Woordenvoetenbadje January 8, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Schilderijen, ++ , 1 comment so far
Eindelijk weer eens met zijn tweeën, ik en mij. Met onze twee handen op onze buik, met onze voeten lekker poedelen in een badje met woorden. Vertrouwd, veilig, nietszeggend. Schrijven is niets zeggen met woorden en schilderen is niets zeggen zonder woorden. Na zo’n statement slaat het gewoonlijk dood. Zoveel onversneden waarheid daar zijn we niet tegen bestand. Het moet geserveerd worden in kleine porties, een verhaal krijgen, zoals mos groeit op een steen.
Ik ben dus aan het schilderen en ja, er gebeurt van alles. Van alles krijgt vorm dankzij of ondanks mijzelf. Het materiaal wil ook wat, het vindt zijn weg als bloed dat kruipt waar het niet gaan kan. Bloed, melk, urine. Levenswater. Het wonderlijke van het leven dat het steeds bestaan neemt, dat alles leeft, dat alles onder je handen levend wordt, als een slang. Als mijn saxophoon die een slang werd de zeldzame keer dat ik stoned geweest ben. Ik speelde de sterren van de hemel toen en dat doe ik nu nog of weer. Virtuoos, ongenaakbaar, vreemd, levend. Ik tover van alles te voorschijn en het levert niets op, het hoeft nergens naartoe, het ontstaat, het ontspruit. Het ene woord roept onweerstaanbaar het andere tevoorschijn. Razend
De mannnen van Sluyk breken hele gebouwen af met hun grijpgrage machines. In mijn voetenwoordbadje gebeurt precies hetzelfde. Hele gebouwen gaan tegen de vlakte om elders weer op te rijzen. Structuren ontstaan en gaan teloor. Het verleden wordt herschreven. Ja Saskia, niets is veilig voor mij. Ik eet alles op en alles wat ik opgegeten heb komt op de één of ander manier ook weer naar buiten, net als bij het pantoffeldiertje.
Woordenbad met mijn pantoffels aan.
Een van de mannen van Sluyk leest een boek, ik kan van hieraf zien dat het meer een plaatjesboek is, dan een leesboek. Foto’s met veel roze erop, vrouwenvlees vermoed ik, dat kan ik van hieraf niet zien. De moter slaat af, hij is opgehouden met lezen.
En ik ben bijna opgehouden met schrijven of er moet een klein wonder gebeuren een zomare ingeving, iets wat aan deze woordenbrei alsnog een zinvol einde draait.
Ik wacht gewoon even, misschien dient het zich vanzelf aan.
Misschien ook niet.
Als niet, dan moet het zo zijn, dan is dat de boodschap. Het verwaaien van bladeren, het zich tot zinnen ballen als een soort automatisme, als een soort groei- of levensreflex.
De structuren die onder mijn kwast ontstaan zonder dat ik er bewust sturing aangeef. Die vorm van leven, het vegetatieve. De logica daarvan volgen. De maan op je huid laten schijnen zonder precies te weten wat het is. Je te baden in dat raadsel. Geen voetenbadje maar je helemaal onderdompelen van top tot teen, een transformatie ondergaan. Weer in een nieuwe wereld belanden.
Iets of iemand heeft mij tot dit wezen gemaakt, het enige dat ik hoef te doen is te wachten tot iets of iemand me weer in een ander wezen verandert. [vrij – omdat ik het zo snel niet terug kan vinden – naar Zhuang Zi, vertaling Kristofer Schipper]
Waar ik Sta. November 17, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Een nieuw Begin, + , 6comments
Er wordt ons zoveel geleerd en we geloven natuurlijk in eerste instantie alles wat ons geleerd wordt. Ook over onszelf, over de wereld. Over hoe we zouden moeten zijn als man, als vrouw, als mens. Maar dat is eigenlijk nooit waar, het is een leugen. Het is in zoverre een leugen dat het altijd anders is, want we zijn een bloem waar niemand de kleur van kent, ook wijzelf niet. Pas als wij bloeien zijn we in staat onze eigen kleur waar te nemen en te zeggen: ik ben deze kleur, hier sta ik.
Ik heb me lange tijd afgevraagd waar ik zelf nu eigenlijk sta, waar ik grond houd. Er zijn zoveel verwachtingen van buitenaf die ik mijzelf eigen gemaakt heb en ik voldoe aan geen van allen. Als dat zo is, dan verlies je grond, omdat je niet geworteld bent in de grond waarop je staat, moet je haar opgeven. Zo begon ik aan een lange tocht naar de buitenkant. Anderen vonden een plek in het centrum van de cirkel en ik zag mezelf steeds verder naar de buitenkant bewegen, totdat ik uiteindelijk vaste grond onder mijn voeten voelde. Het was een plek die in eerste oogopslag niet verbonden met het leven der anderen leek te zijn. Maar dat bleek paradoxaal genoeg niet waar te zijn. Juist door die afgelegen plek in te nemen, mijn eigen plek, bleek ik toch weer, op een raadselachtige manier, deel te zijn van de cirkel der dingen, de cirkel der mensen.
Om onze eigen plek te vinden moeten we vaak eerst heel wat ideeën loslaten, heel wat oordelen laten varen, maar als het ons lukt dan kunnen we wortel schieten en bloeien. Dan kunnen we onszelf waarderen voor wie we zijn en dan hoeven we ons niet bedreigd te voelen – maar kunnen ons er daarentegen in verheugen – als anderen hun plek innemen.
Stopverf November 7, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , 1 comment so far
Hoe voel je je?
Als stopverf. Al mijn kieren zitten dicht, mijn porieën, mijn vensters op de wereld.
Maar… is dit een afdoende antwoord? Is dit niet enkel het begin, het begin van iets nieuws? Maar liefst stopverf!
Wat gebeurt er als we nieuwsgierig worden naar stopverf, als we er alles over willen weten? Als we nieuwsgierig worden naar uitzichtloosheid, dan, hoe vervelend uitzichtloosheid dat ook moge vinden, wordt zij een deur, zal zij zich schoorvoetend en tegenstribbelend langs deze of gene zijde laten open scharnieren naar dat wat zij tracht verborgen te houden.
Wees nooit tevreden met de antwoorden die je aan jezelf geeft. Het zijn schijnmanoeuvres, ontwijkingen, stopwoorden. Pa zit achter de krant te lezen, je vraagt hem wat en hij geeft elk mogelijk antwoord, zelfs het meest wenselijke, als hij zijn krant maar kan blijven lezen.
Zo doen we dat met onszelf ook. Stoor ons niet. Met allerlei vragen, met leven, met allerhande mogelijkheden. Mijn ramen lijken dichtgeplakt te zijn met oude kranten, maar als ik beter kijk, dan is het de krant van vandaag. En als ik nog beter kijk?
Dan zou alles wat grijs is en dicht en af en gedaan en dood en over, wel eens tot leven kunnen komen.
En of ik dat wil? Misschien vandaag even niet. Misschien nu even niet. Misschien even niet nu, niet wéér nu, niet wéér wakker in nu.
Wat overblijft October 24, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Of jij iets mag zeggen? Maar natuurlijk, alsjeblieft! Spreek! Zing je lied. Zwijg je lied. Wees het lied. Niemand is gebaat bij je terughoudendheid. Jij bent het grootste geschenk aan deze wereld. Jij bent van alle tijden en van alle tijden de mooiste, de liefste.
En of we dan naar je zullen luisteren?
Ja, hoor eens, het stellen van voorwaarden vooraf lijkt me niet wenselijk. Eh, ik bedoel, natuurlijk zullen we naar je luisteren, maar uiteindelijk gaat het daar niet om. Luister je naar je zelf? Dat is de vraag. Luister je zelf naar je eigen spreken, je zuchten, je verlangen, je verglijden, je onwetendheid, je stilte?
Jij die naar jezelf luistert. Jij die je ogen sluit en naar binnen voelt. Dat is het grootste geschenk, dat is voor mij althans van een onweerlegbare schoonheid.
En je aarzelen, en je niet zeker weten. Het willen verbergen ervan, waardoor het juist zo zichtbaar wordt. Je ouderdom. Je vergevingsgezindheid naar jezelf. Je bereidheid steeds weer nieuw te zijn, nieuwe adem te scheppen. Weer opnieuw te kijken. Je bent onweersproken schitterend, alleen… je ziet het niet. Dat is het pijnlijke van deze hele geschiedenis. Dat je al die tijd denkt dat je niet genoeg bent, niet genoeg voor de wereld, niet genoeg voor jezelf, terwijl alles in een gouden licht om je heendanst. Alles niet aflatend bezig is je te zegenen, te herbergen, je vast te houden. (more…)
Hiernaartoe October 9, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Het is nacht. Ik loop door de kamers van mijn leven als een vreemdeling. Als iemand die hier voor de eerste keer is. Ik kijk in de koelkast, de boekenkast, ik stap naar buiten in de regen.
Dit is het, denk ik. Wat vreemd, wat bijzonder. Zo zonder bijsmaak. Niemand zegt me dat ik naar bed moet gaan.
Toen kwam ik in deze kamer. Ik maakte een foto. Ik schreef het op.
Het is een kostbare avond. Ik voel hoe het is. Ik dacht dat ik… ergens naar onderweg was, ergens naartoe moest gaan, maar dat is blijkbaar toch niet zo. Of het zou hiernaartoe geweest moeten zijn..
Zachtmoedigheid October 3, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Lieve Gedachten, ++ , 2comments
Het woord zelf is schuchter, aslof het zich afvraagt of het er mag zijn, bestaansrecht heeft in deze wereld waarvan gezegd wordt dat de sterkste er altijd zegeviert. De kracht van zachtmoedigheid. Het woord moed daarin. Het overrompelende ervan. Het krachtige van zachtmoedigheid. Ik luister naar muziek van Bach. Er is iets zachtmoedigs in de muziek en in mij, in mijn hart, dat straalt, dat sterk voelt en stevig is, en niet van zijn voetstuk te stoten. Iets dat de wereld kan veranderen, dat de wereld al veranderd heeft. Laat de kinderen tot mij komen, laat het kinderlijke tot mij komen, laat het kinderlijke, het onschuldige, het zachtmoedige in mij weer tot Mij komen, tot leven komen. Richt je met onschuld naar liefde. Wees onnozel, waanzinnig. Val open als een mond in verbazing. Heb geen verweer. Heb geen verweer meer. Tegen wat? Tegen wat zo onomstotelijk daar is en waar is, tegen de liefde, tegen dat wat jou wenst te omarmen, dat wat dichtbij je wil zijn. Wat is het dat dichtbij wil zijn? Dat is wat al dichtbij is. Begin daar, heb dat lief. Het enige dat liefde op afstand houdt is je weerstand, je ongeloof, je sceptische verstand. Wees zachtmoedig naar alles in jou. Heb jezelf lief, elke vezel van jezelf.
Het Andere ontmoeten September 16, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , 1 comment so far
Wat ik ken is comfortabel. Het bevestigt mijn wereld. Als ik onzeker ben heb ik de neiging om dat wat ik ken te prefereren boven dat wat ik niet ken. Het andere, de ander, is wat ik niet ken. Hoe kan ik wat ik niet ken leren kennen?
Ben ik hoofd, hoe leer ik hart? Ben ik lucht, hoe leer ik water of vuur?
Hoe leer ik het werkelijk andere kennen?
Als ik in mezelf gegrond ben durf ik mezelf te openen voor dat wat anders is. Dat wat woorden heeft dient zich te openen voor het woordloze, dat wat zwijgt voor de zachte warmte van een lichaam, of voor muziek, een woord, een gedachte. Al die werelden. Al die rijkdom. Al die verschillen. Al die verschillende mogelijkheden om te groeien, groter te worden, uit elkaar te vallen, uit onszelf te vallen, uit kleinheid te verglijden, het grote te weerspiegelen.
Wij nemen afscheid zonder te weten of we elkaar ooit weer zullen zien. Wij staan op eigen benen. Wij kijken elkaar diep in de ogen en zijn elkaars heldere spiegels. We zijn met elkaar in diepte verbonden, maar we hebben niets met elkaar te maken. Wij hoeven niet meer te huilen, want wij accepteren ons anders zijn. Wij weten dat wat ons scheidt hetzelfde is als dat wat ons verbindt. Wij zijn elkaars levende grens, elkaars mogelijkheid.
Ik zie jou. Je bent helemaal anders. Het is zo… onbegrijpelijk, zo onbegrijpelijk mooi. Ik besta bij de gratie van jouw anders zijn. Jij voedt mij, viert mij. Je anders zijn is de hypotenusa van mijn bestaan.
Het kleine Eren September 11, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, + , 1 comment so far
Vanuit authentieke krachteloosheid, vanuit geen kracht, vanuit krachteloos zijn. Ik wil mijn hoofd niet afwenden, zoals ik me inbeeld dat u dat doet, in afschuw, in laatdukendheid. Ik wil bij deze staan, een kleine plant in een groot bos. Zij sprokkelt juist genoeg zonneschijn bij elkaar om te leven. Overleven fluister ik u in. Leven zeg ik.
Niet goed of niet goed genoeg, hoor ik u denken, of eerder, verbeeld ik mij u te horen denken. Dwz ik denk het zelf, maar omdat ik het onaardig vind, schuif ik het u in uw schoenen. Ik veroordeel me zelf vanuit het standpunt van de ander in mijzelf.
Het is dus zaak hier te zijn. Op deze kleine plek in het bos. Kijk eens goed om je heen, zie de schoonheid van dit al. Kijk eens hoe mooi alles gemaakt is, hoe sierlijk, hoe in de juiste verhoudingen. En… leven trekt leven aan. Alles leeft kleine jongen.
Vul deze wereld met je liefdevolle aandacht en jij bent vervuld. Want jij bent deze wereld. Zie je, alles is er, alles is hier in volheid aanwezig, maar… je zag het niet, je was er niet bij, je was ergens anders.
Er is grote waardigheid in hoe alles hier geregeld is, in het kleine, in het dichtbije. Welkom op de plek waar je bent, waar je woont, waar je wortels blijkbaar in de grond staan. Als niet hier en nu, dan nergens. Als niet voor jezelf dan niet voor degene die je bemint.
Zoekvinden August 31, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , 1 comment so far
Ik heb niets te melden en toch wil ik iets. Een streling, iets aardigs. Misschien een stuk chocolade. Een emotionele behoefte. Ik zoek het te vinden in dit.
In wat?
In dit hier, nee, niet letterlijk in dit scherm, of in deze woorden, maar in dit zoeken, in het graven met deze woorden. Alsof de woorden mes en vork zijn, of een schop. Alsof het beeldscherm opengeschept kan worden in iets, naar iets.
Ik, dat kan niet anders, dat zie ik nu haarscherp, ben natuurlijk zelf dat beeldscherm, ik ben natuurlijk op zoek naar iets in mezelf, naar mezelf. Ik probeer daar met behulp van deze woorden dichterbij te komen. Dichterbij mezelf. Dichter bij de wereld, bij u.
Ik weet niet van tevoren wat ik aan zal treffen. Het is niet dat ik mezelf ken, als zeg, een lichaam in het zand en dat ik mij gaandeweg onthul door steeds meer zand weg te scheppen. Nee het is meer, dat in het scheppen, in dit tastend zoeken… nee, het is niet het tegenkomen van iets, het is het tastend zoeken zelf. Dat is het.
Ik kan met een bruusk gebaar stapels woorden op mijn schop nemen, zandkastelen bouwen, herinneringen, visioenen, maar, daar gaat het niet om. Ik bedoel: zulke bruuske bewegingen verstoren juist het tere web van waarnaar ik op zoek ben. Het is de manier van zoeken die creëert wat ik zal vinden.
Wat heb je zoal gevonden?
Dit, deze tederheid, dit dichtbij zijn, dichtbij zoeken en zelf. Dichtbij de tederheid, de bron, de zachtheid van de wereld.
En… u, of jou misschien.
Ik heb gevonden wat ik zocht. Ik blijf nog even, nog even een paar woorden, een paar zinnen misschien, een paar ademteugen. Ik blijf nog even bij me, op de rand van m’n bed zitten, m’n hand vasthouden.
Mijn sappen, mijn levensstroom door die van degene die ik zocht laten stromen.
Amorf August 5, 2007
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, ++ , add a comment
Niets heeft vorm, niets geeft ook maar enigszins de indruk eventueel vorm te willen krijgen, maar kijk ik naar buiten dan staat daar alles stralend van overtuiging en duidelijkheid in de ochtendzon. Ik kijk naar binnen. Het is moeilijk het juiste woord te vinden. Maar omdat ik er de tijd voor neem heeft de innerlijke chaos – dat is toch aardig! – de neiging zich te ordenen, te plooien, te rangschikken opdat ze doorgang kan verlenen aan een woord. Ik probeer mijn innerlijk te liplezen en nu zie ik het duidelijk: ‘a-m-o-r-f’.
Dat verandert de zaak ogenschijnlijk weinig, maar, desalniettemin bij nader inzien, toch wel afdoende. Want een diagnose geeft toch een gevoel van duidelijkheid, ook al wijst de diagnose op het tegenovergestelde.
Ik ging voor mijn geboortebewijs naar Bogor in Indonesië. De Chinese mijnheer en mevrouw, die eigenaars waren van het kleine hotel waar ik sliep, waren, als een soort zorgzame pleegouders, met me meegegaan naar de burgerlijke stand. Op de juiste momenten voorzagen ze de barse ambtenaar van allerlei bankbiljetten. Het mocht niet baten. Ik kreeg echter wel een papiertje mee waarop stond dat mijn papieren onvindbaar waren. Je zou zeggen: wat heb je daar nou aan. Maar toch, papier onvindbaar, geschreven op een papier met een stempel, het bleek voor de Nederlandse ambtenaren net zo waardevol te zijn als een geboortebewijs.
Zo doen mijn innerlijke beambten ook niet moeilijk als mijn onduidelijkheid met het schone woord ‘amorf’ de lading probeert te dekken. Ze zeggen niet: dat is wel erg onduidelijk, komt u een andere keer maar terug met iets beters, nee, ze zijn enthousiast. Geweldig roepen ze, eindelijk duidelijkheid! Uit pure geestdrift slaan we elkaar op de schouder en dansend en hossend lossen we op in het morgenlicht van dat wat naar alle waarschijnlijkheid een stralende dag zal worden.