Zoekende het eigen zoeken April 12, 2008
Posted by ideeflux in : Dialoog met Zelf, Een nieuw Begin, ++ , add a comment
Ik wil zo graag, maar ik heb geen woorden meer. Dan weer heb ik wel woorden, maar ik kan er geen richting aan geven, geen levensrichting, geen doelgerichtheid. Ik kan wel schilderen in mooie kleuren, maar… het gaat nergens over.
Mijn woorden raken kant nog wal, ik shake de beker en deze woorden komen eruit, terwijl ik weet dat er iets anders mogelijk is. Helderheid, scherpheid als van een zwaard dat zin en onzin van elkaar snijdt, fileert in plakjes die zo dun zijn dat je er de krant door kan lezen, de krant die zo vol pertinente leugens staat, dat je door de bomen waarvan die krant gemaakt is, het bos niet meer kan zien dat uiteraard ondertussen verdwenen is. En het speelt zich niet daar af, maar hier. Niet in die dwaze geobsedeerde wereld daarbuiten, maar hier in mij, in mijn onvermogen te denken, een heldere gedachte te formulieren, consequent te zijn, mijzelf wederop te bouwen op mijn eigen fundamenten.
Ik ben de dwaasheid die ik buiten me zie en zo zal het zijn tot de dag dat ik de macht aan mezelf trek, mijn eigen kasteel bewoon, onder mijn eigen zon loop. Dat ik mijn eigen spoor trek dwars door de dwaasheid van alledag.
Wat gij niet wil dat u geschiedt…
De gouden regel van wederkerigheid.
De regel waardoor we altijd in elkaar thuiskomen, mens worden.
Zij schenden de gouden regel. Ik schend de gouden regel. Ik schend mijn eigen gouden zijn door niet deze te zijn voor dat wat hij waard is.
Maar je zoekt toch?
Erg vriendelijk van u. Ik zoek vaak datgene wat ik mis niet waar ik ’t vinden kan, maar waar het goed zoeken is.
Dit is een tijd voor rug recht. Voor zoekende het eigen zoeken, voor trouw aan eigenheid. Laten we deze straat nu eens ingaan. Laten we dit nu eens tot de bodem uitzoeken. Laten we hierin gaan staan. Deze straat ten einde lopen.
De Kortste Weg March 15, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
De bereidheid om van voren af aan te beginnen, zonder oordeel, zonder een enkele gedachte. Gewoon herbeginnen. Alles is altijd aan het herbeginnen. Waarom zouden wij dat niet doen? Geen verhaal over het verleden, over gisteren. Gewoon deze, met dit, hier. Simpel, eenvoudig, doeltreffend. Geen andere medicijn nodig.
Ritueel February 7, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , add a comment
Ochtendlicht. De stem vindt onwennig haar woorden. De iets koelere lucht inademen. Wij zijn machinerieën die onszelf elke ochtend weer in beweging zetten. Soms door middel van rituelen, alsof we onszelf daarmee geruststellen.
Het gedane doen. Natuurlijk!
Geluid maken om wat van me te laten horen. Wat woorden door elkaar husselen, er een lekkere frisse salade of een soepje van maken, bij wijze van ontbijt, bij wijze van bestaansbewijs, bestaansgerecht. Ik hussel dus om te zien wie ik nu weer ben. Ik gooi mijn kleine soepje in de grote oersoep en vis het er weer uit. Natuurlijk schep ik er een heel ander pannetje uit dan dat ik er ingegooid heb, maar daar doe ik het juist voor.
Van de afgekloven gedachten en ideeën over mezelf en de wereld is haast niets meer over. Kijk maar: alles helder en transparant en weids, golvend en open. Alles zinderend van levenslust.
Aan de Rand van het Nieuwe February 5, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , 1 comment so far
Zo zelf creëerend als we zijn, zo zelfonderzoekend, zelfzoekend. Zoals onze neus ongekende velden doorploegt, zo in dat doorploegen in dat onderzoeken krijgen we gestalte. Deze houding van willen weten wat leven is, dat is wat we in essentie zijn en het antwoord, het universum, ontplooit zich, ontvouwt zich naar gelang ons zoeken. Wij zijn zelf het bewijs van wat we ontdekken.
Hmm, waarom is dit niet altijd glorieus? Niet zo glorieus als dit onderzoeken en ontvouwen zou doen vermoeden. Waarom neus in duistere zaken gestoken, in muf ruikende dingen van verledentijd, van gevangenschap? Gevangenschap in het gedane doen, het zoeken van zekerheid, het zoeken van bevestiging voor diegene die we gisteren al waren?
Laten we zeggen dat we in het nu terug komen naar die duisternis om met de ondertussen verkregen kracht de ijzers van de toenmalige gevangenis open te breken, als een bevrijdende engel rond te waren in ons eigen verleden.
Ik moet het nog maar eens zeggen, dit is absoluut niet mijn eigen wijsheid. Het komt aanwaaien. Gisteren werd me iets toegestuurd dat me inspireert [dankjewel Anja!] en vandaag schrijf ik alsof ik iets weet. En toch, in zekere zin weet ik al wat me van buitenaf aangereikt wordt. Het komt misschien wel van buiten, maar het ontsteekt mijn innerlijk weten. Zo is dat bij u ook. Dat wat u herkent in alles wat u leest of tegemoetkomt, is dat wat u in uw wezen al met u meedraagt, het is een innerlijk herkennen. Van vlam tot vlam, zo ontvouwen we niet alleen onszelf, maar elkaar. Wij ontvouwen ons universum. Zo zijn wij mensen, wij bewustzijnsvormen, altijd geweest, neus van eigen zalm, het universum openploegend naar ongekende mogelijkheden.
Gisternacht heb ik weer wat gelezen in een boek over mijn held de Belgische schilder Magritte. Hij was geen schilder in de trant van maker van mooie plaatjes. Nee, hij was een onderzoeker van het leven, dit universum, dit zijn, dit zelf, en daarvoor gebruikte hij het schilderen.
Hmm. Dat klinkt zo goed. Dat klinkt als de zuivere plaats van ontmoeting. Jij en ik, hij, zij, wij die onszelf, het leven onderzoeken, ons afvragen wat het is, bereid zijn aan de rand van hetzelfde raadsel te staan. En dat zovelen voor ons daar gestaan hebben, en dat het in de vorm weliswaar anders kan zijn maar in wezen hetzelfde is. Wij aan de rand van het nieuwe…
Blauwdruk January 31, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, + , add a comment
Er fonkelt een diamant in het duister. Het straalt in het donker. Innerlijke kracht, innerlijke rijkdom. Volledig met zelf vervuld zijn. Innerlijke schoonheid, waardigheid. Adeldom. Eigen souvereiniteit. Gaafheid. Volledigheid.
Ik wist van het bestaan niet af tot ik er vanochtend naar vroeg. Zij was er in mij nog niet, omdat ik de mogelijkheid van haar bestaan nooit had overwogen. Zo kunnen wij dus blijkbaar blind zijn voor allerhande kwaliteiten enkel en alleen omdat we ze in onszelf nog niet zichtbaar hebben gemaakt. Maar het is mogelijk met iets nieuws, iets dat tot nu toe ongekend was, kennis te maken, als je om te beginnen de mogelijkheid openlaat dat het onbekende bestaat en wanneer je vervolgens nieuwsgierig en nederig genoeg bent om het te leren kennen, het in je als mogelijkheid te doen ontvouwen. En er moet een vraag zijn, want een vraag is de blauwdruk van het antwoord, de bouwtekening.
Kloten January 27, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , add a comment
Ik heb eindelijk weer eens een muis gevangen en terwijl ik mijn soep eet kijk ik naar hem of haar. Gevangen muis, bang natuurlijk.
Ik ben niet opgetogen maar verdrietig. Sinds ik mijn eigen angst zo duidelijk ben tegengekomen en ze dagelijks in de ogen kijk, ben ik milder geworden, om niet te zeggen eerder geraakt door de oneindige kwetsbaarheid van het leven.
Mijn kloten liggen in hun lauwe zak op de koude rand van de keukenstoel. Ik ben van vlees en bloed vandaag, dat wil zeggen van materie. Dat wil soms zeggen: ‘maarliefstmaterie’, heilige stof, onkenbaar deelgenoot van ons bestaan. ‘Energie’, zeggen wij, met een blik alsof we het antwoord op alle vragen gevonden hebben; we vervangen het ene woord door het andere, dat is alles, maar dat zullen we elkaar nooit toegeven – de dingen zelf gaan onverstoorbaar hun gang achter hun dunne huid van woorden.
De muis is, nu ik opkijk, rustig zijn neus aan het wassen, terwijl Bach piano speelt op mijn radio. Toen ik eens op een berghelling gevangen zat, bleef ook daar de wind met bloemen spelen.
Soms daarentegen ‘slechtsmaterie’: alleengelaten moleculen draaien doelloos hun rondjes in een overigens lege ruimte.
‘Maarliefst- en slechtsmaterie, het gaat erom het juiste midden te vinden’, zeggen wij vertwijfeld tegen elkaar als gold het een formule die het leven zou kunnen bezweren.
Mijn kloten worden kouder, ik trek mijn kamerjas omlaag, en ook de muis doet wat hem het verstandigst lijkt. Hij schikt zich in de situatie en geeft zichzelf een uitgebreide wasbeurt.
‘De middenweg’, denkt muis, ‘bevindt zich niet alleen zelden in het midden, maar ligt ook voor iedereen en op elk tijdstip op een andere plek’.
Vrede is niet iets wat we buiten onszelf kunnen vinden, maar dat wist u al. Een cowboy bewaart zijn evenwicht op een bokkend paard: er is een hoop gedoe en beweging, maar de cowboy handhaaft zijn evenwicht op het paard met schijnbaar gemak. Je adequaat richten naar de omstandigheden, zou dat vrede zijn?
Met gepaste vertwijfeling tracht de muis zich een uitweg te zoeken uit zijn plastieken val, de onneembare vesting van de vrijheid.
Een gewoon gesprek met God January 12, 2008
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, +++ , 1 comment so far
Ik zei tegen hem dat hij zich vroeger toch wel erg wreed, partijdig en ijverzuchtig had gedragen en dat hij zich daarmee, althans in mijn ogen, onsterfelijk belachelijk had gemaakt, of belachelijk onsterfelijk – wat misschien wel op hetzelfde neerkomt – en daarmee zijn geloofwaardigheid, wat mij betreft, volledig had verspeeld.
Hij reageerde helemaal niet verbolgen of bestraffend, zoals ik eigenlijk min of meer verwacht had dat hij zou doen, zelfs niet eens meesmuilend of verongelijkt omdat ik hem niet respectvol bejegend zou hebben. Dat viel dus alleszins mee. Hij leek zelfs opgeruimd en monter, alsof het hem wel beviel dat ik zo vrijuit sprak.
- ‘Je moet één ding niet vergeten,’ zei hij, terwijl hij een denkbeeldig pluisje van zijn blauwe mantel veegde, alsof hij met dat enkele gebaar zijn hele blazoen kon zuiveren, ‘er is altijd gezegd dat jullie naar mijn evenbeeld geschapen zouden zijn, maar dat is een misverstand. Het is altijd andersom geweest: jullie zijn het die mij hebben geschapen naar jullie evenbeeld.’
Dat was het hele gesprek.
En het was ook genoeg, meer dan genoeg. Ik vond het een grandioos antwoord.
De dag daarop was het tijd om naar mijn leraar te gaan, mijn meester, degene waartegen ik ooit gezegd had: jij weet meer dan ik, leer mij, leer mij van God. Degene ook waarop ik zo boos was omdat hij zo boos was geweest.
Daar zat hij weer in zijn blauwe mantel. Ik groet hem, ik kniel bij hem, ik kus hem, ik ga naast hem zitten. Jazeker het voelt goed. Het is goed om bij hem te zijn, laat daar geen misverstand over bestaan. Dan moet ik hem de vraag stellen waarvoor ik gekomen ben.
- ‘Waarom heeft u nooit van mij willen leren?’
Eerlijk, dat was de vraag die na dat antwoord van God bij me opgekomen was. Hij kijkt mij aan van onder zijn zware wenkbrauwen. Hij noemt mijn naam, hij schudt zijn hoofd en dan begint hij te lachen.
Ik lach ook. Hij geeft mij een roos, wij drinken een kop thee, wij drinken rozenlimonade, we eten een dadel, een vijg, wat noten. Ik voel me oneindig licht. Ik maak me uit de voeten, ik dans door de straten van de stad.
’S avonds slaap ik de slaap der rechtvaardigen, der vredigen, der eigenaren van eigenheid.
Ik mag mijn schilderijen maken precies zoals ik dat wil, en alle stukjes schrijven zoals ik dat wil. Zo krom, zo recht, zo goed, zo slecht. Ik mag vrij door de paleistuinen lopen, door het paradijs, de tuin van mijn vader, mijn moeder. Ik mag hier gewoon zijn op deze weinig plechtstatige manier, met weinig gewicht, weinig in de melk te brokkelen, maar ook licht, weldadig gewichtloos. Ik hoef nergens naar toe, nergens toe te leiden.
God en ik. Wij zijn twee handen op geen buik.
Met de Stroom mee December 9, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, Schilderijen, + , add a comment
Omdat ik niets kon schrijven ging ik schilderen. Ja, inderdaad, net als mijn buurman. Het is immers veel makkelijker niets te zeggen zonder woorden[!]. Als je te hard aan een deur trekt, klemt hij dicht.
Ik gebruikte een oude tube van Coby, ik gebruikte de verf voor een schilderij dat zij niet schilderde. Alle tubes en doeken en vellen papier zitten vol met ongeschreven gedichten en schilderijen. Moeten wij melancholisch worden over alles wat niet geboren wordt? Welnee. Uit alles dit. Uit alle mogelijkheden dit leven.
Ga met de stroom mee. Ik hoorde het vanavond op een filmpje op internet, ik zal u zo een link geven. Laat die boot keren, geef mee. Geef mee met de stroom die je zelf gecreëerd hebt, of waar je zelf voor gekozen hebt. Laat alles als vanzelf gaan.
Hmm, hoe smaakt dat? Mag dat? Kan je dat toelaten? Het makkelijk laten gaan. Je leven dragen als een goedpassende jas.
Er was een andere video en ik zag hem gisteravond twee keer en vandaag nog een keer. Hoe het ongeziene met ons communiceert. Dat het nooit wijzer kan zijn dan onszelf en dat het nooit meer kan geven dan wij toestaan dat het geeft. Wilt u daar eens over nadenken? Wij bepalen zelf wat wij ontvangen. Wat laten wij toe? Durven wij die deur open te zetten, ons over te geven? Durven wij toe te staan dat er dingen zijn die wij niet weten en staan wij toe dat we ons erdoor laten voeden?
Ik heb steeds naar woorden gezocht en zij zegt het. Het zijn niet haar woorden, maar het is Abraham die door haar spreekt. Hij spreekt niet in woorden, maar in energie. Zij Esther moet er woorden bij vinden, dat is haar taak. (more…)
Uitzicht December 3, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , 1 comment so far
Het voelt als een volledige onmogelijkheid tot, als afgesloten door scherm, als deur dicht en tegelijkertijd als te weinig energie om scherm weg of deur open. Het is niet iets waarvan je zegt: hé, daar zou ik iets over moeten schrijven, maar juist daarom.
Klein kamertje dichtgeplakt met behang. In de hoeken is het behang rondgeplakt, alsof de behangers de bocht wilden afsnijden, snel naar huis wilden of behang wilden uitsparen. Ik heb jaren in zo’n kamertje gewoont, en ja, het klopt ook wel dat ik weinig perspectief had in die dagen. Ik had ook weinig uitzicht. De zwakbegaafde achterbuurvrouw dansend in haar blootje voor de spiegel, en eens op een keer, het is zelfs achteraf nog steeds moeilijk te geloven, twee Surinaamse mannen die, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, met een piano over de daken liepen.
Maar het was geen slechte tijd. Ik had het naar mijn zin met mezelf in die kamer. Ik weet het nog goed. Op sommige avonden had ik kleine feestjes, met stukken kaas en goedkope cognac.
Die heerlijke dizzyness in mijn hoofd na de eerste slok, dat versmelten, dat uit mezelf wegglijden naar een wijder ik. Het spontane vergezicht dat zich onthult, aslof er een scherm werd weggetrokken.
Ook dat ken ik nog steeds. Alleen gebruik ik daar geen drank meer voor.
Ik schrijf mezelf een uitzicht.
Het is nog niet de Tijd November 28, 2007
Posted by ideeflux in : Een nieuw Begin, ++ , add a comment
In ieder geval niet de tijd voor spreken, noch voor handelen.
Maar het is ook niet de tijd voor wachten, het is nooit de tijd voor wachten. Besteed geen tijd aan wachten, besteed tijd aan zijn, aan stille voorbereiding, aan verzamelen. Aan het bij elkaar brengen van de kudde, het verzamelen van het zelf. Fluit jezelf terug uit je buitengebieden, kom bij elkaar, verenig je.
Het is nu tijd om met jezelf te zijn, om jezelf genoeg te zijn, niet alleen in de rustige ochtenduren, maar gedurende alle handelingen van de dag.
Wees vruchtbaar aan jezelf. Wees je eigen akkerland. Ploeg, zaai en verzorg, en maak je geen zorgen over de oogst; het werk zelf is het loon voor die arbeid.