan dikwijls zelf niet eens meer lezen wat ik zojuist geschreven heb, ik kan het niet ontcijferen, het komt op mij over als een soort verward gemompel, erudiete onverstaanbaarheid in gracieuze zinswendingen. Geen onderwerp, geen substantie. Kortom, de geluiden die een zwijn maakt als hij een lekker plekje gevonden heeft om in de modder te wroeten.
De deurbel gaat.
De Jehovas willen mij overtuigen van de letterlijkheid van Gods belofte. Ik geloof in die letterlijkheid, maar daar kunnen ze niks mee.
Onverdroten gaan ze door met aan te tonen dat dat wat zij bedoelen iets anders is dan wat ik bedoel. Het lijkt wel of het onverdragelijk voor ze is dat we het met elkaar eens zouden zijn. De ontoegankelijkheid van het paradijs verzinnebeeld op de drempel van mijn huis.
Ik stink er toch nog een beetje in. Ik probeer hen duidelijk te maken wat ik bedoel, of hoe wat ik bedoel in wezen hetzelfde is als dat wat zij bedoelen. Het gaat te lang duren. Ik ben van hetzelfde als zij. Niet van de overgave, maar van de overtuiging. Na mezelf tot in ijzingwekkende lengte gerekt te hebben, trek ik mij terug en zit weer hier, bij de geluiden van het zwijn.
Natuurlijk is deze gebeurtenis van betekenis, dat moet hij zijn, dat kan niet anders. Dit was een goddellijke interventie. Schrijver in spe hangt laptop aan de wilgen en God staat op de stoep. Hij mompelt iets onverstaanbaars. Ik mompel iets onverstaanbaars terug. Zal ik het opschrijven vraag ik als Hij op het punt staat bij de volgende deur aan te bellen.
Zie het als een dialoog met jezelf, jongen, als een dialoog met jeZelf, als een dialoog met mij, Mij. Weet je, misschien is het onverdragelijk voor je om het met jezelf eens te zijn. Misschien is volledige harmonie voor jou nog steeds onverdragelijk, maar dat is wel de plek waar je mij zult vinden.
Als ik me even later weer terugtrek in mijn hol laat ik de deur welbewust openstaan.
Hij mag elk moment komen binnenwaaien.
Ik ben altijd thuis.
De Herberg van Nu May 15, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , add a comment
Van herberg naar herberg reizen. Van plek in mezelf naar volgene plek. Mezelf steeds vestigend in het volgend moment, in de volgende omstandigheid, waar telkens iets anders van me verlangd wordt. Ik ga met de stroom mee. Als water zoek ik het laagste punt. Ik ben steeds een ander.
Ik zwerf van pol naar pol, van pollen naar pollen. Ik ben niet anders dan het dansen van de warme lucht, de verschillende geurstromen.
Wat denk ik over mezelf, waar baseer ik dat op? Waar baseer ik mezelf op, op praatjes van anderen? Hoe goed bedoeld ook zijn zij zelden meer dan welwillend gezwets, een paspoort voor de gevangenis.
Ik moet mijzelf opnieuw uitvinden, in eigen woorden gieten, opnieuw geboren worden uit deze altijd jonge cellen. Het is een noddzakelijkeid, niet omwille van mijzelf – ikzelf ben immers degene die bij die wedergeboorte het leven zal laten – maar omwille van het leven, van dat wat leeft, van dat wat in mij, door mij, ondanks mij, zonder mij gestalte wil krijgen.
Jonkheid April 14, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, +++ , add a comment
Jij kwam in mijn leven als uit een droom. Alsof iets wat ik altijd gedroomd had werkelijkheid werd. Je frisheid, je lach, je optimisme, je schoonheid.
Het was geen droom, het was een herinnering. Ik keek naar mezelf. Door naar jou te zien werd er iets jongs en moois en voor altijd levend in mij weer wakker.
Het leven zit zo… goed in mekaar, zo kloppend. De mastodont die ik ben draagt jouw jongheid, jouw jonkheid, jouw stralendheid aan zijn weerbarstige binnenkant. En diep in jou, aan de binnenkant van je stralendheid, woont een oude dynosauriër. Daarom herken je mij. Daarom ga je me uit de weg, maak je je uit de voeten
Nochthans dansen wij. Wij dansen de hele tijd samen in wilde levendigheid en klamme slow-motion. Alles, iedereen, alle gebaren. De schoonheid en het beest wervelwinden over de dansvloer, mijn binnenkant huwt zich aan mijn buitenkant, gaat weg op reis, komt weer terug. Jij blijft voorlopig je eigen donkerte ontvluchten door liefdes schijnbwegingen, door flirten en door lachen, door eindeloze lichtvoetighied. Ik ga niet eens achter je aan, ik hoef geen moeite te doen je te achterhalen. Als vanzelf val je als een rijpe appel in mijn liefhebbende handen. De tijd is aan mijn kant van de zwaartekracht. Alles valt uiteindelijk naar me toe.
Daarmee is lichtheid niet ontkend. Daarmee is lichtheid nog steeds de oogappel van mijn bestaan. De reden van mijn zijn ben jij. De benen om op te gaan, de schaal die alles bij elkaar houdt, het vat, dat ben ik.
Zoekende het eigen zoeken April 12, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Ik wil zo graag, maar ik heb geen woorden meer. Dan weer heb ik wel woorden, maar ik kan er geen richting aan geven, geen levensrichting, geen doelgerichtheid. Ik kan wel schilderen in mooie kleuren, maar… het gaat nergens over.
Mijn woorden raken kant nog wal, ik shake de beker en deze woorden komen eruit, terwijl ik weet dat er iets anders mogelijk is. Helderheid, scherpheid als van een zwaard dat zin en onzin van elkaar snijdt, fileert in plakjes die zo dun zijn dat je er de krant door kan lezen, de krant die zo vol pertinente leugens staat, dat je door de bomen waarvan die krant gemaakt is, het bos niet meer kan zien dat uiteraard ondertussen verdwenen is. En het speelt zich niet daar af, maar hier. Niet in die dwaze geobsedeerde wereld daarbuiten, maar hier in mij, in mijn onvermogen te denken, een heldere gedachte te formulieren, consequent te zijn, mijzelf wederop te bouwen op mijn eigen fundamenten.
Ik ben de dwaasheid die ik buiten me zie en zo zal het zijn tot de dag dat ik de macht aan mezelf trek, mijn eigen kasteel bewoon, onder mijn eigen zon loop. Dat ik mijn eigen spoor trek dwars door de dwaasheid van alledag.
Wat gij niet wil dat u geschiedt…
De gouden regel van wederkerigheid.
De regel waardoor we altijd in elkaar thuiskomen, mens worden.
Zij schenden de gouden regel. Ik schend de gouden regel. Ik schend mijn eigen gouden zijn door niet deze te zijn voor dat wat hij waard is.
Maar je zoekt toch?
Erg vriendelijk van u. Ik zoek vaak datgene wat ik mis niet waar ik ’t vinden kan, maar waar het goed zoeken is.
Dit is een tijd voor rug recht. Voor zoekende het eigen zoeken, voor trouw aan eigenheid. Laten we deze straat nu eens ingaan. Laten we dit nu eens tot de bodem uitzoeken. Laten we hierin gaan staan. Deze straat ten einde lopen.
Vervuld van Gemis April 9, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Ik werd wakker in mijn kinderkamer. Nee, zo was het niet. Ik zag, toen ik wakker werd dat mijn huidige slaapkamer via een klein deurtje verbonden was met mijn kinderkamer. Een open verbinding tussen toen en nu. Dat, als ik mijn ogen dichtdeed het niet meer helemaal duidelijk was in welke kamer ik sliep, of dat wanneer ik mijn ogen dichtdeed, ik onvermijdelijk in mijn oude kinderkamer terechtkwam, ik onvermijdelijk door de wet van de zwaartekracht naar mijn eigen kinderbed gleed, afdaalde in die dromen. Was ik wel toegestaan te dromen? Was er een plaats waar ik vrij en ongeschonden dromen kon hebben, ideeën, gedachten over het leven? Er lag een zeker gewicht over alles heen, de bedorven adem van verwachtingen, de onnozele, kinderlijke gedachten die de volwassenen over het leven hadden uitgesmeerd. Je leest diezelfde dingen nog steeds in de krant, hele leugens en halve waarheden. Vooruitgesneld idee bezoedelt de realiteit. Woorden vermoorden de woordloze Goden.
Ik zag een plaatje van een jongen met een verbrand gelaat. Ik weet zeker dat hij daaronder ongeschonden is, heel, maar het is de vraag of hij daar ooit achterkomt, of ik daar ooit achterkom. En dan de zus van Co die niet meer slikken kan en in de laatste maanden 16 kilo is afgevallen. Ze zegt dat in haar hele leven nooit iemand van haar gehouden heeft, en het is niet waar. Wij vertellen onszelf leugens omdat de waarheid onverdragelijk is. Degene die ik ben, ben jij. Wat ik in jou herken is dat ik nooit helemaal in staat ben geweest helemaal van mijzelf te houden met mijn verbrande armen mezelf te omhelzen. Doorheen de verdraaiïngen de waarheid te zien. Steeds terugglijdend in de oude nachtmerrie van tekort, van gebrek aan vrijheid, aan liefde. (more…)
De Wereld Roept Je March 14, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , add a comment
Geen geweld gebruiken. De deur zachtjes openduwen, open laten vallen tussen nu en wie we zijn. Twee-talig zijn, meertalig. De taal van binnen en die van buiten. In alle talen hetzelfde zeggen. Door deze ene te zijn alle anderen te zijn, door deze ene die we zelf zijn te waarderen voor wat hij/zij is, alle anderen te waarderen voor wat ze zijn, elk afzonderlijk drager van een specifieke kwaliteit die onmisbaar is voor het grote geheel. Wij zo groot als dat geheel juist door zo klein te zijn als onszelf, wij beschikkend over alle kwaliteiten juist door deze ene en eigen kwaliteit ten volle te benutten.
Pas als jij in het volle respect en liefde bent voor degene die je zelf bent, begin je te schijnen, begin je een gezicht naar de wereld te krijgen. De wereld ziet je en roept je. Jij bent toch zo goed in dit of dat, zou je dit of dat niet voor me kunnen doen? Er is geen beloning, de handeling zelf is de beloning. Dat je je plek binnen het geheel inneemt is je beloning. Ik kan alleen maar in respect en liefde zijn voor wie je bent.
Volheid March 6, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , 1 comment so far
Ik wil gewoon iets. Een paar woorden in de juiste volgorde, een plaatje. Allemaal ijdelheid natuurlijk. Ik wil mezelf gewoon een mooie hoed opzetten, mezelf naar schoonheid en weidsheid praten.
Ik wil volheid. Ik zoek iets te eten. Ik knaag een beetje aan de woordchocolade, eet van de woordenbrei. Ik wil mijzelf opvullen.
Kan ik mijzelf genoeg zijn?
Misschien dat dit een beetje helpt. Dit plaatje en deze woorden.
Hmmm. Zo goed en zacht en romig.
Zo vol van zelf.
De Vriend March 3, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , 1 comment so far
De geheime vriend binnenin, die altijd op ons wacht tot wij weer tijd voor hem hebben. De geheime vriend die er pas is op het moment dat wij hem aandacht geven, die ontstaat in onze aandacht. Het hebben van een geheime vriend wordt geboren in de ruimte die wij inruimen voor vriendschap, vriendschap met zelf. Dat vertrouwde dichtbije. Wanneer heb ik je eigenlijk voor het laatst gezien, wanneer was het de laatste keer dat je bij me was, dat ik je adem ademde?
Er is geen tijd die verstrijkt tussen het uitspreken van je naam, de wens je te zien en de vervulling ervan. Ik noem je naam en je bent er. Ik vergeet je naam te noemen en het mag lijken of je er niet bent, maar dan ben je er ook.
Ik was op een winterwandeling. De contouren van alles zp precies uitgetekend, je kent dat wel. Als je geen tijd neemt om de vriend te ontmoeten, zou je kunnen denken dat hij er niet is. Dat is wat er bedoeld wordt als ze zeggen dat we in alles het zelf ontmoeten. Dit zou genoeg kunnen zijn, maar misschien lopen we nog een paar zinnen verder samen op. Totdat de bus weg gaat. Het is jij en jezelf, ik en mijzelf, jij en ik. Hoe doen wij dat samen, hoe doe ik dat met mezelf, wij tweeën? Dat is de vraag. Dat is de enige vraag. De bus staat al te wachten. Wij doen nog een paar passen. Wij lachen, vertellen een anecdote. Dan een afscheid met zoenen.
De Sigaar February 1, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Schilderijen, + , add a comment
Het is zaak dat ik afdaal, langs m’n slokdarm omlaag, langs het balkon van mijn hart nog verder naar beneden, naar m’n buik, de warme smeltplaats van het zijn. Er is weer eens niets te melden en ik zou zo graag een verhaal, een vergezicht, meegesleept worden door een woordenstroom, hier in de rivier springen om er in een ver en onbekend land pas weer uit te komen.
En hoe is dat bij jou, wat bracht jou hier, welk verlangen, welke verwachtingen? Waar zou jij het liefst hier vandaan mee naar toegenomen worden?
Het moet iets zijn dat… dichtbij is. Ik raad dat zomaar, iets intiems, iets dat raakt. Wij mensen zijn toch allemaal op zoek naar intimiteit? We zoeken het weliswaar vaak buiten ons, maar eigenlijk hopen we iets te vinden dat maakt dat we intiem kunnen zijn met onszelf, een goede vriend zijn voor deze die we nu eenmaal zijn. We zijn op zoek naar iets dierbaars, iets tastbaars, waardoor we voor onszelf aanraakbaar worden, waardoor wij onszelf kunnen voelen en voeden. Waardoor we samenvallen met onszelf, ons verzoenen met ons leven, ons leven worden. Want het leven en wij zijn één en dezelfde. Hoe wij onszelf door de dag dragen, dat is hoe ons leven is, hoe het aanvoelt, hoe het gestalte krijgt. En daarom is het heerlijk om de dag in tederheid te beginnen, in tederheid met onszelf, in dichtbijheid.
Je kijkt een beetje sceptisch, als je al niet allang bent afgehaakt dan denk je er sterk over dat nu alsnog te doen. Je was misschien op zoek naar iets groters, iets met meer actie, spanning, net als ik trouwens. Je voelt je voor de gek gehouden alsof iemand je met veel poeha een sigaar uit eigen doos presenteert.
En ja, dat klopt. Dat heb je heel scherp gezien, zo zou je het heel in het kort kunnen samenvatten. Het leven is een sigaar uit eigen doos. Wij zijn de sigaar! Al levende leven wij onszelf teneinde.
En juist daarom is het van het grootste belang hoe je hem presenteert, hoe je aan jezelf je sigaar uit eigen doos presenteert. Hoe je hem opsteekt, hoe je rookt. Geniet van je sigaar! Heb een lieve en dichtbijjezelve dag!
Over Luiheid en de Plaats van Waaruit January 23, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , 1 comment so far
Zij vertelt erover, het is adembenemend. Het is mooi, ontoerend, rakend. Het is mischien wel het mooiste wat er is.
Wie laten we binnen onszelf aan het woord? Dat is de hamvraag. Wie willen we zijn, wat in ons verlenen we voorrang? Vanuit welke plek in onszelf spreken we? Daar zouden we ons rekenschap van kunnen geven. We kunnen spreken vanuit degene die angstig is, zich tekort gedaan voelt, of degene die denkt dat-ie niet goed genoeg is. We kunnen spreken vanuit degeen die zelfvoldaan is of stoer of zich zo wil voordoen. En we kunnen ook spreken vanuit het goddelijke in ons. Onszelf die zetel, die plek aanbieden en van daaruit spreken. Dat is helend voor onszelf en degenen die ons horen. Het is helend voor mijzelf om vanuit die plek te mogen spreken, vanuit de plek van eenheid, vanuit de plek waar we dezelfde zijn, waar we elkaar aanvoelen en respecteren. Het is helend voor mij om de goede woorden uit mijn eigen mond te horen. Om mezelf de ruimte geven alle facetten van mezelf aan te voelen, dat hele innerlijke koor van stemmen te horen en vanuit eenheid te spreken
Ik heb de neiging om vaak even een dutje te doen, me even terug te trekken uit het bestaan, te onthechten. Vandaag en gisteren ontdek ik dat er een keuze is. Ik kan toegeven aan dat gevoel van moeheid, – het verlangen er [even] niet te zijn – maar ik kan het ook laten. Ik kan in die moeheid in de wereld zijn.
Er daagt iets in de verte. Het is als een handschoen. Het is opeens alsof het leven als een handschoen over mij heen past, over mij heen zou kunnen passen, als ik het toelaat. Als ik het leven toesta om mijn heen te passen, zodat er geen afstand meer is tussen mij en mijn leven.
U weet hoe sommige mensen, in Turkije bijvoorbeeld, hun winkel runnen. Er is eigenlijk geen sluitingstijd. Hun winkel en hun leven zijn hetzelfde ding. Hun werk is niet anders dan hun leven. Zo zou mijn leven, dat wat ik doe, zeg denk, mijn leven kunnen zijn en niet iets dat als doel heeft mij opweg te helpen naar iets dat uiteindelijk mijn leven zou kunnen worden. Begrijpt u wat ik zeggen wil?
Dus deze twee dingen: spreken vanuit het goddelijke in ons, en de handschoen van eenheid. Het niet terug naar bed gaan, het niet rusten, het deze zijn, deze vorm van fitheid, niet-fitheid. Deze geluiden. Hier in zijn als een bes in de pudding, als water in water, als een hand in een hand, als een man in een vrouw.
Zo spreken en ook zo luisteren. Naar de ander luisteren alsof hij spreekt vanuit de plek van goddelijkheid, betekent de ander in de gelegenheid te stellen om zijn goddelijkheid te uiten, om in zichzelf op de goddelijke plaats te gaan staan.
Ik ben uw dienaar, ik sta bij u in het krijt. Ik ben uw gelijke. Ik sta naast u. Wij gaan door de dag. Ik zal aan u denken. Aan dit. Aan deze woorden, die niet de mijne zijn, maar die in mij spraken.